De Infernus [Verhaal]

https://scontent-ams2-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xfa1/v/t1.0-9/11987005_868519606567153_6292513652911592984_n.jpg?oh=fa0e8ea199d24e311b09b4a59b6105e1&oe=56774631

Cover gemaakt door: Kryptonite; Heeeeel erg bedankt!!!

Bij deze het vervolg op de Hostium!! (Mocht je de Hostium nog niet gelezen hebben, maar wel willen lezen: de link staat in mijn onderschrift!)

Allereerst wil ik de volgers van de Hostium heel erg bedanken! Zonder jullie zou ik nooit aan een deel 2 begonnen zijn, ik ben nog niet heel ver: Maar hier volgt het eerste stuk!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------

[i]Eva loopt mijn kamer uit en komt even later terug met een kwast en verf.
In één van de lege sterren verft ze: ‘There’s always hope, just believe.’
Ik kijk haar verbijsterd aan.
‘Er is een oplossing, Leona,’ zegt ze, ‘er zal een dag komen dat je vrij bent. Echt vrij. Misschien niet morgen of overmorgen, maar die dag zal ooit komen.’
Ik glimlach naar haar, ‘Ja.’
‘Je gelooft me niet,’ zegt Eva, ‘ik zie het in je ogen, maar het komt goed. Dat beloof ik je.’

  • De Hostium -[/i]

Hoofdstuk 1
Levina

Verschrikt kijk ik op wanneer het Servushok met een hels kabaal wordt opengegooid.
‘Servus3846?!’ schreeuwt de Duce woest.
De kleur trekt weg uit mijn wangen, ‘Ja?’ vraag ik hees.
De Duce kijkt me grimmig aan en geeft een knikje naar zijn mannen.
Twee Strijders komen naar voren en trekken me ruw overeind, ‘Meekomen Servus!’
Hardhandig duwen ze me op m’n knieën voor de Duce.
‘Verrader,’ sist hij, ‘beken je schuld?’
Verbijsterd kijk ik om me heen, iemand heeft me verraden, schiet het door mijn gedachten.
Natuurlijk wist ik ergens wel dat het ooit zou uitkomen, maar op dit moment?
Nee, dat is verrassend.
Grappig, bedenk ik me, hoe zo’n verwacht moment toch onverwacht kan zijn.
Ik voel een harde klap in mijn gezicht, ‘Geef antwoord!’
‘Ik ontken,’ antwoord ik beslist, ‘ik heb niks misdaan.’
‘Leugenaar!’ schreeuwt de Duce terwijl hij tegen mijn hoofd trapt.
Ik val opzij en heel even zie ik de verschrikte blik van Liselotte, een trouwe aanhanger in de Opstand.
Zou zij me hebben verraden? Nee, natuurlijk niet.
De Duce plant zijn voet in mijn zij, ‘Houd die vuile praatjes maar voor je Servus, het bewijsmateriaal is duidelijk. Jij hebt hem helpen ontsnappen. Je bent schuldig voor de dood van een ploeg dappere Strijders.’
‘Huh?’ breng ik verbaast uit en tegelijkertijd probeer ik mijn oprechte verbazing te verbergen.
‘Wie is er ontsnapt?’ vraag ik toonloos.
‘Doe niet alsof je onschuldig bent, jij weet heel goed dat Duce07 is ontsnapt,’ zegt hij smalend, ‘vreemd dat ze jou niet hebben meegenomen? Ik dacht dat het je vrienden waren?’
‘Ze?’ vraag ik moeizaam.
‘Ja, Duce07 en dat achterlijke vriendinnetje van hem, hoe heette ze ook alweer?’ grijnst hij, ‘oja, M03, dat meisje wat al eerder ontsnapte. In de poging waarin jij FAALDE.’
Ik voel hoe mijn hart een sprongetje maakt van opluchting, ‘Zijn ze ontsnapt?’ vraag ik nogmaals.
‘Ja!’ schreeuwt de Duce terwijl hij nogmaals trapt, ditmaal tegen mijn schouder.
Tegelijkertijd voel ik een steek van jaloezie door mijn buik trekken, waarom hadden ze mij niet meegenomen?
Waren ze me vergeten?

Arme levina ze weet natuurlijk niet dat leona denkt dat ze dood is.
Maar ze gaat niet dood als dat er maar oplijkt kom ik er hoogstpersonlijk bevrijden. mooi stukje weer.

ik doe mee
en yeey kan niet wachten voor het volgende stuk!

je moet een triologie maken van je verhalen en ze dan laten verfilmen :slightly_smiling_face: ik koop ale films!! (en boeken natuurlijk)

Geweldig stukje weer, en uiteraard volg ik!

Ik volg ook weer :slightly_smiling_face:

ben een gegarandeerde volger,love this story​:heart::heart:

Super lieve reacties!!! Love you all! Ik heb weer een stukje af :grinning:
-----------------------------------------------------------------------------------

Langzaam schud ik mijn hoofd, nee Levina, denk ik bij mezelf, Leona zou je nooit vergeten, ze denkt dat je dood bent.
‘Kijk je daar van op?’ vraagt de Duce woedend, terwijl hij nog een schop geeft in mijn buik.
Zachtjes kreun ik.
‘Geef antwoord!’
Lichtjes schud ik mijn hoofd.
Nogmaals voel ik een trap in mijn maag, harder dit keer.
‘Nee?’ vraagt de Duce.
Ik negeer zijn worden en druk mijn gezicht in de vloer.
Met een harde ruk word ik aan m’n shirt omhoog getrokken, ‘We krijgen je nog wel aan het praten,’ grijnst de Duce in mijn gezicht, ‘ik verheug me er nu al op.’
Daarna gooit hij me achteloos tegen de muur.
Ik doe mijn best om geen teken van pijn te tonen.
‘Neem haar mee,’ grijnst de Duce.
De Strijders trekken me overeind en slepen me mee richting de deur.

‘Nee!’ schreeuwt Liselotte, ‘laat haar met rust!’
De Duce kijkt geamuseerd om, ‘Wie ben jij?’ vraagt hij, ‘Dat je het lef hebt om je stem te verheffen?’
Liselotte begint te blozen en bijna onmerkbaar schud ik mijn hoofd.
Ze kijkt me aan en ik zie de tranen in haar bruine ogen schitteren, ‘Servus3846 is erg belangrijk in de dienstploeg,’ fluistert Liselotte.
De Duce loopt terug de schuur in en trapt Liselotte in haar buik, ik hoor hoe ze naar adem snakt en ik doe mijn best om niet te kijken.
Ik hoor hoe ze hyperventileert en de Duce begint te lachen, ‘Dat je nog in leven bent,’ sist hij, ‘je bent een zak vuil.’
Voorzichtig kijk ik in haar richting en ik zie dat ze in paniek is.
Haar ogen stralen enkel angst uit.
Wanhopig vestig ik mijn blik op een andere Servus en ik ben gerustgesteld wanneer hij vluchtig met zijn ogen knippert.
Hij zou voor onze kleine Liselotte zorgen.
Ze is pas negen jaar oud en de jongste Servus waarover we beschikken.
De reden waarom ze Servus is, is meer dan triest.
Liselotte heeft een geboren hartafwijking en kan daardoor niet voldoen aan de conditie-eisen van de Hostium.
Het meisje heeft blonde krullen en een paar prachtige bruine kijkers.
Ik heb gehoord dat het een meisje is wat in een gewone wereld zou worden beschouwt als schattig en hulpbehoevend.
In deze wereld is ze een blok aan het been.
Toch kon ik haar niet aan haar lot overlaten.
Lise beschikt dan wel over een simpele geest en een waardeloze conditie, ze beschikt ook over een bewonderenswaardige loyaliteit.
Ik kan op haar bouwen en ik kan haar alles vertellen, ook al zal ze nooit alles snappen.
Liselotte baseert haar gedachten over goed en kwaad op haar gevoel en ze zou voor me sterven als ik haar dat zou vragen.
Het meisje is een stuk kraniger dan iedereen had verwacht.
Maar toch blijft altijd haar angst op de achtergrond, ze is er van overtuigd dat ze niet goed genoeg is.
‘Sorry,’ hoor ik haar fluisteren.
Heel even wankelt mijn vertrouwen, maar ik realiseer me dat ze sorry zegt omdat ze vindt dat ze me had moeten beschermen, niet omdat ze me verraden heeft.

Aww zo zielig voor die Liselot en idd Levina, Leona is je niet vergeten :slightly_smiling_face:

Levina, nu Leona weet dat je nog leeft komt ze je vast snel redden nog even volhouden. de hostium gaat hopelijk snel ten onder

Buiten de deur wordt er een juten zak over mijn hoofd gegooid.
Heel even doet het me denken aan een Sinterklaasviering, maar die gedachte gooi ik snel weg.

Het heeft geen nut om sentimenteel te doen of om stil te staan bij vroeger.
Ik was gewoon op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment.
Net zoals alle anderen.
Mijn polsen worden vast gebonden en iemand trekt er aan.
‘Lopen Servus!’
Met moeite zet ik de ene voet voor de andere, de neiging om te gaan liggen is veel groter dan om te lopen.
Het is immers toch voorbij, de Opstand is verloren.
In mijn hoofd ga ik de namen af van alle trouwe leden, ze zullen het allemaal met hun leven moeten betalen.
Verdorie Levina, denk ik bij mezelf, ga nou niet opgeven!
Ik bijt hard op mijn tanden, er is immers altijd hoop.
Wie weet gaat dit puur om Gideon en Leona, wie weet is de Opstand nog niet verloren.
Ik onderdruk de neiging om hardop een padvinderslied te gaan zingen, maar zachtjes zing ik het in mijn hoofd.
‘Dit is het eerste couplet.
Ik heb een potje met vet.
Al op de tafel gezet.
Ik heb een potje, potje, potje, potje vet.
Al op de tafel gezet.’
‘Houd vol.’
Heel even hapert mijn passenritme en het levert direct een ruk aan het touw op.
Snel loop ik door.
‘Wie zei dat?’ vraag ik.
Ik voel een harde klap tegen mijn hoofd en heel even duizelt het.
Zacht sijpelt er een straaltje bloed van mijn hoofd naar mijn mondhoek.
Met mijn tong veeg ik het weg, maar twee seconden later heb ik daar spijt van.
Ik haat bloed.
Ik haat dapper zijn.
Al van jongst af aan ben ik een meisje-meisje.
Ik droeg prinsessenjurken en had vanaf groep 6 dagelijks make-up op.
Mijn ouders waren carrièretijgers en ik kwam nooit wat te kort.
In alles werd ik beschermt tegen de boze buitenwereld, behalve die ene nacht.

Pas toen ik bij de Hostium kwam werd ik gedwongen om dapper te zijn.
Maar in de schaduw van Leona was dat makkelijk.
Leona was gebouwd om een leven in de bossen te leiden, ik niet.
Alhoewel Leona vond van wel.
Als je me vroeger had vertel dat ik beste vriendinnen zou worden met zo’n wilde als Leona dan had ik je uitgelachen.
Maar inmiddels weet ik hoeveel Leona en ik op elkaar lijken.
Ondanks onze verschillen in opvoeding.
Eenmaal in dit schuitje moet je dapper zijn.

:flushed: :flushed: :upside_down_face: :upside_down_face: :bowing_man: :bowing_man: vverder!!!

u alive?:disappointed: is alles goed met je,ik maak me zorgen

Hoi hoi,

ik ben op vakantie geweest en inmiddels weer een aantal dagen terug. Ik hoop deze week weer een stukje te plaatsen, moet even wat inspiratie vinden! Loop een beetje vast.

Aaaah, sorrysorrysorry. Ik zou eigenlijk een cover voor je proberen te maken. Maar heb zoooo weinig tijd gehad. Er waren wat problemen met mijn Opa, en daar tussendoor ook nog vakantie en afspreken met vriendinnen enzo.

Maar als je nog steeds wilt dat ik een cover voor je maak kan ik het nog wel doen hoor! Heb al wel de schetsen gedaan.

@ Rockon, heeeeel graag haha :grinning: Maar neem je tijd hoor!!

@All, sorry voor de lange radiostilte… Hier een nieuw (kort) stukje! Heb weer motivatie gevonden en ga vandaag dan ook druk bezig met de Infernus! Ik hoop dat jullie allemaal een leuke vakantie hebben!!

----------------------------------------------------------------------------

Ik heb mezelf gevonden en ik ben geen barbiepop.
Kleding is niet het belangrijkste in het leven, make-up maakt een mens niet mooier en kleine beestjes zijn niet de engste bewoners van een bos.
Het zijn lessen die ik heb geleerd en ze hebben me gevormd tot wie ik nu ben.
Ik ben leider van de Opstand.
‘Ik geef nooit op.’
Pas na het uitspreken realiseer ik me dat ik de laatste zin hardop heb gezegd.
Het touw staat niet langer strak en ik realiseer me dat we stil zijn gaan staan.
Snel stop ik met lopen.
Het volgende moment voel ik een klap in mijn maag.
Geschrokken voel ik hoe alle lucht uit mijn longen verdwijnt.
Hijgend hap ik naar zuurstof.
De overige klappen voel ik nauwelijks meer.

Na een poosje word ik weer overeind getrokken.
Ik voel hoe het bloed langs mijn rug stroomt en langs mijn gezicht.
De neiging is groot om het gevoel van tijd en ruimte te verliezen, maar ik weet dat dat fataal kan zijn.
In mijn jaren in het bos heb ik geleerd dat je altijd moet weten waar je bent.
Het kan belangrijk zijn, een verschil maken tussen leven en dood.
En overleven is hetgene wat ik al zo lang probeer te doen.
Het zou zonde zijn om nu nog op te geven, maar de neiging is zo groot… Zo groot.
‘Wees sterk.’
Mijn adem stokt, maar ditmaal ben ik niet zo dom om dezelfde fout te maken.
Dapper loop ik door.

GOOOOOOOOO U CAN DOO ITTTT DONUT GIVE UPPPPP

heel erg fijn dat je weer terug bent :upside_down_face: :upside_down_face: mijn vakantie bestaat vooral uit slapen xD

Komt er ook gauw weer een stuk? :bowing_man: :bowing_man: :beer: