De groep met Magische Krachten

Hallo

Ik heb dit verhaal al een tijdje geleden geschreven en heb nog niet gedurft om het aan iemand te laten lezen. Ik wil graag weten of jullie het wat vinden, tips en kritiek zijn van harte welkom. :slightly_smiling_face:

H1 - Deel 1
De groep

Langzaam komt de zon op en stijgt hoog boven de boomtoppen uit. De eekhoorntjes verlaten hun holletjes en zoeken naar nieuwe nootjes. De vogels kwetteren erop los en geven hun kinderen te eten. Midden in dit mooie bos waar iedereen net ontwaakt staat een groot blauw huis met witte luiken. Achter een van de ramen slaapt Julia, die zojuist wakker wordt van het gekwetter van de vogels. Julia staat op en loopt naar beneden. Ze gooit de ramen onderweg open, het wordt weer een warme en zonnige dag.
‘Wakker worden!’ roept ze van onder aan de trap naar de jongens.
Julia zucht, geen reactie. Ze loopt naar de keuken en pakt vijf borden, vijf bekers, sap, brood en beleg.
Julia hoort voetstappen op de trap en Jesper verschijnt in de woonkamer.
‘Goedemorgen’ zei Jesper terwijl hij aan tafel gaat zitten.
‘Waar is de rest?’ vraagt Julia.
‘James en Jason komen er aan, Jake slaapt nog zoals gewoonlijk.’
Rennend komen James en Jason de kamer binnen en gaan zitten. James moet zo hard lachen dat hij van z’n stoel afvalt en met een harde bonk op de grond neerkomt.
‘Niets zeggen tegen Jake!’ zei Jason terwijl hij James terug zijn stoel optrekt.
Langzaam loopt Jake de trap af en zien Jesper en Julia waarom Jason en James zo hard moeten lachen. Ze hebben met een oogpotlood van Julia een snor op Jake’s gezicht getekend.
‘Goedemorgen.’ zei hij en ging naast Julia zitten.
‘Een hele goede morgen.’ zei ze proberend haar lach in te houden.
‘Oke.’ zei Jake die een beetje raar naar Julia kijkt en dan een boterham pakt.
‘Eet smakelijk.’ roept Jesper iets te hard en schiet dan in de lach. Julia en James houden het ook niet meer en beginnen ook te lachen. Alleen Jason kijkt serieus en smeert zijn boterham.
‘Wat hebben jullie?’ vraagt Jake verbaasd.
‘Vraag dat maar aan jezelf mannetje.’ zei James.
Boos staat Jake op en loopt naar boven. Na een minuut horen ze boos geschreeuw van boven komen.
‘James, Jason, niet leuk.’ schreeuwt Jake naar beneden.
‘Het is maar een geintje, doe rustig.’ schreeuwt James naar boven.
Ze horen het lopen van de kraan, wat boos gebrom en dan geren op de trap.
Jake komt de woonkamer weer binnen met een schoon gezicht maar met een boze uitdrukking. Voordat hij gaat zitten geeft hij James en Jason een klap op hun achterhoofd en begint dan de boterham te eten die hij net heeft gesmeerd.
‘Niet leuk.’ bromt Jake en kijkt boos naar zijn bord.
‘Goed eten, want we moeten weer gaan trainen.’ zei Jesper terwijl hij een boterham naar binnen propt.

Leuk begin, alleen is het nogal irritant dat alle namen met een J beginnen. Misschien wil je hier iets mee doen in de rest van het verhaal, maar het leest niet lekker door… succes met de rest!

Ik snap wat je bedoelt… maar dat vond ik eigenlijk juist wel grappig!
Als het later nog steeds irriteert kan ik het nog veranderen :slightly_smiling_face: (er komen namelijk nog andere personages in dus misschien verandert het dan)

H1 - Deel 2

James slaat een zucht en bonkt met zijn hoofd op tafel. ‘Alweer!’
‘We hebben deze week pas twee keer getraind, dat is niet genoeg.’
‘Maar….’
‘Ik vind het wel leuk.’ zei Jake. ‘Een beetje rondrennen en James omver duwen.’
‘Ja leuk!’ zei James op een sarcastische toon.
‘En ik heb er toch niets aan.’ zei Jason.
‘Geen gezeur, jullie weten zelf hoe belangrijk het is.’ zei Julia die het gezeur van James en Jason negeerde.

Toen ze klaar waren met eten ruimde ze op en begonnen ze zich aan te kleden. Daarna verzamelde ze op het grasveld voor het huis om te trainen.
‘Goed, laten we beginnen.’ zei Jesper die het grasveld op kwam. ‘Julia, James jullie gaan samen. Dan gaan ik, Jason en Jake samen.’
Julia gaat tegenover James staan en steekt haar handen uit. Ze richt ze op een klompje aarde en maakt met haar handen een bolletje van lucht. Het ziet er heel debiel uit, maar de aarde onder haar begint ook een bolletje te vormen. Julia hief haar handen op, tegelijk met de aarde. Daarna duwt ze haar handen naar voren, en de aarde vliegt ook naar voren in de richting van James. Het ziet ernaar uit dat de klomp aarde hem zou raken, midden in zijn gezicht. Maar als de aarde twee meter van James af is steekt hij zijn handen vooruit en laat er dan een schild uit komen. Het ziet er uit als plastic en is heel dun en het ziet er naar uit dat het zou breken als de aarde het zou raken. Maar dat gebeurde niet. Het stuiterde terug en viel voor James op de grond.
‘Goed zo!’ zei Julia. ‘Je wilt niet weten hoe hard ik die aarde weggooide.’
James kijkt trots en laat het schild weer verdwijnen.
‘Goed, nu wij.’ zei Jake die naar achteren loopt. Als hij twintig meter van Jason en Jesper af staat begint hij te rennen. Hij rent zo snel dat hij na een tijdje niet meer te zien is. Jesper kijkt bang om zich heen maar Jason kijkt ontspannen. Dan springt Jason opeens opzij, maar Jesper is te laat. Jake pakt hem vast en duwt hem op de grond. Jake laat hem los en stopt met rennen.
‘Shit, ik dacht echt dat ik Jason deze keer had.’ zei Jake terwijl hij naar Jesper loopt.
‘Dat gaat je nooit lukken.’ zei Jason trots.
‘Hoe kan dat eigenlijk? Je ziet wat er op een andere plek gebeurt. Maar je kan niet in de toekomst of zoiets kijken.’ vraagt Julia aan Jason.
‘Ik zie wat Jake op dat moment doet, dus ik zag waar hij aan het rennen was.’ legt Jason uit.
Jake was naar Jesper gelopen die overeind is gekrabbeld en nu op het gras zit. In zijn linkerarm zit een diepe snee.
‘Sorry man!’ zei Jake.
‘Niet erg!’ Jesper legt zijn hand op de wond en wacht even. Dan haalt hij zijn hand weer weg en kijkt naar de wond die is verdwenen.
‘Toch handig he, die gaves.’ zei Jesper lacherig.
De andere vier lachen met hem mee. Maar dan krijgt Jason opeens glazige ogen en lacht niet meer.

H1 - Deel 3
(dit is een beetje een saai stukje)

‘Jason, Jason wat is er?’ roept Julia naar hem, maar Jason reageert niet.
Ze lopen alle vier bang naar Jason toe maar hij reageert nog steeds niet. Na twee minuten doet hij zijn ogen dicht en kijkt dan op.
‘Wat had jij nou weer?’ vraagt Jake.
‘Ik zag andere mensen, andere mensen met gaves net zoals wij.’ legt Jason uit terwijl hij verward om zich heen kijkt.
‘Zoals?’ vraagt Jesper.
‘Een jongen die een gevecht met steken van zwaarden en schoten van pistolen overleefd. Een andere jongen die mensen pijn kan doen alleen met z’n ogen. Een meisje dat ware liefde voelt. Een jongen die iemand identificeerde met een handafdruk en een meisje dat kan vliegen. En nog een meisje dat met dieren praat.’ legt Jason uit.
‘We moeten ze gaan zoeken.’ zei Julia.
‘Hoe? We weten niks van ze.’ zei James.
‘Misschien als ik ze in de gaten hou kan ik hun naam horen, een straatbordje zien of een bekend gebouw.’ zei Jason.
‘Slim plan!’ zei Jesper die naar binnen loopt en achter de computer gaat zitten. De rest volgt hem. Jason gaat aan de tafel zitten en doet z’n ogen dicht.
‘Een jongen woont in de Jan-Willemstraat. Ik geloof nummer zesenveertig.’ ziet Jason.
‘Genoteerd.’
‘Een van de meisjes heet Ella, en een van de jongens Puck.’
‘Genoteerd.’
‘Het meisje dat met dieren praat zit in een bos. Ik geloof dat het het Zuiderpark is, dicht bij die lekkere eettent.’
‘Genoteerd. We moeten nog een meisje en een jongen hebben.’
‘Het achterstrand. Daar is dat vliegende meisje, achter de duinen.’
Jason doet z’n ogen open.
‘Wat doe je? We moeten nog steeds een jongen hebben.’ vraagt Julia die alles heeft opgeschreven.
‘Hij is in z’n huis en gaat er voorlopig niet uit. Ik hoor ook niemand praten dus ik kan er ook niet achterkomen hoe hij heet.’
‘Goed! Dan gaan we eerst allemaal apart naar iemand zoeken, en dan samen naar die laatste jongen.’
‘Ik weet waar Ella en Puck wonen.’ zei Jesper die druk op de computer aan het zoeken was. ‘Ik ga wel naar het Zuiderpark, ik ken het daar heel goed.’
‘Dan wil ik naar het vliegende meisje, dat lijkt me echt supercool!’ zei Jake die achter Jesper staat en van het beeldscherm opkijkt.
‘Dan ga ik wel naar Ella toe, ik weet waar zij woont.’ zei Julia die het adres overschrijft op een briefje. Dit deed ze ook voor de vier jongens.
‘Ik ga naar die Puck, lijkt me echt stoer. Mensen zo makkelijk pijn doen.’ zei James die het briefje met het adres van Puck van Julia aanpakt.
‘Dan moet ik wel naar die eerste jongen, hoe heet hij?’ vraagt Jason aan Jesper.
‘Pepijn, Pepijn Ouwenbrug.’ antwoord Jesper.
‘Goed laten we gaan.’ zei Julia. ‘Zullen we afspreken dat we elkaar over een uur op het Zuiderplein zien.
Iedereen stemt daar mee in en trekken dan hun jas aan en lopen naar buiten. Julia, Jason en James springen in hun auto. Jesper pakt zijn fiets en stapt op. Jake begint te rennen en is na een tijdje niet meer te zien. Julia, Jason en James rijden tegelijk weg en gaan alle drie een andere kant op. Jesper sluit nog even het huis af en rijdt dan ook weg.

Snel nog een stukje plaatsen :slightly_smiling_face:
Leest iemand dit eigenlijk wel?
Vinden jullie het iets?

H2 - Deel 1
De zoektocht

Jason staat stil in een lange straat met dunne, hoge huizen. Het naambordje laat hem zien dat hij in de goede straat is. Hij loopt door totdat hij voor nummer zesenveertig staat, het huis waar de nog onbekende Pepijn woont. Jason loopt de voortuin in en blijft staan voor een afgebladderde blauwe deur. Jason slaakt een diepe zucht en klopt op de deur. Hij hoort wat gestommel in het huis en dan word de deur ruw opengetrokken door een dikke, kale man.
‘Woont Pepijn hier?’ vraagt Jason terwijl hij vol afkeuring naar de man kijkt.
‘Ja, hoezo?’ vraagt de man.
‘Mag ik hem even spreken?’
De man kijkt even afkeurend naar Jason en loopt dan naar binnen. Jason hoort hem naar boven schreeuwen. Na een minuutje verschijnt er een lange, knappe jongen van dezelfde leeftijd als Jason in de deuropening.
‘Hallo, wie ben jij?’ vraagt de jongen onzeker.
‘Ik ben Jason, jij bent Pepijn, toch?’ Jason steekt zijn hand uit. Pepijn kijkt even afkeurend maar schudt dan de hand.
‘Hoe weet je hoe ik heet? Ik ken je niet!’
‘Maar ik jou wel. Ik heb je gezien.’ antwoord Jason.
‘Hoe bedoel je?’
‘Ik zag je dat gevecht overleven.’
Pepijn kijkt paniekerig om zich heen en trekt de deur achter zich dicht.
‘Hoe weet je dat? Ik dacht dat niemand dat had gezien.’ zei Pepijn die een beetje boos naar Jason kijkt.
‘Ik zag je je gave gebruiken toen ik dat ook deed. Ik kan zien wat er op hetzelfde moment ergens anders gebeurt.’
Pepijn kijkt bang naar Jason. ‘Dat meen je niet. Dat kan niet.’
‘Ik kan het niet bewijzen. Maar als je meer over gaves wilt weten, of je bij mij en mijn groep wil voegen kom dan over twee uur naar het Zuiderplein. Dan kom ik, mijn vrienden en hopelijk nog meer mensen die mee willen doen.’ legt Jason uit.
‘Mee doen met wat?’ vraagt Pepijn.
‘Dat leggen we daar wel uit. Maar het belangrijkste nu is, kom je ook?’ vraagt Jason.
‘Ik weet het niet,’ Pepijn twijfelt. ‘wat kunnen je vrienden?’
‘Een kan mensen met z’n handen genezen, en ook iemand kan aarde en water met z’n handen besturen.’
‘Cool!’ Pepijn denkt nog even na maar maakt dan een beslissing. ‘Goed, ik zal er zijn. Het Zuiderplein, over twee uur toch?’
‘Fijn!’ zei Jason lacherig. ‘Ja over twee uur, je ziet ons vanzelf wel staan.’
Jason loopt weg en steekt nog even zijn hand op naar Pepijn. Pepijn steekt ook zijn hand op.

H2 - Deel 2

‘Dus dat wat ik kan, ware liefde voelen, is niet normaal?’ vraagt Ella.
‘Klopt!’ antwoord Julia. ‘Het is een gave!’
‘Ik kom zeker weten! Lijkt me echt cool.’ Ella leunt tegen de deurpost aan terwijl ze met Julia staat te praten.
‘Over twee uur op het Zuiderplein.’ herhaalt Julia nog een keer. Dan ben ik er met m’n groep.
‘Met hoeveel zijn jullie?’ vraagt Ella.
‘Ik en nog vier jongens.’
‘Oeh, leuk!’ Ella trekt een wenkbrauw omhoog en kijkt uitdagend naar Julia.
‘Wat? Nee joh! Het zijn gewoon mijn vrienden. Meestal zijn ze ongelofelijk irritant.’ reageert Julia snel.
‘Ja, ja.’ zei Ella lacherig.
‘Ik moet nu gaan, zie je zo.’ Julia loopt naar achter en zegt Ella gedag. Lacherig gaat zij weer naar binnen.

Jesper staat in het Zuiderpark tussen allemaal aan elkaar gegroeide bomen. Al een kwartier is hij aan het zoeken maar nu ziet hij eindelijk het meisje dat hij moet hebben. Ze zit een paar meter voor hem op de grond maar heeft hem nog niet gezien.
‘Zoek je iets?’
Jesper schrikt zich dood. Het meisje had hem wel degelijk gezien en praat nu tegen hem. Ze draait zich langzaam om en Jesper ziet dat ze een konijn op haar schoot heeft. Dit was het meisje, Anna.
‘Sorry dat ik je bespiet. Ik was naar jou op zoek.’ Jesper loopt een stukje naar Anna toe. Dan springt het konijn van haar schoot af en haalt Anna’s hand open.
‘Auw!’ zei Anna die boos naar het konijn kijkt.
‘Hij is vast bang voor mij.’ zei Jesper die nog dichter naar Anna toe loopt.
‘Nee, hij weet dat je te vertouwen bent. Hij heeft gewoon geen goed humeur.’ reageerde Anna die het bloeden probeerde te stelpen.
‘Dat voel je toch? De gedachtes en gevoelens van dieren?’ vraagt Jesper.
Bang kijkt Anna op. ‘Wat? Wat bedoel je?’ vraagt ze paniekerig.
‘Jouw gave is toch dat je met dieren kan praten?’
‘Hoe weet je dat?’
‘Mijn vriend heeft je gezien door zijn gave. Ik heb ook een gave en ik en mijn groep zoeken mensen met gaves.’ legt Jesper uit.
‘En waarom zou ik je geloven. Ik weet dat je te vertrouwen bent, maar verder….’
‘Ik kan het bewijzen!’ Jesper steekt zijn hand uit. ‘Mag ik!’ hij knikt naar Anna’s wondje.
Anna kijkt raar naar Jesper. Ze denkt even na maar legt dan haar hand in die van Jesper.
Jesper legt zijn andere hand over die van Anna en wacht een paar seconden. Dan laat hij weer los en is het wondje verdwenen.

Wat vinden jullie ervan?

Wat vinden jullie ervan??
In het begin gebeurt er nog niet heel veel, maar misschien is het wel harstikke saai om te lezen…!?
Als iemand dit leest… tips?

H2 - Deel 3

‘Wauw! Hoe doe je dat?’ vraagt Anna bewonderend.
‘Het is mijn gave.’
‘En zijn er nog meer mensen met gaves?’ vraagt Anna die opstaat.
Jesper vertelt haar het hele verhaal over zijn groep en het Zuiderplein.
‘Goed, ik zal er zijn.’ Anna kijkt blij naar Jesper.
‘Dan zie ik je zo!’ zei Jesper terwijl hij langzaam naar achteren loopt. Voordat hij zich omdraait zegt Anna nog een ding.
‘Ja, trouwens, ik voel het, hun gevoelens!’ zei Anna voordat ze de andere kant op loopt.

Ding Dong.
James staat voor een groot huis met nette luiken en hoge deuren.
Na een paar seconden word er opengedaan door een stoere jongen in een baggy spijkerbroek en strak T-shirt waardoor zijn spieren goed uitkomen.
‘Ben jij Puck?’ vraagt James.
‘Ja, wie ben jij?’ antwoord Puck.
‘Ik ben James.’
‘Ik ken je niet.’ zei Puck die afkeurend naar James kijkt.
‘Klopt! Ik jou ook niet, maar ik weet wel iets van je wat waarschijnlijk niet veel mensen weten.’ zei James.
‘Oke jij bent raar, ik ga.’ zei Puck terwijl hij de deur dicht wil doen.
‘Waarom ga je weg? Ik kan toch nooit van je winnen.’
Puck komt de deuropening weer in en kijkt een beetje bang naar James. ‘Wat bedoel je?’
‘Ik denk toch wel dat ik van je kan winnen.’ zei James lacherig.
Puck lacht en kijkt uitdagend naar James. ‘Geloof je het zelf?’
‘Val me aan dan.’ zei James uitdagend en gaat vlak voor Puck staan.
Puck kijkt James strak aan en zijn ogen lichten een klein beetje op. James lacht en laat z’n schild tevoorschijn komen terwijl hij Puck strak aankijkt, maar er gebeurt niets.
‘Woow.’ Puck kijkt bewonderend naar James.
‘Nou dat van jou is anders ook niet niks.’ antwoord James die zijn schild weer laat verdwijnen.
‘Wat is het? Dit?’ vraagt Puck.
‘Het is een gave. Ik zit bij een groep en we zoeken nog meer mensen die gaves hebben.’
‘Ik doe mee!’ zei Puck gelijk.
‘Fijn! Ik moet nu gaan, maar kom over twee uur naar het Zuiderplein. Daar verzamelen we!’
‘Goed! Ik zal er zijn!’

Een tip, Ik heb geen zin om het te lezen omdat je om de 5 minuten opnieuw post. Het is nu 1 lap tekst, en ik krijg er geen zin in om het te lezen door idd die vele J’s, na 1 stukje, weet ik al niet meer wie wie is :frowning_face:. Misschien zijn dat wat verbeterpunten :slightly_smiling_face: VEel suc6

‘Ja, ja.’ zei Ella lacherig.
‘Ik moet nu gaan, zie je zo.’ Julia loopt naar achter en zegt Ella gedag. Lacherig gaat zij weer naar binnen.
hier wordt wel erg vaak lacherig gezegd binnen 2 zinnenXD, ik ben het toch gaan lezen, het idee is super!!!
Maar de dialogen zouden nog wel iets verbeterd kunnen worden, je zou het nog iets beter kunnen nalezen en redigeren. Je verhaal is goed genoeg voor een boek, het is alleen nog niet goed genoeg opgeschreven.
Zie dit niet als slechte kritiek ofzo, hier kun je namelijk vooral wat mee :slightly_smiling_face:
Ik hoop dat je wel door gaat met het verhaal XXX

@beazies
Heel erg bedankt voor je tips! Ik heb het al een tijdje geleden geschreven dus het is hier en daar vaak een beetje kinderachtig, laat ik het zo maar zeggen. Ik ga het nog eens goed doorlezen en hier en daar aanpassen.
:slightly_smiling_face:

Het laatste stukje van hoofstuk 2 :slightly_smiling_face:

H2 - Deel 4

Jake loopt in de duinen en kijkt zoekend om zich heen. Nergens is een levend wezen te zien, en ook niet in de lucht. Dan ziet hij in de verte iemand op een bankje zitten. Hij loopt er heen en ziet dat het een meisje is die aan het schrijven is. Jake herkent haar van de foto die hij van Jesper heeft meegekregen. Dit is het meisje dat kan vliegen. Jake loopt naar haar toe en gaat naast haar op het bankje zitten maar zegt nog niks.
Rose kijkt naast zich en ziet een jongen zitten. Stiekem kijkt hij naar haar maar zegt niks. ‘Hoi,’ zei ze uiteindelijk.
‘He,’ antwoord Jake en kijkt het meisje aan. ‘Ik ben James.’
‘Rose.’ antwoord Rose.
‘Wat doe je?’ vraagt Jake.
‘Ik ben aan het schrijven.’ Rose kijkt een beetje raar naar Jake. Wat moet die jongen van haar.
‘Word je daar gelukkig van?’ vraagt Jake. Hij ziet Rose een beetje wit worden en weet dat hij haar bang heeft gemaakt.
‘Wat bedoel je?’ vraagt Rose. Wat weet deze jongen van haar?
‘Ga je dan vliegen?’
Verschrikt springt Rose op en kijkt bang naar Jake. ‘Hoe weet je dat?’
‘Mijn vriend heeft je gezien. Zijn gave is dat hij andere mensen kan zien wat ze op dat moment doen.’
‘Gave?’ vraagt Rose verbaasd.
‘Jouw gave is vliegen, toch?’
‘Dus dit, wat ik kan, is normaal?’ vraagt Rose nog steeds bang.
‘Het is natuurlijk niet normaal, maar meerdere mensen hebben gaves. Ik en mijn vrienden zijn nu op zoek naar die mensen. Over twee uur komen we samen op het Zuiderplein en ik wil vragen of je dan ook komt.’
Rose is even stil en denkt na. ‘Zouden jullie me kunnen helpen? Met het vliegen?’
‘Ik denk het wel! Jesper en Julia weten heel veel af van allerlei soorten gaves.’ zei Jake terwijl hij Rose weer op het bankje trekt.
‘Dat zou erg fijn zijn. Soms stijg ik zomaar op en weet ik niet hoe ik weer moet dalen. Gelukkig zien mensen me nooit, maar wat als ze dat wel doen.’ zei Rose gerustgesteld door Jake’s woorden.
‘Ik weet zeker dat we een oplossing vinden voor jouw opvliegers.’ zei Jake lief, Rose lacht naar hem en kijkt dan snel naar de grond. Jake pakt even haar hand vast en loopt dan weg terwijl Rose hem achterna kijkt.

Heb wat dingetjes aangepast. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 3 - Deel 1
De laatste

‘Ella wilde gelijk meedoen, maar ik denk niet dat we veel aan haar hebben!’ zegt Julia terwijl zij, Jesper, Jason, Jake en James over straat lopen.
‘Misschien kan Pepijn haar wat leren. Volgens mij kan die jongen hartstikke goed vechten. En hij heeft toch alle tijd.’ zegt Jason lachend.
‘Hoe bedoel je, alle tijd?’ vraagt Julia.
‘Hij leeft langer dan een normaal mens. Hij is nu zestien jaar, maar zijn echt leeftijd is denk ik twaalf.’
‘Cool!’
‘Nou dan heb je Puck nog niet gezien. Wat hij doet, en dat alleen met z’n ogen. En nog een aardige gast ook.’ zegt James.
‘Anna is wel aardig. Maar wel heel erg stil. Ik ben echt benieuwd wat zij kan, praten met dieren is niet niks.’ Jesper zit diep in zijn gedachten terwijl hij wat tegen de rest zegt.
‘Noem je dat niet niks? Rose kan vliegen! Vliegen!’ Jake kijkt bewonderend naar de hemel alsof Rose daar net langs vliegt.
‘Iemands vlinders zijn hier gevlogen.’ zegt James lachend terwijl hij Jake een duw geeft.
‘Wat? Nee joh, het is gewoon een aardige meid.’ antwoord Jake snel.
‘Weet je al waar die laatste jongen woont.’ vraagt Julia aan Jason.
‘Ik heb het adres hier op een briefje, het is vlakbij.’ Jason houdt een briefje in zijn hand en wijst naar rechts.
Op dat moment botst Jake tegen een lange, slungelige jongen aan.
‘Oh, sorry, ik lette niet op!’ zegt de jongen die verlegen naar Jake kijkt.
‘Niet erg, ik lette zelf ook niet op!’ antwoordt Jake.
‘Woow.’ de jongen kijkt bewonderend naar Jake.
‘Wat, wat is er?’
‘Dat meisje, dat kan vliegen. Dat is echt bijzonder! Niet echt mogelijk natuurlijk! Of wel?’ vraagt de jongen.
Bang kijkt Jake naar de jongen en dan naar de groep. ‘Hoe weet je dat? Ik dacht alleen aan haar?’
De jongen krijgt een wit gezicht en went zijn blik af. ‘Ik moet gaan.’ Hij wil weglopen maar Jake roept hem terug.
‘Hoe heet je?’ vraagt Jake.
‘Noah.’ antwoord de jongen.
‘Noah, hoe wist je dat van dat meisje?’
Noah kijkt nog steeds naar de grond. ‘Dat kan ik niet zeggen.’
James kijkt even om zich heen, het Zuiderplein waar ze net zijn aangekomen is bijna helemaal verlaten. Hij steekt zijn handen uit en knijpt zijn ogen dicht. Even laat hij zijn schild tevoorschijn komen en laat hem dan weer snel verdwijnen. Als hij zijn ogen opent kijkt hij Noah uitdagend aan. ‘Nu wel?’ vraagt hij aan Noah.

Heb wat dingetjes aangepast. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 3 - Deel 1
De laatste

‘Ella wilde gelijk meedoen, maar ik denk niet dat we veel aan haar hebben!’ zegt Julia terwijl zij, Jesper, Jason, Jake en James over straat lopen.
‘Misschien kan Pepijn haar wat leren. Volgens mij kan die jongen hartstikke goed vechten. En hij heeft toch alle tijd.’ zegt Jason lachend.
‘Hoe bedoel je, alle tijd?’ vraagt Julia.
‘Hij leeft langer dan een normaal mens. Hij is nu zestien jaar, maar zijn echt leeftijd is denk ik twaalf.’
‘Cool!’
‘Nou dan heb je Puck nog niet gezien. Wat hij doet, en dat alleen met z’n ogen. En nog een aardige gast ook.’ zegt James.
‘Anna is wel aardig. Maar wel heel erg stil. Ik ben echt benieuwd wat zij kan, praten met dieren is niet niks.’ Jesper zit diep in zijn gedachten terwijl hij wat tegen de rest zegt.
‘Noem je dat niet niks? Rose kan vliegen! Vliegen!’ Jake kijkt bewonderend naar de hemel alsof Rose daar net langs vliegt.
‘Iemands vlinders zijn hier gevlogen.’ zegt James lachend terwijl hij Jake een duw geeft.
‘Wat? Nee joh, het is gewoon een aardige meid.’ antwoord Jake snel.
‘Weet je al waar die laatste jongen woont.’ vraagt Julia aan Jason.
‘Ik heb het adres hier op een briefje, het is vlakbij.’ Jason houdt een briefje in zijn hand en wijst naar rechts.
Op dat moment botst Jake tegen een lange, slungelige jongen aan.
‘Oh, sorry, ik lette niet op!’ zegt de jongen die verlegen naar Jake kijkt.
‘Niet erg, ik lette zelf ook niet op!’ antwoordt Jake.
‘Woow.’ de jongen kijkt bewonderend naar Jake.
‘Wat, wat is er?’
‘Dat meisje, dat kan vliegen. Dat is echt bijzonder! Niet echt mogelijk natuurlijk! Of wel?’ vraagt de jongen.
Bang kijkt Jake naar de jongen en dan naar de groep. ‘Hoe weet je dat? Ik dacht alleen aan haar?’
De jongen krijgt een wit gezicht en went zijn blik af. ‘Ik moet gaan.’ Hij wil weglopen maar Jake roept hem terug.
‘Hoe heet je?’ vraagt Jake.
‘Noah.’ antwoord de jongen.
‘Noah, hoe wist je dat van dat meisje?’
Noah kijkt nog steeds naar de grond. ‘Dat kan ik niet zeggen.’
James kijkt even om zich heen, het Zuiderplein waar ze net zijn aangekomen is bijna helemaal verlaten. Hij steekt zijn handen uit en knijpt zijn ogen dicht. Even laat hij zijn schild tevoorschijn komen en laat hem dan weer snel verdwijnen. Als hij zijn ogen opent kijkt hij Noah uitdagend aan. ‘Nu wel?’ vraagt hij aan Noah.

Hoofdstuk 3 - Deel 2

Noah kijkt bewonderend, maar dan kijkt hij weer twijfelend. Uiteindelijk neemt hij een diepe zucht en vertelt: ‘Ik kan gedachten lezen, nouja, ik kan ze horen. Ik hoorde je over dat meisje denken, maar ik dacht dat je over haar praatte.’
‘Cool!’ zegt Jake. ‘Gedachten lezen, ik droom er altijd van dat ik dat kan.’
‘Luister Noah! Wij moeten nu weg maar over een uur komen we hier terug met nog meer mensen. Je mag ook komen en dan zullen we alles uitleggen.’ zegt Julia.
‘Ik zal er zijn!’ zegt Noah verlegen.
Jake geeft Noah een hand en dan lopen ze met z’n vijven weg, Noah achterlatend.

‘Is dit het goede adres?’ vraagt Julia.
‘Ja, nummer tweeëntachtig.’ antwoord Jason.
Met z’n vijven lopen ze naar de deur en James belt aan. Een jongen van hun leeftijd doet open.
‘Ben jij Michiel?’ vraagt Jesper.
‘Nee, Michiel is boven.’ antwoord de jongen.
Op dat moment verschijnt er een tweede jongen in de deuropening.
‘Jij bent vast Michiel?’ vraagt Jesper.
‘Klopt!’ zegt Michiel. ‘Ken jij deze mensen.’ vraagt hij aan de jongen.
‘Nee, ze belden aan en vroegen naar jou.’ zegt de jongen.
‘We willen je graag even spreken!’ onderbreekt Julia hen.
‘Vertel!’ zegt Michiel.
‘Ehm,’ Julia kijkt afkeurend naar de jongen en dan weer naar Michiel.
Michiel kijkt ook naar de jongen en knikt dan naar de deur van wat waarschijnlijk de woonkamer is.
‘Wat? Wil je dat ik wegga?’ vraagt de jongen.
‘Het is maar voor even Sam. Het duurt maar heel even, dan gaan we.’ zegt Michiel snel zodat Sam niet boos wordt, maar dat mislukt.
Boos loopt Sam naar de woonkamer en slaat de deur achter zich dicht.
‘Vertel!’ zegt Michiel weer.
‘We willen het even hebben over je gave.’ zegt Jesper.
‘Mijn wat?’ vraagt Michiel verbaast.
‘Jason heeft gezien dat je een jongen identificeerde met een handafdruk. Dat is een gave. Wij hebben er ook allemaal een. En wij willen graag dat je je bij ons voegt.’
Michiel kijkt eerst bang, dan verbaasd en dan uitdagend. ‘Bewijs het.’
Sam zit boos in de woonkamer en kijkt naar de deur. Dan hoort hij wat gerommel en geluiden van buiten. Hij loopt naar de deur toe en legt zijn oog tegen de deurpost, dan hoort hij dingen vallen en breken en kapot slaan tegen de muur.
‘Niet Michiel!’ schreeuwt Sam en gooit de deur open. Hij schrikt zich dood. Michiel staat achter een van de jongens die een schild uit zijn handen laat komen terwijl het meisje aarde op hen afvuurt die ze vanuit een bloempot naar hen toe stuurt. En de andere drie jongens kijken toe alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
‘Waar zijn jullie mee bezig?’ schreeuwt Sam die naar Michiel toe loopt. Het meisje laat de aarde vallen en de jongen laat zijn schild weer verdwijnen.
‘Het is niet wat je denkt!’ zegt Jesper die naar Sam toe loopt.

Hoofdstuk 3 - Deel 3

‘Ik denk dat het precies is wat ik denk. Jullie hebben allemaal gaves en nu komen jullie Michiel halen.’ zegt Sam boos.
‘Wat? Hoe….’ stamelt Jesper.
‘Dacht je dat ik het niet wist. Dat jullie anders zijn, gevaarlijk. Dan gaat het branden hiervan binnen.’ Sam wijst op zijn buik en kijkt naar Jesper.
‘Wat?’ vraagt Jake spottend. ‘Dat is geen gave.’
‘Oh, nee. Sla me dan eens!’ zegt Sam uitdagend tegen Jake.
‘Wat?’ Jake kijkt Sam raar aan.
‘Sla me!’
‘Huh?’
‘Wat, durf je niet?’ vraagt Sam.
‘Tuurlijk wel.’
‘Sla me dan!’
Jake kijkt naar de rest maar die weten ook niet waar Sam mee bezig is en wat hij bedoelt.
‘Sla!’
Jake balt zijn vuist en haalt uit naar Sam. Hij raakt hem op zijn wang. Jake duikt in elkaar en gilt het uit van de pijn in plaats van Sam.
‘Wat heb je gedaan?’ vraagt Julia paniekerig terwijl ze naar Jake toe loopt.
‘Hoe kan dat? Je huid is keihard?’ vraagt Jake die bang naar Sam kijkt.
‘Het is een gave van mij. Alhoewel, ik kan er niets mee afvoeren dus misschien vind jij dat niet.’ zegt Sam sarcastisch en uitdagend tegen Jake.
‘We kunnen jou ook gebruiken. Voeg je bij ons!’ zegt Jesper snel.
‘Graag!’ zegt Sam en tovert een lach op zijn gezicht.
‘Ik wist niet….’ zegt Michiel.
‘Ik ook niet van jou!’ Sam lacht en omhelst Michiel.
‘Laten we gaan! We hebben met andere mensen afgesproken op het Zuiderplein.’ zegt Julia nadat ze Jake’s hand grondig heeft bestudeert.
Michiel en Sam trekken allebei hun jas aan een gooien snel wat spullen in hun tas en volgen dan Julia, Jesper, Jake, James en Jason naar buiten.

Hoofdstuk 4 - Deel 1
Alle 17

‘Tina, Lena, zijn jullie daar?’ Emily rent Lena’s huis binnen en kijkt om zich heen. Tina en Lena zitten aan tafel in de woonkamer te kaarten.
‘Wat heb jij?’ vraagt Lena die raar naar Emily kijkt.
‘Jullie moeten me helpen.’ zegt Emily hijgend.
‘Toch niet alweer met je huiswerk he.’ zucht Tina.
‘Tina, even serieus! Vertel Emily!’ zegt Lena boos tegen Tina en richt zich dan tot Emily.
‘Ik kan iets raars. Iets wat niemand kan.’ zegt Emily die naast Lena gaat zitten.
‘De stelling van Pythagoras volledig uitleggen.’ lacht Tina.
Lena geeft Tina een vernietigende blik en draait haar hoofd weer terug naar Emily. ‘Hoe bedoel je?’
‘Als ik iemands hand aanraak kan ik zijn gedachten en herinneringen zien, of laten zien.’
‘Wat? Dat kan niet?’ zegt Tina die nu serieus kijkt.
‘Ik kan het bewijzen, geef me je hand.’ Emily steekt haar hand uit en pakt die van Tina. Tina krijgt glaze ogen en knippert niet meer. Na een minuut laat Emily haar hand los en knippert Tina wel tien keer achter elkaar met haar ogen.
‘Hoe doe je dat?’ vraagt Tina die bewonderend naar Emily kijkt.
‘Nu ik! Ik wil het ook zien!’ zegt Lena opgewonden terwijl ze haar hand in die van Emily legt. Maar er gebeurt niets.
‘He, hoe kan dit?’ vraagt Emily zichzelf af. Ze pakt paniekerig weer Tina’s hand vast, maar nu worden Tina’s ogen niet glazig maar die van Emily.
‘Je hebt mijn gave afgepakt.’ zegt Emily boos nadat Tina haar heeft losgelaten.
‘Wacht, misschien kan ik hem teruggeven.’ zegt Tina snel. Ze pakt geconcentreerd Emily’s hand en laat hem dan gelijk weer los. Emily pakt Tina’s hand en dan krijgt Tina weer even een glazige blik totdat Emily haar weer loslaat.
‘Zo, geregeld!’ zegt Tina.
‘Mag ik het nu ook zien?’ vraagt Lena ongeduldig.
Emily pakt Lena’s hand vast, maar er gebeurt weer niks.
‘Waarom lukt het niet?’ vraagt Emily zich weer hardop af.
‘Ik weet het niet, maar het is wel duidelijk dat wij iets speciaals kunnen!’ zegt Tina.
‘We zijn gewoon allemaal gek!’ zegt Emily trots.

Meningen en tips…?