De dag waarop mijn leven een hel werd

Op me 14e heb ik een nare ervaring meegemaakt op gebied van seks ( verkrachting) en ben momenteel bezig om wat er is gebeurd op papier te zetten in een soort ‘verhaal’ vorm. Hopelijk schrijf ik het zo een beetje van me af. Serieuze reacties graag… het is al moeilijk genoeg. ]

Ik ben weg mam! Ja is goed lieverd… ben je op tijd thuis en doe je voorzichtig? Altijd hetzelfde bij die moeders… ze zou is minder bezorgd moeten worden dacht ik bij mezelf. Jaahaa riep ik en ik sloot de deur, maar zonder enig besef wat er die avond zou gaan gebeuren. Ik liep blindelings naar de bushalte en stuurde mijn vriendin ondertussen een sms’je dat ik onderweg was, waarop ze terug sms’te: gezellig tot zo! Maar dat ‘ tot zo’ is er nooit van gekomen.

Ken je dat? Het wachten op de bus terwijl het buiten vriest en zelfs de warmste kleding niet helpt? Ik stond op de bus te wachten die al 10 minuten geleden had moeten komen, maar ik bleef wachten. Een auto reed voorbij, meerdere auto’s reden voorbij met een volle vaart. Had ik maar een auto dacht ik, dan ben ik er zo en dan had ik het lekker warm! Ik werd afgeleid door een auto die stopte, een donkere man van ongeveer 40 jaar, ik vond het een vieze man. Hij vertelde me dat hij een gesprek had op de basisschool over zijn kinderen en vroeg of ik wist waar het was. Ik vertelde dat ik op die school gezeten had maar dat ik lastig de weg kon uitleggen, ik was inmiddels pas 14. Het maakt niet uit lachte de man een beetje nep, ik zoek wel verder en dat deed hij… hij reed weer weg.

Terwijl de man weg reed keek ik op mijn horloge,waar blijft die verdomde bus nou toch? Tot alle verbazing stopte dezelfde man weer bij de bushalte en zei dat hij veel te laat was en of ik misschien tijdens het rijden kon uitleggen waar het was… ook suggereerde hij dat het een zeer belangrijk gesprek was, dus ik stapte in. Die ene stap in de auto die ik had gezet had ik nooit moeten doen, nooit. Het werd een nachtmerrie

verder

Verder.
maar let wel op de aanhaling’s tekens als iemand iets zegt.
en ik vind het superknap van je, dat je dit zo op kan schrijven.

verder, idd wat fanaa zegt.

Normaal gesproken irriteer ik me als iemand een verhaaltje schrijft zonder leestekens, maar bij jou valt het wel mee, het leest wel lekker weg.
Van mij mag je door gaan met je verhaal :slightly_smiling_face:.

Probeer er op te letten, maar is best lastig… schrijf nooit zoveel met leestekens enzo. Maar goed een stukje verder:

We reden de verkeerde kant op, ik zei het tegen hem en ik raakte in paniek. Toen ik vroeg of ik even me vriendin mocht bellen dat ik later was bij haar reageerde hij niet en keek strak vooruit. Ik pakte me telefoon maar hij sloeg hem uit me hand en daarna kreeg ik een harde klap in me gezicht. Waag het is iemand te bellen je bent hier veilig en gooide me telefoon door het raam, ik was machteloos en in paniek. Ik was niet veilig… telkens als ik uit wou stappen bij een stoplicht gaf hij een harde klap in me maag of in me gezicht, ik heb me nog nooit zo bang gevoeld.

Het was inmiddels donker en veel later… het verdriet en de angst van toen komt weer naar boven. Hij stopte midden bij een bos, het was donker en het was er verlaten… alsof hij het allemaal van te voren had geplant waar hij dit zou gaan doen.

Hij haalde zijn hand door me haar, onder me truitje maar ik kon niets meer zeggen, ik had alleen tranen in me ogen, maar daar keek hij dwars doorheen. ‘Wil je, je uitkleden’? ik zei nee… en ik wou hem slaan en schoppen maar hij hield me met gemak tegen… tot ik plots iets voelde, iets raars… en het gekke was dat ik me daarna heel ontspannen voelde en vrolijk… ik deed alles wat hij vroeg en ik zoende met hem, ik moest er om lachen.

Tot opeens alles donker werd… ik was helemaal weg. Toen ik wakker werd kreeg ik een beeld wat ik nu 7 jaar later nog steeds in me hoofd heb, waar ik hard voor aan het knokken ben om er minder aan te denken en om mezelf weer de rust te geven. Ik was naakt, hij was naakt… hij zat in me, hij had me verkracht. Ik schreeuwde en ik gilde wat ik kon. Iemand kwam me uit de auto halen en sloeg de man die me verkracht en liet hem achter. Ik kon geen woord meer uit me keel krijgen, hij gaf me zijn telefoonnummer zodat ik hem kon bellen als getuigen mocht het nodig zijn.

verder?

Ik heb echt respect voor je dat je dat durft op te schrijven!
Je luister goed naar tips =D
veel succes

verder please =D

verder!

verderverderverder

-

wow respect! verder.

Geen aangifte gedaan, me vies voelen en schuldig… maar toch verder leven. Ik kwam thuis ’ hoe was het? ’ vroeg mam! ’ Heel gezellig’ en ik rende naar boven. Ik moest niet eens huilen terwijl ik net verkracht was. Ik dacht alleen aan me vriendin en ik belde haar op om te vertellen dat ik ineens heel ziek was geworden. Ze was boos omdat ik haar niets had laten weten en hing op, heb nooit meer iets van haar gehoord, als ze eens wist waarom ik echt niet was gekomen. Ach, misschien had het haar nog steeds niets gedaan… of had ze me niet gelooft net zoals me ouders.

Jaren lang heb ik het voor ze verzwegen en heb ik niets gezegd. Maar toen ik het vertelde kreeg ik de reactie waar ik bang voor was… ze lachte het een beetje weg en zei dat ik aandacht wou en het verzon, het was alsof ik een een put viel… waar je zo hard kon schreeuwen als je wou maar niemand die je hoorde.

Dit gebeurde nog voordat ik het aan me ouders vertelde

Ik was hulpeloos en ik dacht als me ouders met niet geloofde wie dan wel? Ik stel me ook aan… ik vertel het niemand meer. Maar vriendinnen zagen dat er iets was… tenminste ik wou alleen zijn en ik zag ze nooit meer. Ik at minder en ik deed mezelf pijn. De wonden van verdriet werden wonden in me arm, benen… ik verdiende pijn want het was mijn schuld!

Toen een vriendin bij me was ongeveer 4 weken daarna heb ik het aan haar vertelt. Ze huilde, ik huilde… ’ mijn moeder gelooft je wel, zullen we daar naar toe gaan? je mag hier niet alleen mee blijven rond lopen’ dat is wat ze zei. Het duurde wel een hele middag voordat ik het die moeder kon vertellen wat er was gebeurd.

1 week later ben ik naar het ziekenhuis geweest om een test te laten doen of ik zwanger was, en alsof de hel nog niet groot genoeg was bleek ik zwanger te zijn. Ik was 14 en ik had geen keuze… ik moest abortus plegen. En dat allemaal zonder steun van me eigen moeder… elke dag is het verdriet nog groot dat ik geen moeder heb die me begrijpt en me ooit daarin gesteund heeft. Omdat het zoveel jaren geleden is heb ik het gelaten zover het is gekomen… ik heb nooit meer daarover gesproken en heb probeerde het tot afgelopen maand alleen te doen.

Ik ben nu in therapie bij de GGZ waar ik mijn verkrachting en abortus bespreek met mijn therapeut en samen met mijn nieuwe vriend. Inmiddels gaat het wat beter met me, na een hele tijd depressief te zijn geweest. Het leven draait bij van moment tot moment en ik ben angstig geworden, heel angstig. Gelukkig heb ik nu een fijne relatie waarin me vriend me goed steunt en begrijpt.

Hij kan begrijpen dat ik bijna geen behoefte heb aan seks en respecteert dat ook goed. Ik vind het nog steeds lastig om bijvoorbeeld te douche omdat ik alles wat met naakt en seks te maken heeft weer te maken heeft met deze man. Ook de buiten wereld is soms erg lastig voor me, de drukte om me heen en al de mensen die langs me lopen, vreemde geuren en verschillende mensen. Ik heb nog steeds nachtmerries over deze gebeurtenis, maar ik heb veel aan me therapie.

verder!
Respect!

verder! echt een heftig verhaal.

ik vind het zóó knap dat je dit allemaal opschrijft.
ik hoop dat het steeds beter met je gaat en ik vind het verschrikkelijk voor je
respect, respect, respect!
xx.

Verder! Echt onwijs veel respect dat je dit durft en kan opschrijven!

wauw heb jij serieus ook zoiets meegemaakt … ?

ik zit hier te huilen man, damn wat heftig.