Crippling Depression

Hoi,
Ik ben in 2014 gediagnoseerd met een depressie. Inmiddels is het ‘uitgegroeid’ tot een chronische depressie, en één grote kenmerk van mijn depressie is dat ik niet meer voor mezelf zorg. Ik kan alledaagse dingen niet eens meer doen. Ik douch soms dagenlang niet, en ik stink soms gewoon. (:pensive:) Ik ben constant bezig met het verleden, ik mis het gewoon. Ik mis mezelf. Ik vond mezelf vroeger mooi; het leven was zo slecht nog niet. Nu is mijn leven niks. Ik vind mezelf lelijk. Ik heb dierbare mensen kwijtgeraakt. Ik ga alleen naar school omdat ik anders leerplicht op mijn dak heb. Ik zit nu in mijn examenjaar VMBO en tja, nu moet er een keuze gemaakt worden. Maar hoe moet ik naar een nieuwe school, een opleiding volgen, etc. Met een crippling depression? Het is niet alleen mijn depressie trouwens, ik heb ook onwijs veel last van depersonalisatie. Ik ben vaak moe en alles lijkt een droom. Het lijkt alsof ik achter een glazen muur leef. Herkent iemand dit? Ik weet iig niet wat ik moet doen. Ik ben in 't begin van mijn depressie regelmatig naar de psycholoog gegaan, maar dat maakte alles ergr. Ik heb daarna niemand er meer over verteld. Iedereen denkt dat ik inmiddels allang al over mijn depressie ben. Ik ben helemaal niet in staat om naar een nieuwe school te gaan, ik ben echt voor bijna niets in staat. Ik kan niet eens meer voor mezelf zorgen. Ik heb eigenlijk suïcidale gedachten. Wat moet ik nou?
Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Hoop dat jullie me kunnen helpen

Hulp zoeken

Toch hulp zoeken, en daarbij een psycholoog vinden die verder gaat dan alleen praten (cognitieve gedragstherapie?) Ik zou denk ik in elk geval gaan voor een therapie die zich niet teveel op het verleden richt, omdat het juist een probleem lijkt dat je daar zelf al teveel over nadenkt. Een professional kan je beter helpen dan wij vanaf een site kunnen.

Verder zou ik proberen om bepaalde dingen toch weer op te pakken. Ik weet dat dat 1.000 keer makkelijker gezegd is dan gedaan als je depressief bent, maar dat is wel belangrijk. Ik bedoel daarmee overigens niet dat je meteen weer het normale leven moet oppakken, maar dat je misschien wel kleine stapjes kan zetten. Dingen waarvan jij denkt dat het net haalbaar is (bijvoorbeeld eens in de drie dagen douchen, of eens in de week, afhankelijk van hoe vaak je dat nu doet).