De blonde dood [verhaal]

Proloog.

Daar lag ze op de grond, levenloos. Ik hoorde niks meer, zag alleen wat mensen schreeuwen. Iemand schreeuwde naar mij.
Terwijl ik me omdraaide zag ik iemand op me afkomen, hij had iets in zijn hand.
Ik schreeuwde, maar het voelde alsof ik in een nachtmerrie zat. Zo’n gevoel dat je gilt en schreeuwt, maar niemand kan je horen en alsof je niet vooruit zou komen als je zou rennen. Ik draaide me om weg te kunnen rennen, maar ik werd ruw teruggetrokken. Ik keek in twee glinsterende ogen. Duivelse ogen. Ik probeerde te gillen maar voordat dat kon, stak iets in mijn buik, het duurde enkele seconden tot het weer uit mijn buik getrokken werd. Ik zag iemand met een glinsterend voorwerp in zijn hand door het kleine beetje licht dat via het raam naar binnen kwam. Een mes…

Dit is zegmaar alleen de proloog. Als dit jullie wat lijkt, post ik zometeen een deel, heb namelijk al een hoofdstuk gelezen.

Ik moest denken aan het boek de kleine blonde dood bij het lezen van de titel.

Ik ook, en ik ben zo te zien niet de enige. Misschien geen handige titel?

Dat dus. Ook al heb ik dat hele boek nooit gelezen.

En ik ben er nog niet uit. Meestal houd ik niet van dit soort verhalen (thrillers, moordverhalen, enzo) omdat het zó zelden goed geschreven is.
Maar je hebt nu maar een heel kort stukje geplaatst, dus op basis daarvan kan ik nog niet zoveel zeggen erover. Dus ik zou zeggen, plaats nog iets, dan kunnen we betere feedback geven enzo :slightly_smiling_face:

Hahaha, nee het is heel anders, Kleine Blonde Dood ken ik nog wel van toen ik klein was. Gehuild bij die film!

Maar ik zal even wat posten, als het niks is eerlijk zeggen hoor, en kritiek vind ik niet erg om te krijgen! Dat helpt mij juist :slightly_smiling_face:

“Jill? Ben jij dat?” ik stond bij een rek oorbellen te kijken.
“Rosalie?” ik zal wel hartstikke verbaasd hebben gekeken, want Rosalie schoot in de lach.
“Jou heb ik al eeuwen niet meer gezien, hoe gaat het?” vroeg ze.
“Het gaat… goed. Denk ik.” ik twijfelde of een gesprek met Rosalie nou een slimme zet was. “En met jou?”
“Nou zeg, ben je niet blij me te zien?” Rosalie zette beledigt een stap naar achteren.
“Uhm, wel hoor. Ik had alleen niet verwacht je ooit nog te zien, na dat gedoe met… nou, je weet wel.” ik pakte mijn rugzak die ik op de grond had neergezet op, om snel weg te kunnen voor het geval dat dit een raar gesprek zou worden.
“Ik moet gaan.” zei Rosalie al voor ik het gesprek kon beëindigen, zij had overduidelijk ook geen zin om na te gaan praten over wat er gebeurd was vorig jaar. Voordat ik iets terug kon zeggen was ze al omgedraaid en liep met grote passen de winkel uit. Ik had ook niet echt nog zien om iets te kopen, het enige wat ik wilde was snel de winkel uit en naar huis gaan. De enige plek waar ik me nog veilig kon voelen na het incident van vorig jaar. Ik voelde mijn mobiel trillen in mijn zak, maar het waren geen twee korte trillingen, het trillen bleef aanhouden. Ik besefte pas dat ik werd gebeld toen ik in de bus zat. Eén gemiste oproep. Het was van een onbekend
nummer. Wat is dat nou weer? Dacht ik. Een paar minuten later kreeg ik een sms. “Niet bang voor me zijn. x. R.” las ik iets te hardop in mezelf. De vrouw tegenover me trok een wenkbrauw op. Wie is R nou weer? Die vrouw interesseerde me even weinig. Rosalie… natuurlijk, hoe kan ik daar over twijfelen. Het was zeker weten Rosalie. Ik wilde wel terug sms’en, maar dat kon niet naar een onbekend nummer.