De Ring.

Opa’s en oma’s.
wie heeft ze nou niet?

Ik dus.
Sinds ik geboren ben is er nooit een opa of oma in mijn leven geweest.
Allemaal waren ze al overleden, de laatste oma, een paar maanden voor ik werd geboren.
zij is dus de enige die wist dat ik geboren zou worden, mischien heeft ze dan toch nog van me gehouden.

of ik van hen heb gehouden?
ik weet het niet, ik weet niet hoe ze waren, wie het zijn, laat staan of ze mensen zijn waar ik van zou kunnen houden.
als ik ze nu tegen zou komen, zou ik er misschien 1 herkennen, de rest zou lucht voor me zijn.

Toch hou ik van mijn 1e oma(gerda), dat is ook degene die ik zou herkennen.
ik ben ook naar haar vernoemt. Mijn 1e naam is Gerda,mijn 2e Johanna, vernoemt naar mijn andere oma,
ik had helemaal geen idee van haar, alleen haar naam… maar dat zegt niets. mijn roepnaam is Jantien
ik heb haar zus gekent, haar zus zei altijd: Geloof me meisje, je oma vind het jammer dat ze heir niet kan zijn.
maar ik ben er, wees gerust kindje, ze zal je niet vergeten. en ik ook niet.
spijtig, maar die woorden vergeet ik nooit meer.

Ik had geen fotos of spullen van mijn opa’s en oma’s.
ik heb dus totaal geen idee hoe ze waren.

De zus van mijn oma, Ans, die is spijtig genoeg ook al overleden. toen k een jaar of 12 was het was 2006.
Ik mis haar nogsteeds. haar kende ik immers wel heel goed, en ze was eigenlijk ook als een soort oma.
ze gedroeg zich als mijn oma, ze was mijn oma eigenlijk, alleen is dat nooit uitgesproken.
maar we voelde hetallebei, ze was voor mij mijn Oma.

Een maand geleden, kreeg mijn vader een mail van zijn neef, met fotos.
Mijn moeder zei dat ik maar is moest gaan kijken, het zouden allemaal hele mooie oude fotos zijn.
Die middag ben ik achter de computer gekropen en heb ik de mail geopend.
foto voor foto bekeek ik ze. aandachtig en zoekend naar herkenning.
Eindelijk ik zag iemand die ik kende! Het was Tante Ans!!!
toch ik nog een keer keek, zag ze er toch iets anders uit. maar alsnog, ze zag er even lief uit.
toen ik de titel van de foto bekeek schrok ik,
er stond geen Ans, maar Gerda…
Die vrouw, was mijn Oma. mijn echte oma.
ik heb de foto uitgeprint en hem onder mijn kussen gelegd.

De weken gingen voorbij en ik zette de foto naast een foto van Tante ans, die ik op mijn kastje had staan.
Ze leken zo erg op elkaar dat ik me heel erg verbonden voelde met mijn echte oma.
ze was vast net als Tante ans.

Thuis hebben we het nooit over Opa en oma, ook niet over andere familie.
Eigenlijk ken ik maar 2 tantes, en 1 oom. die wij dan ook regelmatig zien(2 tot 4x in het jaar!!!)
voor de rest, word het onderwerp altijd weggeschoven. mijn vader heeft wel veel neven,
dat is mijn familie, zo zie ik dat. hun zijn écht familie. zij horen bij de kant van Tante Ans. Haar zonen.

Ik heb wel is naar mijn opa’s en oma’s gevraagd, maar het onderwerp werd dan snel veranderd,
of er kwam een discussie waarom ik daarover begon!
Ik begrijp het eigenlijk nogsteeds niet zo goed, hun levens.
Ik weet er helemaal niks van, zo jammer vind ik.

Vandaag gebeurde er iets,
Bij het ontbijt lag er een ring naast mijn bord,
mijn vader vertelde dat ik maar even moest kijken, ik keek en zag binnenin de ring in sierlijke letters
G. J. gegrafeert staan.
Hij was van mijn oma geweest, het was niet zomaar een ring, ht was haar trouwring.
ik heb hem omgedaan, en nu heb ik hem om een kettinkje gedaan omdat ik altijd ringen steeds afdoe.
Als ik deze ring kwijtraak zou ik gek worden, dus ik bn er heel voorzichtig mee.

Ik voel me zo NIET alleen met deze trouwring om mijn nek, hij is van Echt goud, en wel meer dan 60 jaar oud.
speciaal…

Deze ring roept veel dingen in mij op, hoe was ze nou écht?
ik probeer de waarheid te achterhalen maar niemand die me kan helpen. Want niemand beantwoord mijn vragen.
Jammer, maar ik ben heel blij met dit geschenk, zo draag ik haar bij me.
een stukje van mezelf, een stukje van haar,
het is best speciaal vind ik zelf, om iets te hebben van Oma, want ik weet nu hoe ze eruit zag.
Dat is ook alleen bij haar het geval, mijn andere opa’s en oma weet ik totaal niks van, heb ik ook niks van.
nu ik er zo over nadenk, weet ik niet eens hoe de vader van mijn moeder heet…

Dit onderwerp blijft bij mij staan met veel vraagtekens,
maar ook met een klein beetje warmte en liefde van deze trouwring. Het geeft me het gevoel dat ik niet alleen ben,
een stukje ongeschreven toekomst, over wat ik allemaal te weten zal komen. Het geeft me het gevoel, dat ik dichterbij ze ben.
Dichterbij Oma, Dichterbij Tante Ans.

voor sommige onbegrijpbaar,
bij mij onherkenbaar,
want eigenlijk,
weet ik gewoon niet beter, ik weet NIET wat ik mis…

Ik weet jammer genoeg wel wat ik mis en ik heb ook een heel mooi gouden kettinkje van mijn oma gekregen, heel oud, met een doosje erbij :open_mouth:
Goed bewaren en goed op letten! Ik voel ook altijd voor de zekerheid aan mijn nek :stuck_out_tongue:

dat heb ik nu ook met de ring, ookal heb ik ze niet gekent, voelt toch echt fijn!

x

Ik heb ook een ring van mijn oma gekregen, alleen dan leeft zij (nog) wel. Had m dan wel samen met haar uitgezocht, maar toch heeft hij wel speciale betekenis.
Ik draag m trouwens wel gewoon om mijn vinger. Ben alleen wel 1 diamantje kwijt geraakt, dat vind ik wel een beetje zonde…