Daniël. (en Lotus)

Hee ladies,

dit is het begin van een van mijn “ik begin iets maar maak het nooit af” verhalen. hij staat al op mijn blog, ik hoop dat jullie het leuk vinden zodat ik misschien eens verder schrijf.

Daniël.

Al noemen zijn vrienden hem Daan en zijn moeder hem Daantje. Laten we hem voor het gemak gewoon Daan noemen. Daan is een nederlands docent op een middelbare school. Dit is het eerste jaar.
Hij is 22, heeft geen vaste vriendin maar wel een enorm leuke vriendengroep. Zijn plekje is een groot appartement midden in Amsterdam, betaald door zijn rijke ouders. Daan wil voor de rest geen geld van zijn ouders, hij is oud genoeg om zijn eigen centjes te verdienen.

Zijn vrienden komen twee keer per week bij hem eten. Woensdag en Zaterdagavond. Dan liggen ze op het grote kleed of hangen ze uit het grote raam. Daan kookt dan voor iedereen. Vaak is het daarna een grote rotzooi in de keuken maar dat is niet erg omdat hij geniet van de momenten. Zaterdag ‘s avonds gaan ze uit. In de kroeg om de hoek of de ouderwetse discotheek. Dan gaan ze laat slapen en halen ze ‘s ochtends broodjes met ham en kaas bij de bakker beneden. Of ze lopen langs de gracht voor een dure bagel.

Hij heeft altijd sinaasappelsap in huis. Verslaving, noemt hij dat. Net als het roken. Maar slechts enkele sigaretten per dag. ‘s ochtends aan het raam met een glas sinaasappelsap en na een lange warme douche. ‘s middags in zijn pauze, gewoon omdat het gezellig is met collega’s of als hij zaterdagavond in bed ligt (met of zonder meisje), een sigaret rokend in het donker. In kleermakerszit terwijl de verwarming hoog staat en het raam een beetje open.

Zondagen heeft hij altijd alleen. Altijd. Geen vrienden, geen meisjes en geen overbezorgde familie. Zijn moeder mag niet langskomen, zijn stiefvader niet en zijn tweelingzus al absoluut niet. Zijn zusje van negen mag soms wel komen. Als hun ouders het meisje afzetten voor de deur is dat fijn. Eigenlijk is het zijn halfzusje maar dat zie je niet. Ze hebben hetzelfde uiterlijk, dezelfde trekjes. Het is dat ze dertien jaar schelen maar anders had je gedacht dat het een tweeling was. Terwijl Daan zijn echte tweelingzus juist totaal niet op hun beide lijkt. Daniël, Sofie en Vlinder. Dan gaan ze naar het park en maken broodjes. Dan lezen ze beide op een kleedje in de zon. Dan vertelt ze over haar groep zeven en de jongen waarop ze verliefd is. Hij vertelt over de boeken die hij leest en de opmerkingen van zijn vrienden. Hij vertelt haar over zijn lessen en de kinderen in de klassen. Dan lacht ze zoals enkel jongere zusjes kunnen lachen en drinkt ze uit zijn flesje sinaasappelsap. Zoals zij alleen mag. Niemand anders mag dat. Alleen Vlinder. Zijn flesjes en zijn sap.

Zijn woonkamer hangt vol met foto’s. Van de reizen die hij heeft gemaakt en de dingen die hij heeft bereikt. Er hangen foto’s van Zuid-Afrika, India, de familie vakantie’s in Frankrijk en het zomerhuisje in Texel die hij ieder jaar met zijn vrienden huurt. Altijd als er nieuwe mensen komen, kijken ze eerst zijn foto’s, dan zijn mega boekenkast en dan het uitzicht. Dat was iedere keer zo gegaan. Tot Lotus. En Lotus had geen idee hoe speciaal ze was. Geen enkel idee.

En Daan had geen idee hoe leeg zijn leven was. Gevuld met wekelijkse stoere praatjes aan de bar en iedere schooldag over bezittelijk voornaamwoorden en werkwoordsvormen.

Lotus

“Mensen hebben mij altijd verteld dat ik anders ben. Anders dan andere. Maar ik merkte daar nooit niets van. Niet totdat Daniël mij dat vertelde…”. Lotus draaide aan haar lange bruine haar, ze had iets wat andere niet hadden. Als Daniël in de stad liep, zag je zo twintig jongens die op hem leken maar als Lotus in de stad liep, draaide die twintig jongens allemaal hun hoofden om.

Als ze ‘s ochtends in de spiegel keek, telde ze haar sproeten en lachte naar haar spiegelbeeld. Het is zo’n meisje dat zichzelf iedere dag in de spiegel vertelde dat ze prachtig was. Dat ze beeldig was… Maar ze geloofde het zelf niet. Zelfs niet als ze daar de hele dag stond.

“Jongens en meisjes, welkom in jullie laatste jaar! 5havo! Ik hoop dat jullie niet te zenuwachtig zijn want ik ben dat namelijk wel… Ik ben Daniël, noem me ook maar gewoon zo. Ik ben dit hele jaar jullie leraar Nederlands”. Hij knikte, lachte de klas in. “En nu mogen jullie je aan elkaar en aan mij voorstellen. Vertel wat je wil vertellen. We beginnen links vooraan!”. Lotus zuchtte, ze zuchtte hoorbaar. Haar groene ogen keken Daniël aan. Heel even keek hij haar recht aan. “Ik ben Lotus, ik ben achttien jaar, mijn hobby is genieten van het leven en verder ben ik een beetje raar”. Zo stelde zich voor. Aan de nieuwe klas met nieuwe mensen, nieuwe gezichten, nieuwe verhalen.

Lotus was zo’n meisje dat als ze thuiskwam er een kopje thee en een koekje waren. Met een moeder die er altijd was en een vader die een kantoorbaan van negen tot vijf had. Een moeder die iedere dag voor haar kookte en een vader die het geld verdiende. Ze had een broertje van zestien die deed wat een zestienjarige hoort te doen.

up?