De Auditie [verhaal] doorgaan of stoppen?

Hee,

Ik zit al een tijdje met een verhaal in mijn hoofd en ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden :slightly_smiling_face:

Proloog
Ik ben Brielle, 15 jaar oud, creatieveling, muziekverslaafde.
Het was mijn droom, sinds 3 jaar, om een baan in de muziekwereld te krijgen. Een van de beste stappen in om een diploma van de Rock Academie te bemachtigen. Ja, ik wist dat de audities en de intake gesprekken erg zwaar waren. Maar toch ging ik het proberen! Het was februari en ik zat in mijn examenjaar. Ik had me al ingeschreven voor ‘commerciele economie’ voor het geval ik de audities niet doorkwam. Ik was immers nog 2 jaar leerplichtig! Ik printte het inschrijfformulier uit en begon te lezen. ‘Algemene informatie, kopie van eerder behaalde diploma’s, recente pasfoto, geluidsmateriaal.’
Gisteren was ik naar de fotograaf gefietst voor die verschrikkelijke pasfoto. Door de wind en de regen zat mijn haar verschrikkelijk en heel mijn make-up was uitgelopen. Ik sta er ook niet echt charmant op, al zeg ik het zelf. Het geluidsmateriaal was ook in orde, ik mocht van een kennis van mijn vader een demo opnemen in zijn studio.
Ik hoopte zo erg dat ik auditie mocht doen! Voor ik de brief naar het postkantoor had gebracht, heb ik nog meerdere malen alles gecheckt. Iets vergeten zou fataal zijn! Maar desondanks de zekerheid dat ik niks vergeten was, kon ik die brief niet zonder zorgen versturen. Wat als ik niet goed genoeg ben?

Doorgaan of stoppen?

doorgaan (:

Het was 1 maart, het zou niet heel lang moeten duren voordat ik te horen kreeg of ik auditie mocht komen doen bij de Rock Academie. Maar veel tijd om daar aan te denken had ik niet. School eiste veel van mijn vrije tijd, ik was wel van plan mijn examens in een keer te halen! Ook was er op school het open podium acoustic. De akoestische versie van het open podium dat 3 maanden geleden op school werd uitgevoerd. Ik hoopte dat mijn versie van ‘Enchanted van Taylor Swift’ in de smaak viel bij het publiek. Ik had deze graag op piano gespeeld maar mijn piano ervaringen waren te minimaal, dus hielt ik het bij mijn oude vertrouwde gitaar.
Daar liep ik dan, alleen door de verlaten gangen van onze school. In de ene hand mijn sleutelbos en in de andere het handvat van mijn gitaarkoffer. Voor zover ik wist deed er niemand mee die ik kende, wat me eigenlijk meer zenuwen gaf dan het optreden zelf. Nee, ik was geen podiumbeest maar meer dan gezonde spanning was er bij mij niet te vinden vlak voor een optreden. Het feit dat ik niemand kende en dat ik totaal geen gesprekken kon voeren met vreemde, maakte me bang. Ik was erg verlegen, en gesprekken liepen altijd stroef en veel van die pijnlijke stiltes. Alleen bij mijn vriendinnen niet, ook al durfde ik ze niet alles te vertellen.
‘Mooi dat je er bent! Je bent na de pauze, dus je kan je gitaar nog wel ergens weg zetten.’ Mevrouw van Liesbergen, mijn muzieklerares, lachte naar me. Ik knikte en zette mijn gitaar weg en keek om me heen, op zoek naar bekende gezichten. Helaas zonder resultaat. Ik kende alleen Marlie, ze kon wel zingen maar ze vond zichzelf zo geweldig. Het viel allemaal wel mee. Ik vond haar ook niet aardig, haar houding beviel me niet maar ze was de enige die waar ik ooit eerder een gesprek mee gevoerd had. ‘Hee Marlie!’ zei ik toen ik op de stoel naast haar plaatsnam. ‘Hee’ zei ze kortaf en draaide zich weer naar een vriendin van haar om haar weekeind verhalen te vertellen aan iemand die ze wel interesseerde. Wat voelde ik me daar ongemakkelijk! Ik stond op om een glaasje water te pakken. Ik keek naar de lijst die boven de tafel hing. Over een half uur zou de voorstelling beginnen, dan zouden 7 acts het publiek vermaken, daarna volgde een pauze en daarna de laatste 6 acts, waar ik er een van was.
Ik pakte mijn gitaar en ging in het lege muzieklokaal zitten, dat naast het andere muzieklokaal aangebouwd was. Dan ging ik mijn gitaar maar stemmen. Alles stond nog redelijk goed, behalve de G-snaar. Ik draaide aan het knopje en … BAM! De snaar klapte, natuurlijk! Ik haastte me naar de kast om een setje gitaarsnaren te pakken tot ik een stem hoorde. ‘O sorry, ben jij hier nog lang bezig?’

verder? Stoppen?

door!

Doorgaan! :slightly_smiling_face:

Door! Je schrijft heel fijn om te lezen (:

Dankjulliewel:)

Nog een stukje;
Er stond een jongen. Hij was lang, zwart haar, niet echt bepaalt knap maar met een verdacht bekent gezicht! ‘Ik ben zo weg, even mijn snaar vervangen en stemmen.’ Ik liep terug naar mijn gitaar en draaide de kapotte snaar los. Zo snel als ik kon probeerde ik de nieuw snaar erop te zetten, omdat de stilte te pijnlijk werd. Alweer.
‘Dus jij doet ook mee?’ vroeg ik, om de stilte te verbreken. Maar meteen toen de woorden mijn lippen verlaten hadden realiseerde ik me hoe stom de vraag was, natuurlijk deed hij ook mee! ‘Ja’ zei hij kortaf. Snel gooide ik er een andere vraag tegenaan om weer zo’n stilte te voorkomen. ‘En wat ga je doen?’ Mijn gitaarsnaar stond er ondertussen al op, alleen moest ik hem nog even stemmen. ‘Ik ga een pianostuk spelen, en ik wilde hier nog even oefenen.’ Het voelde verkeerd om nog iets te vragen, omdat ik merkte dat hij geen zin had er antwoord op te geven. ‘Ik ben zo weg, even nog stemmen. Wanneer moet jij optreden?’ De stilte werd toch te stil en hij duurde te lang. ‘Na de pauze, 2 acts voor jou.’ Ik trok mijn wenkbrauw op, ‘Ken jij mij?’ Ik lachte, maar ik bedoelde de vraag heel serieus. ‘Brielle van Doorne, was het toch? We hebben vorig jaar samen maatschappelijk stage gedaan!’ Opeens wist ik weer waar ik zijn gezicht van kende! Ergens schaamde ik me ervoor dat ik hem niet meer kende. Maar ik had tijdens mijn stage ook niet met hem gesproken. Ik deed het namelijk met twee vriendinnen van me, en ze vonden hem maar raar. ‘Wie gaat er nou met zo iemand om?’ hoorde ik ze zeggen, in gedachten. Mijn vriendinnen leken niet op mij, totaal niet alleen ik zou niet zonder ze kunnen. ‘Oja! Adam was het toch?’
‘Herken je me nu al niet meer!’ zei hij sarcastisch. Ik probeerde op een zo sarcastisch mogelijk diva manier te antwoorden ‘Zoveel gezichten, zoveel namen, zo weinig tijd.’
Ik keek hem aan en we lachen allebei. Ik was trots, trots dat dit kleine gesprekje, als je dit een gesprekje mag noemen, plaatsgevonden had. Ik praatte nooit met mensen die ik niet kende, dus dit was voor mij eigenlijk al een hele overwinning. Ik stemde snel mijn snaren en stond op ‘Zo, klaar. Vind je het erg als ik blijf luisteren?’ vroeg ik hem, in de hoop dat er nog zo’n gesprekje kon beginnen. ‘Nee hoor, blijf maar.’ hij glimlachte. Ik zette snel mijn gitaar op een standaard en liep terug naar het lokaal waar Adam al aan het spelen was. Ik kon het niet helpen maar mijn ogen werden twee keer zo groot toen ik hoorde wat er uit die piano kwam. Het was echt super mooi. Hij hoorde dat ik binnenkwam en stopte met spelen. ‘Wow, dat klonk echt super goed!’ Hij glimlachte door het compliment, ‘Dank je’.
‘Wil je nog wat spelen?’ Ik was erg nieuwsgierig wat hij nog meer in huis had! ‘Als je dat wil.’ Ik knikte en hij begon te spelen.

doorgaan? stoppen?

Als dit een boek was, had ik het weggelegd, ik vind het geen spannend verhaal sorry

Door! ik vind het wel een leuk verhaal, ik ben benieuwd naar meer!

Xx.

Voor degene die wel door willen lezen;

Hoe snel zijn vingers over de toetsten bewogen was alleen al mooi om te zien, maar het geluid dat de piano verlieten waren prachtig. Ik zat op een tafeltje naast de piano, vol bewondering en respect naar hem te kijken toen Mevrouw van Liesbergen binnenkwam. ‘Gaan jullie de eerste helft in de het publiek zitten? Of blijven jullie hier?’
Adam keek mij aan, alsof ik moest bepalen wat we beiden gingen doen. ‘Ik ga wel in de zaal zitten.’ zei ik, in de hoop dat hij ook mee ging. ‘Ik ook!’ zei hij er snel achteraan. We moesten achterin gaan zitten, zodat we snel in de pauze naar het muzieklokaal konden gaan om nog even te oefenen. ‘Speel je allang piano? Dat was net echt super mooi!’ Ik zag een glimlach op zijn gezicht verschijnen. ‘9. of 10 jaar, denk ik. En jij, hoelang speel jij al… Wat speel jij eigenlijk?’. Ik vond het fijn dat hij interesse toonde. ’10 jaar al! Doe je goed! Is ook zeker wel te horen hoor, echt respect! Ik speel nu 5 jaar gitaar, en ben dit jaar begonnen met zangles en…’ Was het verstandig om hem te vertellen dat ik een half jaar pianoles had? Hij speelde zo goed, kom ik er aan met mijn half jaar ervaring. ‘en ik speel nu een half jaar piano, maar daar heb ik best veel moeite mee.’. ‘Nice, mag ik dadelijk wat horen? In de pauze?’ Ik keek hem verbaast aan, ‘ Op piano, bedoel je?’ Hij knikte, ‘ Ja, als je dat wil doen?’. ‘Okee, maar verwacht er maar niks van, ik ben nog maar een beginnertje!’ Ik hoorde hem grinniken.

upje(A)

Ga maar door.

ik heb even zin om verder te schrijven;

De show begon, Adam en ik kletsten tussendoor. Over muziek vooral, onze gezamenlijke passie. Over wat voor muziek we luisterde, speelde en mooi vonden. Maar ook over de acts die we zagen, inclusief Marlie. Tot onze verbazing zat er niet echt iets heel goed tussen. Het was niet slecht maar ik zat nou niet bepaalt te genieten van prachtige muziekoptredens. ‘Dan zou ik jullie allemaal willen verzoeken om naar de aula te gaan. Uw entreebewijs is ook een consumptiebon dus u kunt een kopje thee of koffie halen. Dan zie ik u graag terug over 20 minuten!’ Mevrouw van Liesbergen stond op het podium en kondigde de pauze aan. Ondertussen liepen Adam en ik naar het lokaal waar we elkaar een klein uurtje geleden voor het eerste aanspraken. We gingen achter de prachtige zwarte vleugel zitten. ‘Oei, dit is wel iets anders dan mijn keyboard thuis!’Ik bekeek de toetsen, zoveel meer dan bij mijn keyboard. En de pedalen waren ook anders dan degene die ik thuis had. ‘Nou, laat maar wat horen!’ zei hij enthousiast. ‘Ken je fireflies van Owl City?’ Het enige nummer dat ik zeker zonder fouten kon spelen. ‘Ja, geweldig mooi nummer! Kan je die al spelen?’vroeg hij verbaast, waarop ik zei ‘De beginners versie ervan.’ Hij lachte en ik begon te spelen. Ik voelde zijn ogen zich op de toetsen richten en daarna op mij, wat me nerveus maakte. Het nummer duurde 4 minuten, maar voor mijn gevoel was in minimaal een half uur aan het spelen. Een paar kleine schoonheidsfoutjes, maar dat kwam omdat Adam naast me zat. ‘En jij speelt pas een half jaar! Dat zou je echt niet zeggen, echt knap!’Ik bloosde en bedankte hem. Hij nam plaats naast me en keek naar de toetsen, ‘Vind je het erg als…?’ Daaruit maakte ik op dat hij nog wilde spelen, ‘Nee, ga je gang!’. ‘Dank je, ik ben echt zenuwachtig en door te spelen word dat minder.’. ‘Ik vind het niet erg om te luisteren hoor, het is echt zo mooi!’
Nog nooit heb ik zo’n lange gesprekken met iemand gevoerd die ik niet kende, ik begon hem natuurlijk nu wel steeds beter te kennen en dat vond ik fijn. Het gaf me een goed gevoel. Mevrouw van Liesbergen kwam het lokaal inlopen ‘Adam, jij bent nu, kom je mee?’
Hij stemde toe en toen mevrouw van Liesbergen het lokaal verlaten had stond hij op, ‘Kom je me aanmoedigen?’ Ik hoorde dat hij zenuwen had en daardoor ging ik mezelf afvragen of ik niet ook al zenuwachtig moest zijn. ‘Natuurlijk! Niet zenuwachtig zijn, je bent echt goed!’. Ik hoopte hem zo moed in te spreken maar uit ervaring wist ik dat deze speeches niet werkte. ‘Adam!’ Hoorde we Mevrouw van Liesbergen roepen.

Leuk verhaal, je schrijft echt heel leuk!
Ik volg je verhaal nu :slightly_smiling_face:

verder of stoppen?