' Dance and Fall. [Verhaal]

waar gaat het over?
Stef houd super veel van dansen en zingen. En als ze denkt alles eindelijk op een rijtje heeft, word ze verliefd. Daar zat ze écht niet op te wachten. Daarnaast krijgt ze een geweldige kans; een talentenjacht.


De titel

Deze titel omdat Stef heeeel veel danst en ze dan verliefd word…

komma is het zelfde al en,
dus je hoeft niet
,en te schrijven.

Sorry, macht der gewoonten…

‘Ik doe hem een keer voor, zodat jullie zien hoe de choreografie moet.’ Anne loopt naar de muziekspeler en zet de muziek op. Anne danst de choreo met drie keer zoveel energie als ons. ‘Zien jullie dat? Jullie moeten veel meer energie in deze dans stoppen!’ Anne zet de muziek weer op en kijkt hoe wij het dansen. Halverwege het dansje zet hij de muziek weer af. ‘Kom op ladies! Dit is streetdance! Dit is een hiphop dansje!’ Shit. Ik heb al zoveel moeite om bij te blijven. ‘Goed, we doen nog even de cooling-down en daarna kunnen jullie naar huis.’ We dansen de choreo nog één keer, daarna de cooling-down en daarna krijgen we geen les meer van Anne. Hij heeft een nieuw baantje en kan op woensdag geen les meer geven. We konden in een andere groep bij hem, maar dan moeten we net zo goed zijn als de mensen uit die groep, en ik heb nu al moeite met bijblijven! Als we klaar zijn met de cooling-down loop ik naar Meltem. ‘Je gaat er af hé?’ vraag ik haar. ‘Ja, ik heb geen zin in een nieuwe danslerares, niemand is zo goed als Anne.’ antwoord ze dan. ‘Waarom ga je dan niet naar de dinsdagavond? Je red dat wel, je bent zelfs nog beter dan de rest.’ Zegt Chelsea. ‘Nee, dat wil ik ook niet, bovendien begint het dansen me te vervelen.’ Ik loop naar de kleedkamer en pak mijn jas. ‘Ik fiets wel met je mee!’ Zeg ik tegen Meltem. ‘Waar moet je heen dan?’ ‘Gewoon, naar huis.’ ‘Maar je woont voor mij aan de andere kant van Almelo!’ ‘Maakt niet uit. Ik fiets gewoon mee.’ Als we op de fiets zitten is het een beetje stil. ‘Welke sport ga je nu dan?’ Vraag ik. ‘Ik wil op basketbal. Ookal kan ik er niks van.’ ‘Haha, dat maakt toch niet uit?’ ‘Waarom blijf jij eigenlijk op streetdance? Zonder Anne is het toch niks aan?’ ‘Weet ik niet, ik kijk wel. Als het niks aan is met die nieuwe, dan ga ik eraf. Ik hou gewoon erg veel van dansen.’ Ik kijk naar Meltem. Ze is Turks, heeft bruine ogen en donker bruin haar, het is bijna zwart. Ze kan vet goed dansen, maar doet er niks mee. Meltem is een lief meisje en vaak onzeker. ‘Ik moet hier af sorry!’ Zeg ik dan tegen Meltem. ‘Ik zie je morgen lieverd.’ En ik ga het straatje in. ‘Tot morgen!’ schreeuwt Meltem me nog vrolijk na. Thuis aangekomen hang ik mijn jas op. ‘Waar kom jij vandaan?’ Schreeuwt mijn vader naar me. ‘Streetdance, dat heb ik gezegt.’ Zeg ik tegen hem. Ik loop naar de keuken en pak een flesje. Ik reageer hier allang niet meer op. Fijn, geen eten. Ik pak maar een broodje. Ik ga op de bank zitten en zet de tv aan. Ik kijk een half uurtje tv en ga dan slapen.

‘In this Californië king bed, we’re ten thousand miles apart…’ Het liedje Californië King Bed van Rihanna galmt door de kamer. Ik pak mijn iPhone en kijk of ik een sms’je heb. 3 sms’jes. Ik open de eerste. Hij is van Alissa. ‘Eerste twee uur uitval x’ ik open het volgende sms’je van Rick. ‘Hey eerste twee uur uitval’ En het laatste sms’je van Roos, mijn beste vriendin. In het sms’je staat; ‘Schatje, je hebt zeker al duizend sms’jes gehad, maar we hebben eerste twee uur uitval, hou van je schatje. liefs Roosx.’ Ik sms Roos terug: ‘Haha, nee nog niet, nog maar 3! Hou van je liefste. xStef.’ Ik zet mijn wekker om negen uur en draai me nog een keer om. Heerlijk, nog even 2 uur slapen! Ik slaap nog geen 10 minuten of ik hoor mijn vader roepen: ‘Stef! NU je bed uit, maakt me niet uit of je uitval hebt of niet, dan ga je nu maar mooi het gras maaien!’ Ik wil blijven liggen maar als ik voor de tweede keer de gang deur open hoor gaan besluit ik mijn bed uit te gaan. ‘Jaja doe maar rustig! Ik kleed me al aan!’ Dan hoor ik de deur weer dicht gaan. Ik stap uit bed en loop naar de badkamer. Ik laat de goot vol lopen en pak een washandje. Ik maak hem nat in de goedgevulde goot en maak mijn gezicht schoon. Ik gooi een plens water in mijn gezicht en ga dan weer terug naar mijn kamer. Ik pak een kort broekje uit mijn kast en een hemdje, ik doe mijn haar in en knotje, en maak me snel op. Ik pak mijn iphone die op mijn kastje ligt. Ik loop naar beneden en eet snel een broodje. Ik maak mijn tas klaar en stap op de fiets. Ik fiets naar de broodjeszaak op de hoek. ‘He mitch!’ Zeg ik tegen de jongen achter de kassa. Het is mijn buurjongen van 18. ‘He Stef! Wat wil je?’ ‘Een vader die niet zeurt, ontdekt worden in Amerika als zangeres, 2 croissantjes en doe ook maar zo’n puddingbroodje.’ ‘Haha, oké dat is dan 3 euro en 75 cent.’ ‘Haha dankje mitch.’ Ik kijk in Mitchel’s oceaanblauwe ogen. Hij heeft blond Justin Bieber haar, maar hem staat het. ‘Ik zie je gauw weer, Mitch.’ ‘Tot gauw Steffie !’ Hij is de enige die me zo noemt. Ik neem de broodjes mee en ga naar school. In de hal zit Kevin. ‘Ook al uitval?’ Schreeuwt Kevin naar me. ‘Jep.’ Ik kijk op het bord. ‘Wat vallen er veel leraren uit vandaag!’

Anne danst de choreo met drie keer zoveel energie als ons. Wij. Ons kan niet dansen. Sorry. xD

haha omg sorry, dat ik daar niet aan heb gedacht… Zal er echt aan denken!

Ik zal vandaag verder gaan… maar er zijn volgens mij niet veel mensen die het lezen, of wel?

Gelukkig schrijf je omdat je het leuk vind en niet voor de reacties? (:
Je schrijft wel leuk, alleen op het einde (wel voor Mitchell) begint elke zin met ‘ik’ en dat leest nogal irritant. En elke keer als iemand wat zegt enteren, leest ook wel gemakkelijker. Dan is het niet zo moeilijk om te kijken wie wat zegt. Verder leuk verhaal. (:

nieuw stukje? (A)

thanks, ik hou van tips!
Dan kan ik mijn schrijven aanpassen, en beter worden.
Ja precies.

In het laatste uur van deze schooldag zit ik naast Naomi bij Engels. Ze is een hele goeie vriendin van mij en ik kan haar alles vertellen. Ze heeft blond haar en donkerbruine ogen. Niemand doet mee, het enige wat ze doen is een beetje ouwehoeren, en meneer Nas doet er nooit iets aan. Hij zegt altijd ‘Als jullie goed meedoen zet ik het laatste kwartier een film op.’ En nooit doet iemand mee, en toch zet hij de film op. Ik kijk op de klok. Nog 5 minuten, geweldig! Ik begin in te pakken terwijl de film nog steeds draait. Het is maar een saaie film, ik weet niet eens waar hij over gaat of hoe hij heet. Als eindelijk de bel gaat loop ik naar mijn kluisje en pak de spullen die ik nodig heb. Ik wil naar buiten lopen tot Mevrouw Buist mij tegen wil houden. ‘Stef! Heb je even voor mij?’
‘Ja natuurlijk, wat is er?’
‘Loop even met me mee.’ Mevrouw Buist loopt al en ik volg haar netjes. We lopen lokaal 13 binnen. Een walm van parfum komt me tegemoet, daar merk ik aan dat ze hier al langer zit. Het ruikt heerlijk. ‘Ga maar zitten meid.’
‘Waar wou U mij over spreken?’ Ik ga zitten en kijk naar mevrouw Buist.
‘Je gevoelens, hoe gaat het nu met je?’
‘Goed. Ik heb ze allemaal een beetje op een rijtje!’ zeg ik met een glimlach op mijn gezicht.
‘Nou, dat is mooi meid! Dan heb ik eigenlijk niks meer om over te praten. Is er nog iets wat je mij wilt vertellen?’
‘Nee, niet echt! Nog steeds hetzelfde als eerder… mijn vader ook dus…’
‘Dat is minder… maar goed. Ik hoop dat het snel goed gaat. En hoe is het met het dansen?’
‘Goed! Alleen onze dansleraar gaat weg, maar hopelijk is Sanne aardig. Ik ken haar niet, nooit gezien, ik weet alleen haar naam. Maakt niet uit, als het met haar niks aan is ga ik gewoon weg.’
‘Dat is goed om te horen. Ik moet eigenlijk gauw weer verder, dus…’
‘Haha oké ik snap het! Succes mevrouw.’ Ik loop het klaslokaal uit en krijg een glimlach op mijn gezicht. Ik pak mijn oordopjes en zet muziek op. Ik loop naar mijn fiets en fiets naar Roos’ huis. Als de deur open word gedaan zegt de moeder van Roos meteen: ‘Roos is boven, je weet de weg!’
‘Dank u wel!’ Ik loop naar boven. Roos weet alles van mij. Ze is echt een schat. Ik heb altijd lol met haar en we vertellen elkaar alles. Ook al zijn we allebei erg verschillend. Ik hou van muziek en zij houdt van kunst. Muziek is kunst, maar niet haar soort. Het maakt niet uit, we steunen elkaar in onze passies, dat is wat ons samenhoud.