[dagboekfragmenten] Bloedbrieven {AFGESLOTEN}

Welk onderwerp spreekt jullie het meeste aan?
  • De wraak van de Griekse mythologische goden en wezens na hun uitsterving
  • Een nieuw sociaal systeem in de toekomst waar perfectie nagestreefd wordt (met als hoofdpersonages een blinde, een dove en een lamme - die dus verbannen worden door hun gebrek aan perfectie en dat systeem moeten doorbreken)
  • In plaats van een hiernamaals een soort hiervoormaals, waar de mensheid uit ontstaan is

0 stemmers

Het zijn de laatste brieven, geschreven met de inkt van de dood. Geschreven met tranen van bloed.
De laatste brieven.
Bloedbrieven.

Hoi topicaanklikkers!

Jullie kennen me misschien wel van mijn verhaal ‘Verlos of verlaat me’, dat overigens gewoon doorgaat, ondanks dit topic. Ik ben onlangs begonnen met een nieuw project en wil dit graag hier gaan posten. Dit verhaal zal voor sommigen heftig zijn, omdat het vooral om het zelfmoordaspect draait. Let hierop tijdens het lezen of lees het juist niet als je hier gevoelig voor bent.
Ik zal niet altijd evenveel posten en school altijd de schuld hiervan geven, hou hier ook rekening mee! Voor de rest zullen jullie vanzelf merken waar deze fragmenten precies over gaan, maar ik denk dat jullie al wat te weten zijn gekomen door de waarschuwing die ik heb gegeven.
Het eerste stukje zal ik zo snel mogelijk posten, maar alvast veel leesplezier!

(sorry dat de afbeelding zo meeeegagroot is, ik werk eraan)

Bloedbrieven

Ik ben moe.
Zo moe.
Maar als jij me volgehouden hebt, kan ik het ook.

Jeeej - ik ben benieuwd! Ik volg uiteraard :slightly_smiling_face:

Ah super holydemoly! Welkom :grinning:

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Geschreven: zeventien dagen ervoor
Te lezen: de eerste dag erna

Lieve Stéphanie,

Het spijt me.
Het spijt me, het spijt me, het spijt me.
Het klinkt zo egoïstisch, alsof ik het slachtoffer ben van… mezelf. Eigenlijk spijt ik het. Ik ben degene die het bloedbad heeft aangericht, Steph, en ik heb zelf de duik in het zuurstofloze genomen. Gestikt in het koolstofdioxide. Terwijl je zelfmoord eigenlijk tot een onvolledige verbranding zou moeten rekenen, waarbij koolstofmonoxide zou ontstaan; want volgens de kerk zou je ziel dan nog rondzweven bij de grond waar je eigen bloed ligt op te drogen.
Het spijt me, Steph, maar ik ben een seriemoordenaar. Elke dag vergiftigde ik mijn organen door te ademen. Door te leven.
De pijn bracht me elke dag dichter naar de dood en alleen dat besef hield me levend.
Ik vraag me af hoeveel jullie al gehuild hebben. Kleine, zoute tranen regendruppels die verdampen tot een mist van verdriet. Misschien weten jullie het ook nog wel helemaal niet –
Mam, pap, Steph.
Ik ben er niet meer.
Ik weet nog niet hoe ik het ga doen. Misschien spring ik wel en zweef ik door de lucht als een marionette waar de touwtjes van zijn doorgeknipt; maar ze zeggen dat je dan nog een paar seconden te leven hebt. Dat je hele leven aan je voorbij flitst als een trein die je niet kon halen. En je luistert naar onwillekeurige brokken stilte die onderbroken worden door het geluid van jouw eigen botten die breken.
Steph, ik ga het afronden. Misschien hoor je wel mijn stem die dit voorleest, maar in feite zijn het je eigen ogen die een stem lijken te krijgen. Probeer het niet te veel voor je te zien – het verleden zal het op je netvlies branden.
Denk aan de toekomst.
Zonder mij.

Kus, je zusje

:hugs:

Yay verder natuurlijk! :grinning:

Mooi!

Ik zou bijna denken dat je sarcastisch was maar ik weet hoeveel je van me houdt hè
*vermoordt je*

hé gaan jullie eens verder met jullie verhalen! :wink:

stille volger

Bedankt allebei :grinning: (en oeh Derelict leuk dat je je kenbaar maakt!)

(ik heb trouwens nog twee stukjes voorraad, moet ik die nog verder opsparen? Want ik weet niet hoeveel ik deze week kan schrijven)

Plaatsen. Nu.

Omdat je het zo lief vraagt.

Kuch.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Geschreven; zestien dagen ervoor
Te lezen: de tweede dag erna

Lieve Stéphanie,

Het spijt me.
Vandaag ben ik naar de begraafplaats geweest. Het was er mistig, alsof de skeletten onder de grond verdampten in een gas van botten. De namen op de grafstenen klonken als een kille vloek die met het graniet versmolten was. Elk graf was een herinnering die zichzelf vergat. De bloemen lieten hun kleuren vervliegen met de wind en de stemming was grijs. De kou was grijs, de stilte was grijs en de lucht absorbeerde de stemming alsof ze al dagen niet meer gedronken had. Onze tranen waren haar water en onze emoties waren haar zuurstof. Misschien is dat ook wel waarom ik naar de hemel wil.
Ik heb een mooi plekje gevonden. Het ligt naast een klein meertje en als je je ogen sluit, lijkt het alsof je de zee hoort verzouten. Ik voelde haast hoe de zon mijn wimpers verkleurde totdat het van mijn haarkleur afweek, Steph. De zandkorrels zaten weer tussen mijn afstervende huidcellen.
Zoals vroeger.
We hielden zo van de zee. En als ik er nu aan denk, voel ik de zuurstof uit mijn longblaasjes verdwijnen en de druk van het water op mijn strottenhoofd. Verlang ik naar verdrinking.
Leg lelies op mijn graf. Mijn favorieten, weet je nog. Met de roze kleur die de bloem zelf laat verwelken maar die tot in het diepste van de stengel trekt. En huil niet teveel. We weten allebei dat jij me geen liefde meer gaf de laatste tijd, alsof jouw hart onderkoeld was en niets meer kon diffunderen. Maar weet wel dat ik van je houd.
Totdat het laatste stukje van mijn lichaam is weggerot.

Kus, je zusje

wauw heel mooi! ik volg

ik volg :slightly_smiling_face:

Mooi stukje —
tot die laatste zin, beelddenker urgh.

Maar awesome weer. :grinning:

Wauw! Wat mooi verzonnen!

Super dat jullie volgen! Het goede nieuws is dat ik nu een nieuw stukje heb voor jullie, het slechte dat dit mijn voorraad was :’)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Geschreven: vijftien dagen ervoor
Te lezen: de derde dag erna

Lieve Stéphanie,

Het spijt me.
De engste gedachte die me nu wakkerhoudt - het is zo donker dat zelfs de sterren in inkt gedoopt worden - is misschien wel hoe ik eruit zie. Doden zijn voor mij altijd slachtoffers van de winter, met een witte, koude huid en sneeuwvlokken in hun bloed en een toekomst zonder seizoenen.
Ben ik eng? Een kunstwerk waar de verf van uitgelopen is? Een schaduwspel van zwart en wit? Zie ik er dood uit of…
…slapend. Een nachtmerrie zonder einde of een droom met dodelijke fantasie.
Ik wil eigenlijk geen begrafenis, Steph. Je stuurt ze maar een brief met een inktvlek na elke tweede klinker en een doorgekraste letter aan het eind van elke regel. Het maakt ze niet uit. Ik was leidde een stervend leven en nu is het ritme van mijn hartslag verdwenen. Ze zullen opgelucht zijn, Steph. Opgelucht. Ze zullen zo hard lachen dat ze hun stembanden zullen verscheuren in flinters spier - ik hoop dat ze erin zullen stikken. Dan kunnen wij lachen, Steph, alleen wij samen. Met zijn tweetjes. Jij op aarde en ik in de hemel, als ik daar tenminste beland.
Misschien willen ze me daar wel helemaal niet hebben, daar in de hemel. Zien ze me als een voordringer in de rij en moet ik alle jaren wachten die ik normaal op aarde gewacht zou moeten tot ik een natuurlijke dood zou sterven.
De plek bij het meertje is ingenomen. Geen zee meer voor mij. Voor ons. De zee heeft me overspoeld met de zwaartekracht van het lot. Al dat zout maakt me dorstig naar de dood. Ik moet nog volhouden, Steph, nog vijftien dagen. Nog vijftien brieven.
Ik ben moe.
Zo moe.
Maar als jij mij vol hebt kunnen houden, kan ik het ook.
Het leven is zo zwaar, Steph, nu pas begrijp ik waarom de huid gaat hangen en de rimpels kleine gaatjes in de schoonheid boren.

Kus, je zusje

Mooi geschreven Fief.
Ik volg ook!

Wauw echt prachtig!
Door schrijven please (:

meerr