De indringster. (tijdelijke titel!)

‘Tot over een paar weken mama.’ Zeg ik tegen mijn moeder terwijl ik haar omhels. Van mijn vader heb ik vorige week al afscheid genomen, hij is voor zijn werk in Griekenland. ‘Gedraag je een beetje hoor Mel.’ zegt mijn moeder en ze kijkt me streng aan. In haar ogen staan tranen, dat gebeurt elk jaar bij het begin van het nieuwe schooljaar. En elk jaar probeert mijn moeder haar tranen te verbergen door te zeggen dat ik mezelf moet gedragen. ‘Mam, geen zorgen.’ Glimlach ik. ‘Ik gedraag me prima.’
Ik vind het altijd leuk als de school begint. De eerst week hoeven we nog niks te doen, omdat dit een kostschool is en omdat er altijd nog veel leerlingen later aankomen. Zo kan iedereen ook nog rustig uitpakken en aan de nieuwe leerlingen wennen. Voor de kleinste zijn er wel veel activiteiten. De jongste leerlingen zijn ook pas vijf jaar.
Ik weet nog goed dat ik zo klein was. De eerste paar dagen heb ik niet kunnen stoppen met huilen. Het afscheid was toen ook dramatisch. Ik huilde heel hysterisch tegen mijn moeder dat ze moest blijven en mijn moeder moest ook bijna huilen omdat ze met niet meer wou achterlaten. En mijn vader moest een vliegtuig halen dus die wou het allemaal snel afhandelen. Maar mijn moeder denk achteraf dat hij het er stiekem ook erg moeilijk mee had.
Ik neem afscheid van mijn moeder en baan mezelf een weg naar de kamer voor dit jaar, tussen de koffers, tassen, huilende kinderen, zoekende kinderen en ouders door. Kamer 34, ik zie hem al.
Ineens voel ik iets zwaars op mijn rug, er spring iemand op. Uit reflex slaak ik een gilletje. Het geval op mijn rug barst in lachen uit. Een lach die ik uit duizenden herken. ‘Am!’ roep ik gespeeld boos. ‘Ik schrik me te pletter.’ Amber is mijn allerbestevriendin we delen al vanaf ons eerste jaar dat we op deze school zitten. Eigenlijk zijn we met z’n drieën, Nienke hoort er ook nog bij. Nienke’s ouders hebben werk gevonden in Engeland zelf, ze zijn dus s’ nachts nu altijd thuis. Beide vonden ze het fijner als Nienke naar een normale school zou gaan en vaker bij hun was. Amber en ik zijn heel blij voor Nienke, maar we weten ook dat we haar verschrikkelijk gaan missen. Én we moeten kennis gaan maken met een nieuw kamergenootje. Maar Amber en ik hebben afgesproken dat we haar zo snel mogelijk bij ons groepje willen proberen te betrekken, in plaats van bot tegen haar te gaan doen omdat we Nienke missen.
Amber zwaait met haar hand voor mijn gezicht. ‘Hallo, aarde aan Mel. Aarde aan Mel!’ Ik bedenk me dat ik Amber net weer heb ontmoet nadat ik haar een vakantie lang heb moeten missen. ‘Sorry Am, ik droomde even weg.’ Glimlach ik en ze begint te lachen. ‘Ja dat had ik door, ik stond een heel verhaal tegen je op te hangen over mijn vakantie, blijkt dat mevrouw er niks van hoort.’ Schuldig kijk ik naar de grond, het klopt wat ze zegt. Als ik wegdroom merk ik inderdaad niks meer van wat er om mij heen gebeurt.
Ik kijk Amber aan en merk dat ze doorweekt is. ‘Am, regent het buiten?’ vraag ik haar lachend omdat ikzelf droog ben aangekomen. Ze kijkt gespeeld boos. ‘Ja, we moesten de bus uit toen het net begon te storten.’
Ik glimlach. Ik ben blij Amber weer te zien. Zal onze kamergenoot bij ons passen?
‘En, wanneer komt ons nieuwe kamergenootje?’ vraagt Amber, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Ik haal mijn schouders op en we gaan de kamer binnen.
Even later komen we er achter wie onze nieuwe kamergenoot is. Éen arrogant uitziend meisje met heel veel make-up op en hoge laarzen onder haar korte rokje komt onze kamer binnen en gooit zonder begroeting haar spullen op het lege bed. ‘Hoi, wij zijn Mel en Amber, wij slapen hier ook.’ Probeert Amber nog, maar ze krijgt alleen maar een dodelijke blik toegeworpen.
Ze is vast nog verlegen?

Reacties hierop?

verder!

go on girl!

verder !

vroeger wou ik ook altijd op een kostschool. :tipping_hand_man:

Later praten Amber en ik bij over onze vakanties onder de speech van de directrice. Pas als alle nieuwe leerlingen worden voorgesteld letten we op. In een lange sliert komen ze langsgelopen. De meeste zijn erg jonge kinderen van een jaar of vijf jaar oud. Maar er zijn ook wat oudere kinderen bij. De oudste zijn van onze leeftijd, hoewel de school gaat tot zeventien jaar komen er bijna nooit leerlingen bij van ouder als vijftien. Omdat met van zeventien meestal al wel voor zichzelf kunnen zorgen.
Onze nieuwe kamergenoot komt ook langs. Ongeïnteresseerd kijkt ze voor zich uit. Achter haar loopt een jongen. Hij is knap. Zijn schouders zijn breed terwijl de meeste vijftienjarige daar nog geen moeite voor doen. Zijn haar is donkerbruin en krult wild alle kanten op. Zijn gezicht is perfect gevormd en zelfverzekerd kijkt hij om zich heen.
Ik merk dat mijn mond een stukje hangt van verbazing en snel klap ik hem dicht. Te laat. Ik zie Amber lachend naar me kijken. ‘Ha ha. Is Mel verliefd?’ vraagt ze grinnikend. Wild schud ik mijn hoofd maar het schaamrood staat op mijn wangen voel ik. Amber knikt en grijnst breed. ‘Ja dus, Mellie is verliefd!’ gilt ze blij hysterisch. Ik geef haar een stomp ik haar zij. Verontwaardigd kijkt ze me aan en ze stopt maar schreeuwen. Gelukkig maar.
Ik kijk weer naar de jongen. Hij is echt heel knap, perfect gewoon. Hoe zou hij heten?

up.

reacties?

up