De kelder

Hallo iedereen, ik heb hiervoor al een topic geplaatst met de proloog van mijn verhaal die ik zeker nog eens zal nalezen. Deze topic gaat over het midden van mijn boek. Ik zou graag willen weten of jullie deze redelijk goed vinden. Mijn familie zegt van wel maar die kan ik niet helemaal mee rekenen.
Jullie meningen zijn altijd welkom houdt het alleen beleefd. Alvast bedankt voor jullie feedback.

We zullen nog minder moeten eten dan voordien.’ Dat is Chloë, de dochter van de ‘andere familie’. Soms lijkt ze me een wijsneus maar haar ideeën zijn wel goed. Door haar is de voorraad nog niet helemaal op. Jonathan kreunt. ‘We kunnen niet blijven. Ooit zal dat voedsel weg zijn en dan zullen we toch naar boven moeten gaan. Het zou beter zijn dat we vandaag allemaal proberen iets te gaan halen dan te wachten tot het helemaal op is.’ Ik knik. Ik wil heel graag mee helpen met voedsel verzamelen of drinken halen. Als ik maar iets nuttigs kan doen in de plaats van de hele tijd hier te zitten niksen. Onze vader kijkt ons aan. ‘Als we voedsel gaan halen blijven jullie hier, ik wil niet dat er jullie iets overkomt.’ Mijn vader, oh altijd zo bezorgd. Ik vraag me af of mijn vader en moeder niet moeten wisselen van geest. Het is toch normaal dat je moeder ongerust over je is? Niet je vader, die moet je juist naar alle gevaarlijke plekken brengen. Maar tegen mijn vader hebben wij toch nooit iets te zeggen.
‘Alex wat vindt jij ervan?’
Ze hebben me nog nooit om mijn mening gevraagd. Ik ben de jongste en de kleinte van de mannen dus mijn meningen tellen niet. Maar het is mijn moeder die het me vraagt en niet mijn vader. Ik schraap mijn keel. ‘Ik denk ook dat we voedsel moeten gaan halen.’ Mijn vader knort. ‘Wij zullen dat wel doen.’ Hij kijkt naar Jeanke maar die schudt zijn hoofd. Jonathan staat ook op en kijkt mijn vader aan. ‘We hebben veel te veel voedsel nodig. Jullie kunnen dat amper aan. Laten we allemaal iets doen het zal dan veel sneller gaan en we zullen ook meer hebben.’ Tijdens die zin schudt mijn vader het hoofd al. ‘Ik wil niet dat jullie naar buiten gaan.’ Mijn moeder stapt op mijn vader af. ‘Xav,’ begint ze. ‘Ik denk dat de jongens gelijk hebben. We kunnen allemaal iets doen.’ Ze raakt zijn arm aan maar hij blijft zijn hoofd schudden.
‘We kunnen vannacht gaan,’ stelt Martin voor. Het is de eerste keer dat hij zich in deze discussie werpt. Martin is de vader van Chloë. Hij is eind de 40 en begint rimpels de krijgen. Maar het is een lieve man. Toen zij hier aankwamen waren we nog aan het wachten op Chloë’s moeder maar die sneuvelde tijdens de oorlog. Nadien hebben ze niet echt veel over de vrouw verteld. Mijn vader zucht. Hij weet dat het idee nog niet zo slecht is maar hij vindt het niet leuk als het idee van iemand anders afkomstig is. Mijn moeder aait hem over zijn arm en zijn gezicht wordt milder.
Vannacht gaan we voedsel zoeken.
In de tussentijd moeten we ons vermaken met alles wat we nog hebben. We waren van plan om al het voedsel dat we nog hebben deze avond te verspillen zodat we zeker voldaan waren. Maar Chloë herinnerde er ons aan dat we misschien wel helemaal geen voedsel gingen vinden. Dus, we lieten het voedsel staan en begonnen met een paar spelletjes. Naderhand keek iedereen naar het plafond om te weten of het avond was. Er komen nog altijd een paar zonnestralen door de houten planken.