Crying Lightning

Welkom bij mijn nieuwste verhaal. Ik moet toegeven dat ik iets met moorden en raadsels heb, dus ook in dit verhaal ga je dat zeker terug vinden. Ik zou het leuk vinden als jullie een berichtje achter lieten, alleen als jullie het leuk vinden natuurlijk.
Veel plezier met lezen!
Liefs,

Mmh… klinkt spannend dan :’)

Komt er een stukje…? :grinning:

Jammer,ik dacht dat het over de arctic monkeys ging xD

Hoofdstuk 1

Vol afschuw kijk ik van een afstand naar het lijk. Ik voel een misselijk gevoel in mijn buik. Wanneer ik merk dat ik naar haar gezicht staar dat onder bloed en verwondingen zit richt ik snel mijn blik ergens anders op.
‘Zou er een link zijn tussen de andere?’ vraagt Bryan hardop.
‘Ik, ik weet het niet.’ sputter ik. Eigenlijk heb ik helemaal geen idee. We zijn al een tijd bezig met deze zaak en steeds lopen we wel ergens vast.
‘Het kan toeval zijn dat het allemaal vrouwen zijn.’ hoor ik Bryan zegen.
‘Misschien,’ begin ik maar ik weet dat Bryan al niet meer luistert. Ik probeer mezelf te hervatten. ‘Alle vrouwen zijn geboren en getogen hier in Rosewood.’ Bryan kijkt geërgerd mijn kant op. Zijn ogen glijden langs mijn lichaam.
‘Net alsof we daar iets aan hebben.’ zegt hij binnensmonds.
‘Misschien wel ja.’ fluister ik tegen hem. Langzaam loopt Bryan naar de zijkant van het huis. Ik heb de neiging iets te slaan wanneer ik Bryan zie weglopen. Waarom luistert hij gewoon niet. Ik ben net van plan iets te zeggen wanneer hij zich weer om draait en me recht aan kijkt, zijn uitdrukking is neutraal maar zijn ogen staan vol woede.
‘Dat meen je niet!’ roep hij boos. Hij loopt veder en ik probeer hem in te halen. Plots staat Bryan stil, mompelt wat en loop dan verder naar het lijk. Ik blijf staan terwijl ik het de omgeving in me opneem. In mijn hoofd ga ik een lijst af om naar iets te zoeken wat ons kan helpen. ‘Mag ik misschien de vrouw onderzoeken?’ vraag ik zachtjes, maar net hard genoeg om het te horen, aan Byran.
‘Wat ben je van plan?’ roept hij mijn kant op.
‘Nou kijk,’ even stop ik om adem te halen. ‘Ik wil dat we deze vrouwen met elkaar vergelijken zodat we kunnen zien welke overeenkomsten er zijn.’ ga ik veder. Ik weet zeker dat hij nee gaat zeggen, Bryan doet nou eenmaal alles liever zelf.
‘Nou, ga je gang.’ zegt hij snel.
‘Ja, dan zal ik dat maar doen.’ zeg ik nog verbaasd omdat hij zo snel toegaf. Rustig loop ik naar Bryan om het lijk te bestuderen. Mijn ogen analyseren haar lichaam. Bij haar vingers blijven mijn ogen rusten. Ik slik bij het zien van haar trouwring wetend dat er op dit moment iemand bij haar man is om te zeggen dat ze is vermoord. Ik kijk snel weg, ik weet bijna zeker dat ik iets over het hoofd zie maar ik kan niks bedenken.
‘En?’ vraagt Byran.
‘Nee, niks nieuws.’ zeg ik zacht.
‘Oké, dan gaan we terug naar kantoor.’ zegt hij en loopt al naar de auto. Ik werp nog een laatste blik op de vrouw en zie dat ze wordt meegenomen, dan loop ik achter Bryan aan de auto in.

Word vervolgd…

Oeps, eerste zin; kijkt = kijk :wink:
Maar k ga hem even helemaal lezen.

Edit: het verhaal zou best wat kunnen worden, het onderwerp spreekt me wel aan enzo. Alleen je maakt wel veel spelfouten, dus ik zou het even extra nalezen voor je het plaatst. Bijvoorbeeld je typt steeds ‘veder’ in plaats van ‘verder’. En bijvoorbeeld ‘zij word’, moet ‘zij wordt’ zijn.

sorry, ik dacht dat het wel ging en ik heb het nog zo vaak nagekeken!
doommm!
bedankt, ga het ff vebeteren!

upje.

Hoofdstuk 2

De terugreis verloopt langzaam. Waarschijnlijk omdat Bryan heeft besloten me dood te zwijgen, omdat ik niks heb bijgedragen aan dit onderzoek. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, want ik voeg ook niks toe aan dit team. Ik probeer te bedenken wat deze vrouwen met elkaar gemeen kunnen hebben maar ik kan mijn gedachten er niet bij houden. Plots slaat Bryan rechtsaf en word ik tegen het raam gedrukt, zodat ik uit mijn trance kom. ‘Wat doe je?’ vraag ik verward aan Bryan, die mij negeert en de auto parkeert. Ik kijk om me heen, overal staan ambulances en politie wagens. Ik zie dat de wagen van ons team er ook staat.
‘Kom mee.’ bromt Bryan naar mij en ik stap snel uit. Samen lopen we naar Stefan toe die met een onbekende man staat te praten.
‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Bryan aan Stefan.
‘Weer een moord.’ zucht hij.
‘Weer een vrouw?’ vraag ik nieuwsgierig. Stefan knikt.
‘De vrouw is ook rond de dertig, net zoals de andere vrouwen. En ook zij is geboren en getogen hier in Rosewood.’ legt Stefan aan ons uit. Mijn hoofd begint te tollen. Twee moorden in een middag, deze persoon weet echt waar hij het over heeft.
‘En haar familie?’ vraagt Bryan aan Stefan.
‘Ze was net getrouwd, en haar ouders wonen hier nog,’ begint Stefan.
‘En heeft ze broers of zussen?’ onderbreek ik hem.
‘Niet meer, haar zus is ook vermoord, ze was de eerste van deze reeks.’ zegt hij vol medelijden. Ik schrik en maak een geluidje.
‘Wat erg.’ mompel ik dan zacht.
‘Zou er een verband zijn tussen de twee moorden?’ vraagt Bryan meteen.
‘Waarschijnlijk heeft het er niks mee te maken dat ze familie zijn. Deze persoon wilt iets, en wij moeten er zo snel mogelijk achter zien te komen wat.’ zegt Stefan zacht.
‘Dus eigenlijk zijn we geen moer veder.’ mompelt Bryan geïrriteerd. Verward kijk ik naar Bryan, wat is er mis met hem?
‘Misschien is het verstandig om eens met hun ouders te praten, en ze psychologische hulp te geven.’ meng ik me in het gesprek.
‘Dat lijkt me verstandig, nu kunnen jullie beter terug naar kantoor. We redden het hier wel.’ Ik knik naar Stefan en loop dan langzaam in de richting van de auto. In een opwelling begin ik tegen Bryan te praten.
‘Wat erg hè.’ zeg ik.
‘Wat?’ vraag Bryan verward.
‘Voor die ouders van de vermoorde vrouwen. Ze verliezen binnen een maand allebei hun dochters.’ herinner ik hem.
‘Tja.’ zegt Bryan schouderophalend.
‘Zou het echt niet uitmaken dat ze familie zijn?’ vraag ik hardop.
‘Stefan zegt van niet.’ zegt Bryan.
‘Ja dat weet ik wel, maar omdat hij het zegt hoeft het nog niet zo te zijn.’ spreek ik hem tegen. ‘Misschien hebben ze wel wat over het hoofd gezien.’ ga ik veder. Geïrriteerd kijkt Bryan me aan.
‘Wat doe jij in godsnaam in dit team.’ hoor ik hem mompelen. Verslagen kijk ik uit het raam, en vraag me precies hetzelfde af.

Word vervolgd…

reacties achter laten is altijd sweat =3
/X

Reacties achterlaten is altijd zweet ? :grinning_face_with_smiling_eyes:
Sorry moest even …

Upupup

Leuk ;d

is wel leuk verhaal, ga maar verder :]

up.

Hoofdstuk 3

Moeizaam stap ik uit de auto en loop in de richting van het kantoor. Terwijl ik de deur open trek ruik ik de geur van verse koffie.
‘Fijn dat jullie er weer zijn, het was zo stil op kantoor.’ begroet Elise, de secretaresse, ons. Ze zit achter haar bureau en is druk bezig, waarschijnlijk probeert ze alles recht te zetten wat ik in deze maanden verpest heb. Ik glimlach kort naar haar en stap dan mijn eigen kantoor in. Zuchtend ga ik in de stoel zitten en druk op de startknop van mijn computer, langzaam begint deze te pruttelen. Terwijl ik mijn wachtwoord invoer word er zachtjes op de deur geklopt.
‘Binnen!’ roep ik in de richting van de deur. Met een dienblad in haar handen stapt Elise het kantoor in.
‘Ik dacht dat je misschien wel zin had in koffie.’ Legt ze uit.
‘Dankjewel.’ zeg ik langzaam terwijl ik de koffie aanneem en een grote slok neem. Even blijft het stil. Ik zoek naar een onderwerp om over te praten maar ik kan niks vinden.
‘Ik zal maar weer eens gaan, we moeten alle twee maar weer eens aan het werk.’ zegt Elise duidelijk teleurgesteld. Ik glimlach verontschuldigend en richt me dan weer op mijn werk. Weer hoor ik een zacht geklop op mijn deur.
‘Binnen!’ zucht ik geïrriteerd. ‘Kan je dan nooit even vijf minuten ongestoord werken?’ mompel ik tegen mezelf. Lachend om mijn kleine woede uitbarsting komt Bryan binnen. Ik zie iets in zijn ogen twinkelen, en ik kijk uitdagend naar hem. Ik weet dat het onbeleefd is te staren maar ik kan het niet helpen.
‘Brentt wilt ons spreken.’ verbreekt hij mijn gestaar.
‘O,’ zeg ik zacht en loop geruisloos achter hem aan naar de hal. Vragend kijkt Elise me aan, ik glimlach verontschuldigend terug. Ook ik heb geen idee wat me te wachten staat.
‘Bryan, Marly.’ begroet Brentt ons, terwijl de deur achter ons sluit. Gespannen ga ik op een van de stoelen voor het bureau zitten. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Bryan hetzelfde doet.
‘Ik heb jullie hier niet voor niets laten komen,’ begint Brentt zijn verhaal. Geïnteresseerd luister ik terwijl Brentt veder praat.
‘Jullie weten dat de concurrentie moordenloos is.’ hij wachtte even en lachte om zijn eigen grapje. ‘Alle bureaus uit de omgeving willen deze zaak oplossen. Als wij deze zaak niet oplossen,’ Brentt zweeg en keek verdrietig voor zich uit. ‘Als wij deze zaak niet oplossen zullen we met ons team moeten stoppen.’ maakte hij zijn zin af. Geschrokken keek ik naar Bryan, maar die keek niet verbaasd zoals ik had verwacht.
‘Ik wil jullie niet onder druk zetten, maar het is dus erg belangrijk dat wij deze zaak oplossen.’ Ik knikte naar Brentt als teken dat ik het snapte, en zag Bryan hetzelfde doen.
‘Jullie kunnen nu gaan.’

Word vervolgd…

Lezen mensen mijn verhaal wel?
--------------------------------------

Hoofdstuk 4

Nog geschrokken liep ik door de hal terug naar mijn kantoor. Mijn hoofd kon deze verandering niet bevatten. Ik zag dat Elise verbaasd naar mij keek en daarna naar Bryan. Ik wou haar gerust stellen en vertellen dat het niks erg was maar ik wist dat het wel erg was. Ik had het verpest voor ons allemaal en ik had niet het lef om dat tegen haar te vertellen. Ik plofte neer op mijn stoel en keek naar het document voor me. Waarom zou ik nog mijn best doen? We zouden toch moeten stoppen, er was nog steeds niks nieuws gevonden. Plots schrok ik van het geluid van de telefoon. Doordat het zo stil was klonk het geluid harder als normaal. Met een zwaar gevoel pakte ik telefoon op.

‘Marly Fields.’ zei ik beleefd.
‘Gaat het wel?’ zei de stem van Bryan.
‘Eh, ja. Waarom niet?’ stotterde ik.
‘Je leek nogal geschrokken en ik maakte me zorgen om je.’ zei Bryan
Ik hoorde aan zijn stem dat hij het meende.
‘Het gaat prima, alleen een beetje geschrokken.’ verzekerde ik hem en besloot het gesprek af te sluiten en op te hangen.
‘Nog succes!’ wenste hij me en ik wenste hem hetzelfde.

Ik probeerde me meer opnieuw op mijn werk te richting maar kon me gedachten er niet bij houden. Ik keek naar buiten en zag dat het regende. Voor de zoveelste keer vandaag werd er op mijn deur geklopt.
‘Hij is open!’ riep ik in de richting van de deur. Stefan stak zijn hoofd om de deur.
‘Weet je wel hoe laat het is?’ vroeg hij lachend. Ik haalde mijn schouders op en wierp een blik op de klok. Ik schrok er van toen ik zag dat het vijf voor zes was. Het bureau sloot om zes uur.
‘Ik denk dat het tijd is naar huis te gaan workaholic.’ zei hij gemaakt streng. Ik knikte en beloofde hem dat ik binnen vijf minuten weg zou zijn. Met een verdoofd gevoel pakte ik mijn tas en griste mijn auto sleutels van tafel.
‘Doei!’ riep ik de richting van Stefan’s kantoor, toen liep ik door naar mijn auto.

Word vervolgd…

Hoii! ik ben net begonne met lezen ! het lijkt me egt leuk !
ga maar verder hoor :blush:

xoxoxox

leuk !
misschien wat meer enter? dat vind ik tenminste fijner lezen ;p

ja eigenlijk wel ja,
zal ff alles veranderen.
X