De omhooggevallen nar X.

Dit verhaal gaat over het meisje X. Ze is verliefd op J., een jongen die ze al twee jaar slechts zeer sporadisch ziet. X is filosofisch aan het nadenken als ze door een put valt. Ze komt uiteindelijk terecht in een wereld waar iedereen leeft zoals je kunt zien in een reclamespotje; perfect en zonder grote zorgen. Voor X is dit een verademing, ze is al haar hele leven op zoek naar perfectie(omdat ze zelf niet zo knap is en zich altijd minder voelt, en J. haar verliefdheid waarschijnlijk nog steeds niet opgemerkt heeft.) Dit is het eerste stukje:)

Ik denk niet dat het gebeurde omdat het gebeuren moest, want dat vind ik zo’n onzinnige gedachte. Dat dingen gebeuren, omdat ze moeten gebeuren. Ik denk dat dingen gebeuren omdat je keuzes maakt. Ik denk dat het veel uitmaakt wélke keuze je maakt, en dat elke keuze je levenspad verandert. Dat is een gedachte die tegelijkertijd hoopvol en deprimerend is. Hoopvol in de zin dat je dus met elke keuze je leven kan veranderen. Deprimerend, omdat dat betekent dat je heel veel fouten kunt maken. Heel veel. En die gedachte lijdt vaak tot spijt over eerdere keuzes.

Hoe dan ook, ik denk dat het gebeurde omdat ik niet uitkeek. Dat kan verschillende redenen hebben gehad. Ten eerste bladerde ik door de muziek in mijn ipod, en ik was gefocust op vooral niet de bus missen maar toch een omweg maken. Ten tweede lag er een berg gevallen blaadjes, waar ik graag door heen schop. Ik denk dat dat de echte reden was; als ik eerder gestopt was met door de blaadjes huppelen en normaal was gaan lopen, was er waarschijnlijk niet gebeurd. Ik ga nu dus vertellen wat er gebeurde.

Ik viel. Ik viel, naar beneden, want dat gebeurt meestal als je valt. Ik heb nog nooit iemand omhoog zien vallen. Misschien interessant om eens te proberen? Ik hou niet zo van vallen, dus ik denk niet dat ik het ooit zal proberen. Omhoogvallen. Het klinkt wel leuk. Maar dit doet er allemaal niet toe.

Ik viel. In een bladerberg. Althans, dat dacht ik. Tot ik maar door bleef vallen, en inmiddels had ik wel weer op de grond terecht moeten komen. Ik keek onder me. Ik zag niets, enkel duisternis, en mijn eigen lijf. Oh, en mijn baretje, dat dwarrelde onder me. Vast afgevallen tijdens de val. Vreemd genoeg maakte ik me geen zorgen. Het voelde heel normaal om plotseling duisternis in te vallen. Ik dacht aan J. en wat hij hier van zou vinden. En weer besefte ik me dat het hem misschien wel helemaal niks zou uitmaken. Weer besefte ik me, dat hij misschien wel helemaal geen diepe gedachten heeft, zoals ik graag fantaseer. Fantaseren is een woord dat voor mij een foute naklank heeft, maar ik begrijp niet helemaal waarom. Misschien omdat fantasie soms fout is. Er zijn een hoop mensen die het woord fantasie enkel voor dat soort fantasie gebruiken. Die mensen zijn redelijk oppervlakkig. Niet dat ik diepzinnig ben. Of misschien toch wel?
Ik bedacht me dat ik, als X zijnde, toch niet gemist zou worden. Vlak voor mijn val, toen ik dus door de blaadjes aan het schoppen was, dacht ik na over alleen zijn. Mijn beste vriendin heeft een lief vriendje die een goede vriend van mij is, en een andere ‘vriendin’ heeft iets met de jongen die ik wel leuk vond. Ik had de twee stelletjes net gedag gezegt, toen ik naar huis ging. Het was donker, en zij fietsten gezellig samen weg, en ik liep daar in mijn eentje. Dan kom je al snel tot de gedachte ‘zal ik altijd alleen blijven?’. Een akelige gedachte. En dus begon ik er maar een liedje over te zingen. Ik zong over alleen zijn, dat alleen zijn moeilijk is en hoe mijn leven er uit zou zien als J. bij me was. Waarom ben ik alleen? Als zij wel samen zijn, wat is er dan mis met mij dat ik niet samen ben?
Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat er in elke groep een nar aanwezig moet zijn. En ik, als X zijnde, ben vaak die nar. Dat heeft leuke kanten; je wordt uitgenodigd voor alle feestjes, iedereen vertrouwt je en gaat graag met je om. Mensen zijn blij je te zien en vertellen je al hun verhalen. Of is dat juist een negatief punt?

Op zich wel leuk verhaal,
maar dat X en J is wel heel vervelend vind ik,
misschien is het makkelijker als je gewoon namen gebruikt.

Ik vind het persoonlijk maar niks als personage’s een letter krijgen… Of A of B of persoon 1 of whatever…
Het leest gewoon niet fijn! :astonished:

ik verwachte dat het vaag zou zijn, maar eigenlijk schrijf je juist leuk :slightly_smiling_face:. Het is vaag, maar op een leuke manier.

dus verder zou ik zeggen :slightly_smiling_face:

edit: en die letters passen wel in het verhaal (normaal vind ik het ook irritant, maar nu niet eigenlijk)

Ik begrijp dat het irritant is, maar het hoort erbij. Meisje X krijgt later een naam(brainstormen, moet dromerig zijnXD:p) maar ze heet juist X omdat ze het gevoel heeft dat ze niet bestaat. Mensen zien haar enkel als extra onderdeel van zichzelf, als psycholoog en hulplijn. Ze wordt niet ECHT gezien, en dus voelt ze zich een niet bestaand iets, een X, een onzekere. J. zal ik gewoon veranderen, had ik beter eerder kunnen doen:p maar bedankt! Ik ga zeker verder!:smiley:

Ik vind dat je heel mooi schrijft,
met veel filosofie erin.
alleen die afkortingen vind ik ook maar niks, al begrijp ik wel waarom je X hebt gekozen. Maar die J kun je wat mij betreft beter afkorten :blush:

Heel bijzonder! Ben benieuwd hoe je dat gaat uitwerken!

ps. ik vind zo’n zinnetje ‘ik ga nu dus vertellen wat er gebeurde’ altijd een beetje vervelend. laat de lezer dat gewoon zelf ontdekken. schrijf gewoon door met ‘ik viel’, dat maakt het spannender en verrassender dan als je (steeds) zo gaat aankondigen wat je gaat doen. (dat doe je niet steeds hoor, alleen bij dat stukje, maar alvast voor de volgende keer) =)

Succes

Leuk :slightly_smiling_face: