Cry Me A River

Hallo, ik ben River. Achternaam? Heb ik niet, gewoon River. Wat je ziet is wat je krijgt. Ik ben al veertien lentes lang op deze aardbol. Ik woon in een villa met mijn vader en de boze stiefmoeder in een klein buitenwijkje in New York. Ik heb twee stiefzusters. Nee, geen boze stiefzusters. Gewone, aardige, stiefzusters. Ik vraag me af hoe het kan dat ze zo lief zijn, als ze uit Valerie komen. Ik zat ooit op een privéschool, totdat mijn lieve moeder Sacha overleed. Mijn vader werd verliefd op Valerie en zij vond weer dat ze mij thuisles kon geven. Alleen wist zij niet dat het in New York tegenwoordig zo is, dat als je naar de middelbare school gaat, dat je dan naar een echte school moet. Geen idee waarom, maar het is zo. Morgen heb ik dus mijn eerste schooldag op een normale school. Valerie vond dat ik naar een privéschool moest, omdat wij daar wel genoeg geld voor hadden. Maar ik wilde dat niet. Dus toen mijn vader vroeg naar welke school ik wilde heb ik de goedkoopste school uitgekozen van heel New York. En jawel, in de getto.

lijkt mij wel leuk, maar 1 ding: gebruik alinea’s. x]
van mij mag je wel verder gaan.

Ik denk dat het wel leuk is. Apart, zo in NY in de ghetto =)

vertel verdeeeeeeeeeer

verder :'D

oehhhhh verder !

leuk leuk leuk weer eens wat anders :slightly_smiling_face:

Geniaal :slightly_smiling_face:

Dus, ben je bereid om het nu te plaatsen? x]x]x]

Leuk, doet me denken aan Virginia Andrews - The hudson serie

ik ben blij dat jullie het leuk vinden! Ik stuur nu wel een klein stukje, want ik ben erg druk met huiswerk en zit undercover op girlscene. =]

Zelfverzekerd ga ik voor de spiegel staan en doe mijn lange, bruine haren in een paardenstaart. Mijn lange benen zitten lekker warm in een paar jeans van Pepe Jeans. Ik pak mijn grijze vest van mijn bed af en doe hem aan. “River! Je moet naar school!” hoor ik Valerie roepen. Zuchtend kijk ik mezelf aan. “Je kan het, River.” zeg ik tegen mezelf. Dit gaat nooit werken. Ik kan geen eens vrienden maken, want ik heb geen vrienden. Hoe moet ik nou weer vrienden maken? Wat denken ze wel van me. Langzaam breng ik mijn gezicht dichter bij mijn grote spiegel. Mijn eyeliner zit gelukkig nog wel goed, en mijn mascara kan beter ook zo blijven zitten. Shit,het is al tien voor half negen. Snel pak ik mijn schooltas, nou een schooltas, mijn designer/schooltas van mijn bed en ren naar beneden. “Kom, schat. Dan gaan we!” zegt Valerie blij. Chagrijnig kijk in naar haar vercrackte hoofd. Nee, gewoon even serieus, haar hoofd is echt misselijkmakend. Ze heeft zeker 1% van al mijn vaders kostbare geld opgemaakt aan plastische chirurgie. Het heeft niet echt geholpen, ze lijkt op een dode versie van Donnatella Versace. Echt hopeloos dat mens, ze denkt echt dat ze mijn moeder kan vervangen. Dat heeft ze goed mis, niemand kan mijn moeder vervangen.

Verder!

Verder !

Leeeeuk! alleen moet het wel 1% zijn?
Want dant klopt het niet echt in je zin,
maar snel veder want ik vind dat orgineel! =D
Haha! De naam van het topic, leuk bedacht!

upup,
we want more.

Leuk!

sorry, ik heb het niet zo met verhalen die in de tegenwoordigetijd zijn geschreven (: