De bom is weer gebarsten thuis :(

Ik ben nu echt compleet radeloos. In een ander topic van mij had ik al verteld dat mijn broer onverwachts uit huis ging, maar het weer wat beter ging. Hij bleef weer bij ons thuis slapen en eten, en ik dacht dat hij hier bleef. Nu is de bom dus weer gebarsten en is hij permanent weg!

Al een tijd geleden, 9 mei, kregen mijn vader en broer ontzettende ruzie over dat hij niet naar ze wil luisteren en dergelijke. Ze hadden beiden wat gedronken die avond en het werd een ruzie met verschrikkelijk veel geschreeuw en schelden. Ik zat boven aan de trap mee te luisteren en te huilen naar wat er allemaal werd gezegd, zoals dat mn vader riep dat mijn broer kon oprotten uit zijn leven en dat hij hem niet meer wilde zien, dat hij uit zijn ogen moest verdwijnen want anders sloeg hij hem het huis uit… Mijn broer antwoordde daarop vrij uitdagend; “Als je me toch haat doe het dan, sla me dan!” Ik helemaal in paniek boven bidden en hopen dat hij het niet deed, maar ik hoorde duidelijk dat hij hem een paar keer heeft geslagen, en dat hij wat treden van de trap viel (we wonen op de 1ste verdieping).

De volgende dag heeft mn vader op zijn manier excuses aangeboden voor wat er gezegd is, hij heeft op mijn broer’s voicemail achtergelaten dat hij het niet hoorde te zeggen. Jaap* was natuurlijk nog woest boos op hem dus hij accepteerde het niet. Vervolgens gaan mijn ouders door het hele dorp verspreiden wat een rotkind mijn broer wel niet is, en dat het allemaal zijn schuld is, maar ze vertellen er niet bij dat mn vader hem van de trap heeft geslagen.

Nu heeft Jaap* een eigen huis gekocht, maar tot het klaar is woont hij bij mn tante. Hij werkt nog bij mijn vader in het bedrijf, maar hij ziet hem alleen nog als baas en noemt hem alleen bij zijn voornaam, niet meer pa. Ik ben door dit gebeuren erg overstuur geraakt en ik was super boos op mijn ouders om wat ze hebben gedaan.

Wat mij vorige week overkwam, was net als in mijn vorige topic, dat ik MOEST strijken, maar dat ik geen tijd had. Ze kwam met dreigingen als; ‘als je nu niet gaat strijken breek ik je benen’ en ‘anders doe ik je wat’. Ik zei NEE, ik KAN niet ik ben DRUK! dus ze ging wel even mijn vader bellen om te kijken wat die er van vond. Ik heb toen gezegd; ‘Kun je het niet ff alleen af dan?’ want als ze mn vader belt, dan net als vroeger kwam hij thuis en ging tegen me schreeuwen en dreigde dan met een mep/klap. Omdat ik dus brutaal was sloeg mn moeder mij tegen mn hoofd. Ik kan er niet tegen als mensen tegen me gaan schreeuwen of slaan dus ik ben jankend naar mn kamer gerend. toen mijn moeder weg was ben ik naar het huis van mijn vriend gegaan en heb ik het hem en zijn ouders met horten en storten verteld. Zij vonden het ook niet normaal, maar wisten niet hoe ze mij konden helpen.

Voor het avond eten kwam ik thuis in hoop dat ze was bijgedraaid en heb ik tegen haar gezegd dat het verboden is om je kind te slaan en dat je het zelfs kan aangeven bij de politie. Het enige wat ze antwoordde was: Wacht maar tot je vader thuis is. Dus ik doodsbang aan tafel zitten mn bord leegeten. Eenmaal thuis begon hij te schreeuwen tegen me dat ik een lui kreng was en dat zij ook alles voor mij doen en dat ik wat terug mocht doen want ik had net een nieuwe telefoon gekregen enzovoort. (ze gaan altijd beginnen over hoeveel geld ze wel niet aan me uitgeven, om mij me schuldig te laten voelen ofzoiets) Dus ik zei; prima, als je maar even aan mn moeder vraagt of ze dr handen thuislaat. Daarop reageerde mijn vader: Dr handen thuis laat? wees blij dat ze je niet volledig in elkaar heeft geslagen, want dat had ik namelijk gedaan!! dus ik antwoord; Dat is verboden dus je blijft van me af. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is gaf hij als antwoord; Dat bepaal ik wel, en je stoere praatjes van ‘anders ga ik naar de politie’ moet je ff voor je houden, anders gooi ik je door een raam en kan je kruipen naar de kinderbescherming.

Door deze incidenten ben ik dus doodsbang voor mijn ouders en ik ontloop ze zoveel als mogelijk, ik ben alleen beneden om te eten en drinken te pakken, anders ben ik niet thuis of zit op mn kamer. Ik heb mijn tante al gevraagd om met mijn vader te praten, omdat ik einde raad ben, maar het geeft niet. Zijn antwoord op mijn tante was ‘Ik laat me niet commanderen door iemand van 15’ en zij heeft aan hem voorgesteld om eens met mij te praten. Dat heeft ze zondag aan hem gevraagd, en nu heeft hij sindsdien al helemaal niets meer tegen mij gezegd. Hij praat over het algemeen helemaal niet tegen me, dat heeft hij nooit gedaan.

Ik wil hier gewoon een oplossing voor, maar ik weet niet wat ik moet doen. Wat ik nog ga proberen is alles in een brief zetten, en aan hen geven, zodat ze die kunnen lezen als ik even weg ben, want ik ben bang dat ze direct boos reageren als ik nog in de buurt ben. Ik zie hun reactie pas later dan als ik terug ben. Ik weet echt niet wat ik aanmoet zo. :’(

*ik heb de naam veranderd

Naar de kinderbescherming. Echt. Dit kan niet zo. Ik verbaas me er over dat je tante of de ouders van je vrienden niks hebben gedaan.

Jeetje, dat is niet niks zeg. Misschien kun je nog eens rustig met ze gaan praten? En anders weet ik het ook niet zo goed. Dat ze jou slaan is echt niet goed en helemaal dat ze dreigen dat het nog veel erger had gekund.
Je kunt de kinderbescherming bellen, of meldpunt kindermishandeling, maar realiseer je wel dat dan niets meer hetzelfde zal zijn.

Mocht je blauwe plekken e.d. hebben, maak hier foto’s van, dan heb je bewijs.

Ik heb trouwens je andere topic niet gelezen, als dit geen incident is maar veel vaker gebeurt vind ik dat je sowieso de kinderbescherming moet bellen… Maar dat is aan jou natuurlijk.

Jezus gaan we ons hier nou serieus druk om maken?

Ik zou in ieder geval ook stappen ondernemen. Bel de Kinderbescherming want dit kan zo echt niet.

Wow echt 'n heftig verhaal!

Ik kan me wel in je thuissituatie inleven, want 'n vriendin van mij had 'n soortgelijk iets meegemaakt.

Ik vind het idee dat je een brief geeft echt goed! Probeer echt gewoon al je emoties in die brief te schrijven, alles wat je voelt ten opzichte van je ouders, de pijn die ze je hebben bezorgd, niet alleen fysiek maar ook geestelijk neem ik aan. Hopelijk dat ze dan gaan inzien dat er wel degelijk iets moet veranderen, de brief zou ik inderdaad ergens neerleggen en dat je daarna 'n paar dagen niet thuis bent, volgens mij is 't 't beste als je voor 'n paar dagen bij je tante of vriendin misschien zou kunnen verblijven? Totdat iedereen wat afgekoeld is en dan kan je hun reactie zien!
Ik raad je wel aan als hun reactie iets is van: Dit slaat nergens op, etc etc, ena ls ze doorgaan met dreigementen kan je het beste met 'n stichting van kindermishandeling gaan praten, al is dit misschien wat heftig, snap ik ook wel ik bedoel het zijn en blijven je ouders! Maar ik heb zelf ook wat meegemaakt met m’n vader, hij sloeg m’n moeder wel dagelijks en dreigde mij te slaan, voordat die mij sloeg heb ik contact opgenomen met de stichting van huiselijk geweld en mishandeling, die hebben hem toen paar dagen laten ‘afkoelen’ en is die in een soort ‘therapie’ gegaan. Daar bleek uit dat al die woede kwam door het dagelijks zuipen van hem, nu gaat het gelukkig stukke beter! Dus echt wees niet bang om iets te ondernemen, beter nu, nu kan je er nog wat aan doen!

Heel veel succes & je kan me altijd noten voor hulp of als je gewoon even je ei kwijt wilt (:

Dat is heftig zeg! Probeer sowieso zo veel mogelijk over te praten met je omgeving, buren, tante, mentor op school etc. Daarnaast kun je inderdaad proberen met een brief hun aandacht te wekken maar of dat werkt is een tweede. Zoals hierboven als in aangegeven inderdaad kinderbescherming alleen dit hel confronterend voor beide en kan misschien de situatie juist verergeren. Ik weet niet hoe oud je bent maar er zijn ook bepaalde 16+ huizen waar je terecht kan als het thuis niet meer handelbaar is. Dien je wel op een wachtlijst te staan maar dit is misschien een optie voor je.

Succes!

vast wel, maar dat kind is helemaal overstuur waarschijnlijk, geen wonder dat ze haar verhaal kwijt moet.

Mijn eerste ingeving zegt ook kinderbescherming, ik bedoel je broer is ook absoluut niet op een normale manier de deur uit gegaan.

Ga naar je broer toe, serieus. Je ouders zijn knettergek.
Of ga tijdelijk bij je vriend wonen, maar niet thuis. Dit kan zo echt niet.

Het is moeilijk maar ik zou naar de kinderbescherming gaan want als je ouders je slaan en dreigen met ‘ik gooi je het raam uit’ en ‘ik breek je benen’ zou ik ook doodsbang zijn.

Jeetje, dat is zeker geen makkelijke situatie en ik kan je ook vertellen dat er ook zeker geen makkelijke oplossing voor is.

Ik weet niet hoe oud je bent, maar stap naar de kinderbescherming of ga naar je huisarts of praat met de psycholoog op school.

Zoals iemand hierboven heeft gezegd zijn er speciale ‘huizen’ waar je terecht kunt.
Misschien is het zelfs beter voor jou om even een tijdje weg te zijn van huis. Je moet aan jezelf denken, dus egoïstisch zijn, zorgen dat jij veilig bent. (Misschien kun je bij een familielid terecht, bij een goede vriendin of bij je vriend).

Maar wat ik me afvraag is of dit gedrag van je ouders altijd zo geweest is, van de laatste paar jaar of zelfs de laatste paar maanden?

Allemachtig! Dit is echt niet normaal. Allereerst wil ik zeggen dat je gewoon echt moet blijven praten. Blijf veel contact hebben met je vrienden en andere mensen waar je goed mee kunt. Misschien kun je voor de eerst tijd ook bij je tante gaan wonen? (Volgens mij is het namelijk ook goed om veel contact met je broer te houden!) Als dit een mogelijkheid is, natuurlijk. Ik weet niet hoe ver zij bij jou en je school vandaan woont en of zij jou en je broer allebei in haar huis kan hebben. Anders misschien bij een vriendin? In elk geval voor een tijdje niet thuis zijn lijkt me niet heel raar in jouw geval, namelijk. Het lijkt me afgrijselijk om continu in zoiets thuis te moeten komen. Bovendien zeg je dat je niet eens meer normaal beneden durft te komen. Dat is niet normaal.

Daarnaast heb je altijd nog een vertrouwenspersoon op school. Misschien is dit wat? Een vertrouwenspersoon heeft een soort van zwijgplicht, dus die zal echt niet zomaar stappen ondernemen als jij diegene dingen vertelt. Hij kan je adviseren over wat verstandig is om te doen.

Ook kun je misschien een keer contact opnemen met iemand van de kindertelefoon. Volgens mij heb je daar nog altijd een anonieme-chat. Misschien kun je vragen wat zij eventueel voor je kunnen betekenen. Wat stappen zouden kunnen zijn om te nemen. Over bijvoorbeeld een andere woonplek; dat je ergens anders kunt gaan wonen. Als je dit allemaal wil, natuurlijk. Het is en blijft je eigen keuze. (Maar wel een hele moeilijke).

Maar denk vooral aan jezelf - wees even ongelooflijk egoïstisch! Probeer leuke dingen te blijven doen en sluit jezelf niet af. Dan raak je in een soort neerwaartse spiraal. Je mag me ook altijd een berichtje sturen, als je dat wil. Ik antwoord misschien niet direct, maar ik zal altijd antwoorden en ik vind het ook helemaal niet erg. (Ik heb enigszins ervaring met dit soort dingen)

Sterkte en succes!

Ik herken het, dit heb ik ook meegemaakt thuis ook echt dat je krijgt alles van ons, we betalen alles blablabla materialistische shit. Sowieso veel erover praten met vriendinnen/familieleden, dit moet je niet gaan opkroppen.

Verder zou ik niet weten wat je kunt doen. Toen ik naar de politie ging werd me doodleuk verteld dat je dat krijgt met pubers. Ja ik was een puber en kwam op een gegeven moment ook op voor mezelf sowhat?! Is het dan normaal om pubers maar mentaal en fysiek de grond in te trappen? I think not.
Jeugdzorg hielp verder ook niet, daardoor werd het alleen maar erger. Daar waren mijn ouders poeslief en ik de liegende onhandelbare tiener die zichzelf sloeg om blauwe plekken te creëren… Uiteindelijk ben ik op mijn 19de het huis uitgezet. Dus ik zou als ik jouw was, gaan kijken voor die 16+ huizen/begeleid wonen. Al gaat dat geloof ik wel via jeugdzorg.

Is dit nou het belangrijkst na het lezen van dit verhaal?

Ik zou inderdaad een kinderbescherming bezoeken, dat lijkt mij de beste oplossing. want dit is gewoon echt niet meer normaal!
Ik denk dat jij dit niet in je eentje kunt oplossen meiss, je kan beter een volwassen persoon naast je hebben.
Het belangrijkst vind ik dat jij je ook veillig moet voelen in je eigen huis. Zolang dat niet het geval is kan je misschien bij een familielid of een goeie vriendin tijdelijk even logeren?

Sterkte meid! xx

Bedankt voor al jullie reacties, Ja ik kan bij mijn tante en vriend terecht, mijn vriend zijn ouders willen wel naar mijn ouders stappen maar die zijn bang dat mijn ouders de politie bellen als ik wegga, omdat ik 15 ben.

Nog een beetje toelichting, vroeger waren mijn ouders ook al niet zo poeslief. Mijn broer wilde van handbal af, maar het seizoen was al betaald, toen heeft mijn moeder hem bij zijn schouders naar achteren gegooid/geduwd, tegen de kllink van de deur met zijn hoofd. En ik zat op pianoles, maar ik was 9 jaar oud en het was zomer, dus in plaats van achter die piano zitten wilde ik buitenspelen. Dan werd ik van het grasveld afgehaald, kreeg ik een klap tegen mijn kop, werd ik op die kruk geduwd en bleven ze achter me staan net zo lang tot ik klaar was met oefenen.

Voor de buitenwereld verdoezelen ze alles en vertellen ze alles zodat ik en mijn broer een stel rotkinderen lijken. Dan vertellen ze bijvoorbeeld het verhaal dat mijn broer het huis uit is ‘gelopen’ en dat hij mijn vader stond uit te schelden, maar ze vertellen niet dat vader lief net zo hard aan het schelden was en hem van de trap heeft gemept.

Ik zou heus naar de politie willen, maar ik ben bang dat zij mijn verhaal niet serieus nemen, en naar mijn ouders toegaan. Vervolgens weet ik meer dan 100 procent zeker dat zij dan zeggen dat er niks aan de hand is en dat ze me nog nooit hebben aangeraakt. Ook weet ik dan niet waar ik terecht moet, als er wel werk van wordt gemaakt. Ik vind het allemaal heel ingewikkeld, en voor zolang werk ik in ieder geval aan die brief, en ga ik deze morgen misschien neerleggen als ik bij iemand film kijk. Als ik thuis kom en hun reactie is wel iets als dat ik lieg en dat het nergens op slaat en ze gaan dreigen, dan ga ik weg, naar mijn tante mijn vriend o.i.d.

Maar ik snap niet dat ze het probleem niet bij zichzelf zoeken dat Jaap* het huis uit is. En dat hun ogen niet open gaan, en dat ze doen of er niks aan de hand is. Dat doet me veel pijn;…

PS. Ik hou geen blauwe plekken over van hun klappen, want ze slaan tegen de zijkant van mijn hoofd

Jeetje meisje, wat heftig allemaal :frowning_face:
En ga alsjeblieft wel naar de politie! Die mensen zijn daarvoor, en ze moeten jouw wel geloven, daar zijn ze verplicht toe!

Praat met een leraar of vertrouwenspersoon op school. Zij kunnen je helpen bij de volgende stap. Succes.