Cosmopolitan

Hoi!
Jullie kennen me misschien van mijn verhaal Tinteling, misschien ook niet. Ik heb afgelopen november meegedaan met de NaNoWriMo (een complete roman van 50.000 woorden schrijven in de maand november). Dit heb ik gehaald, maar het verhaal is nog niet helemaal af. Ik wil dit verhaal graag posten omdat ik benieuwd ben naar jullie reacties. Tips en kritiek zijn van harte welkom, graag zelfs!
Liefs, Anouk

Synopsis
Dit verhaal gaat over Rowie, een jongedame die na verschillende onafgemaakte studies besluit om een jaar te gaan werken in een nachtclub. Nieuwsgierig en onbezorgd als ze is heeft ze niet door wat er zich allemaal in die nachtclub afspeelt. Totdat ze merkt dat haar collega’s zich wel heel apart gedragen en soms zelfs verdwijnen. Haar nieuwsgierigheid drijft haar naar situaties en plekken die ze liever niet mee had willen maken.

-----------------------------------------------------------------------------------------

Cosmopolitan

‘Een beetje wodka hier, een beetje Cointreau daar.’ Ik keek nieuwsgierig toe hoe mijn aanstaande collega de benodigde ingrediënten in de cocktailshaker gooide. ‘En cranberrysap en limoensap.’ Ze gooide er ijs bij en deed de shaker dicht. Ze schudde goed totdat het drankje een rode kleur kreeg. Ze pakte twee van de vooraf gekoelde cocktailglazen en schonk de glazen vol.
‘Zo, proef hem maar.’
Ik keek haar verbaasd aan. ‘Hoezo? Je moet me toch inwerken?’
Liz lachte. ‘Dat weet ik wel. Ik vraag je ook niet om zat te worden. Neem gewoon een paar slokjes.’
‘Nou, goed. Oké.’ Ik pakte het glas zo elegant mogelijk en nam een paar nipjes.
‘En?’ vroeg Liz. ‘Hoe smaakt ‘ie?’
‘Hij is lekker!’ loog ik. Ik moest nodig iets anders drinken, want ik vond het echt smerig. De smaak bleef helaas in mijn mond hangen.
‘Goed zo. Dan gaan we nu verder met de rest van de cocktails.’
Op dat moment kwam Mario binnen. Mario was de baas van de club. Ik voelde me nogal geïntimideerd door hem. Hij droeg een zwart pak met een roze stropdas, een zonnebril en er stak een grote sigaar uit zijn mond. De smaak van de Cosmopolitan en de geur van de sigaar zorgden ervoor dat ik me licht voelde in mijn hoofd.
‘Liz,’ zei Mario met zijn zware stem. ‘Waar ben je mee bezig?’
‘Ik leer Rowie hoe je de cocktails moet maken. Dat moest toch?’
‘Heb je haar al rondgeleid?’
‘Nee, dat gaan we zo doen.’
Achter Mario verscheen een meisje van ongeveer mijn leeftijd. Ze had grote ogen opstaan en keek me angstig aan. Het was duidelijk dat Mario ons weg wilde hebben. Liz begreep de hint ook.
‘Goed, goed. Kom, Rowie, ik ga je rondleiden.’
We lieten de cocktails voor wat het was en ik liep achter Liz aan. We liepen de trap op naar boven en verdwenen in een kamertje waar ‘Geen Toegang’ op stond.
‘Dit is de personeelskamer,’ zei ze. ‘Als je begint met werken kun je hier inchecken en mag je je omkleden. Ook in je pauze kun je hier zitten.’ Toen ze dat zei wees ze naar de grote tv en de bank die ervoor stond. ‘En hier zijn de kluisjes. Daar kun je je waardevolle spullen in doen. Die kun je ook openen met je pasje waar je mee incheckt.’
Ik lette goed op bij alles wat ze zei. De personeelskamer was mooi en chique. Eigenlijk was alles hier chique. De hele nachtclub had een rood/paarse gloed over zich heen. Er stonden kooien, paaldanspalen en loungebanken.
‘Wat is hier achter?’ Ik opende nieuwsgierig een van de deuren van de personeelskamer.
‘Niet doen!’ zei Liz. Ze duwde de deur met een klap dicht. ‘Ze leren het ook nooit.’
‘Wie?’ vroeg ik zachtjes.
‘Niks, niks. Laat maar zitten. Dus, had je nog vragen?’ Liz zette haar vriendelijke blik weer op.
‘Nee, eigenlijk niet.’
‘Oké, dan zal ik even kijken of we zo verder kunnen gaan met de cocktails.’
‘Wat kwam dat meisje doen die bij Mario liep?’
‘Vraag geen dingen die je niet wilt weten, Rowie.’

Ah, wat leuk dat je je NaNoverhaal hier post! :'D
Ik ben benieuwd naar de rest!

Trouwens één dingetje: Aan het einde, de een na laatste zin staat er Mauro ipv Mario. (:

Ik vind het leuk geschreven, ook heel veel details. Alleen het is een beetje vreemd dat er opeens Liz staat terwijl het eerst ‘aanstaande collega’ was, toen dacht ik: huh wie is Liz? En misschien een beetje het uiterlijk van mensen beschrijven zodat je een beeld krijgt? Maar verder echt heel leuk en interessant.

@xAftertheStorm: haha ja, toch maar besloten om hem te posten! Ga jij hem ook nog posten? :slightly_smiling_face: En bedankt voor het verbeteren, er zullen nog wel meer foutjes in staan aangezien het voor NaNoWriMo was en ik die 50.000 moest en zou halen :stuck_out_tongue:

@lipleesbroek: Dat komt later in het verhaal! Dan word dat over Liz ook wel duidelijk denk ik. Ik wilde niet gelijk alles vrijgeven anders zou ik die 50.000 nooit halen haha.

Bedankt voor jullie reacties! :slightly_smiling_face:

Ik twijfel nog of ik hem hier ga posten. Ik heb 'm sowieso nog lang niet af, er moeten waarschijnlijk nog heel veel dingen aan verbeterd worden… Lastig. Ik denk er nog over na. (:

^ Dat is bij mij ook zo hoor. Maar als ik telkens een stukje post kan ik het ook steeds verbeteren en herschrijven.

Verder nog reacties?

Aaah ik vind het ook leuk dat je je NaNoWrMo verhaal hier post! Verder klinkt (of leest ^.^) het verhaal goed dus van mij mag je meer posten :grinning:

Ik hoop dat er volgers zijn, hihi :slightly_smiling_face:

---------------------------------------------------------------------

Haar opmerking vond ik raar. Het zette me aan het denken. Goed, ik was nieuwsgierig. Maar ik wilde ook heel graag weten wat dat meisje kwam doen, anders vroeg ik het niet. Ik haalde mijn schouders op en liep weer achter Liz aan.
‘Je wist je werkrooster al?’
‘Ja, klopt. Ik begin morgen om tien uur.’
‘Goed zo. Je weet ook dat je geen vaste eindtijd hebt?’
‘Klopt.’
‘Oké, fijn. Want we willen geen kleine, zeurende meisjes hebben hier. Ik ben weleens om half acht ’s ochtends pas klaar geweest.’
‘Wow,’ bracht ik uit.
Liz glimlachte naar me. ‘Je weet wel waar je aan begint, toch?’
Ik knikte. Waarom deed ze zo geheimzinnig? Net alsof er iets was dat ik niet wist of mocht weten. We liepen terug via de trap naar beneden. Ik was tijdens het uitgaan weleens in deze club geweest. Nu ik er overdag was zag het er heel anders uit.
‘Goed,’ zei Liz. ‘We kunnen verder gaan met de cocktails.’
Ik knikte. Liz demonstreerde de Mojito, Tequila Sunrise, Sex on the Beach en de Piña Colada. Dit waren de meest populaire cocktails dus die zou ik wel moeten kunnen maken op mijn eerste werkdag. Ik had er gelukkig wel vertrouwen in en Liz ook. Later zou zij of een andere collega mij de rest van de cocktails leren.
‘Als je hier wat langer werkt kun je ook een beetje experimenteren. Ik heb laatst een eigen cocktail verzonnen en die staat nu ook op de cocktailkaart. Hij loopt best goed.’ Triomfantelijk liet ze mij de cocktailkaart zien. Op de eerste bladzijde stond een foto van een gele cocktail waar in grote letters ‘Lady Killer’ bij stond.
‘Wat zit er in?’ vroeg ik.
‘Gin, Cointreau, Apricot Brandy, passievruchtensap, ananassap en ijsblokjes.’
‘Wat gaaf dat die gewoon op de kaart staat,’ merkte ik op.
‘Als je Mario een beetje te vriend houd doet hij ook dingen voor je terug. Zo’n slechte baas is hij niet.’
Ik glimlachte. ‘Nee, dat geloof ik ook wel. Hij leek me best aardig.’
Liz keek me aan en keek me even met priemende ogen aan. Ik had verwacht dat ze me iets zou gaan vertellen. In plaats daarvan zei ze: ‘Nou, dat was het dan. Tot morgen!’
Ik gaf haar nog een hand, bedankte haar voor de introductiedag en liep de nachtclub uit. In mijn Fiat Panda reed ik naar huis. Het was half drie, ik zou lekker naar huis gaan en nog maar zien wat ik ging doen vandaag. Toen ik bij het appartement was en naar boven liep hoorde ik de muziek van Macey al. Ik lachte toen ik haar ook nog hoorde meezingen en ik klopte hard op haar deur. Ik betwijfelde of ze het zou horen. Uiteindelijk ging de muziek wat zachter, ik hoorde dat ze even kuchte en ze deed heel netjes de deur open.
‘Oh, jij bent het,’ zei ze opgelucht toen ze mij zag.
Ik lachte en gaf haar een knuffel. ‘Hoi schat.’
‘Ik dacht dat het de onderburen waren!’
‘Nee, nee. Ik ben het maar.’
Ik deed mijn jas uit en hing hem bij haar op de kapstok.
‘Was je aan het oefenen voor The Voice Of Holland?’ grapte ik.

Upje voor mij

verder :slightly_smiling_face:

ik ben er ook wel nieuwsgierig naar.

Macey lachte. ‘Ik liet me gewoon even gaan.’
‘Aha.’ Ik plofte op haar bank neer en bladerde door een tijdschrift.
‘Dus…’ zei Macey. ‘Wat zijn je plannen voor vandaag?’
Ik wachtte tot ze zou vragen hoe mijn introductie bij de nachtclub was. Waarschijnlijk was ze dat alweer vergeten.
‘Ik heb nog geen idee.’
‘Wat zie je er trouwens netjes uit,’ merkte ze op.
‘Ja, ik kom net van Bardot af.’
Macey keek me aan. ‘Oh ja!’ schreeuwde ze bijna. ‘Dat was ik alweer vergeten! Sorry, sorry, sorry!’
‘Het geeft niks,’ lachte ik.
‘Hoe was het?’
‘Het was echt heel gaaf. Het zag er zo anders uit overdag.’
‘Ja, dat snap ik! Wat heb je allemaal gedaan?’
‘Ik heb een rondleiding gekregen en een meisje heeft me cocktails leren maken.’
‘Lekker!’
‘Nou, ik moest de Cosmopolitan proeven en ik vond er geen zak aan.’ Ik trok een vies gezicht.
‘Je bent gek,’ vertelde Macey mij. ‘Het is een stukje hemel op aarde.’
Ik pakte een verloren Kitkat die ik op haar tafeltje zag liggen en begon hem op te eten. Macey was al twee jaar mijn huisgenoot. We hadden veel andere huisgenoten zien komen en gaan, maar wij waren altijd gebleven. In het begin mochten we elkaar totaal niet en waren er de nodige ruzies. Maar ondertussen waren we onafscheidelijk. Ze ving me heel goed op toen ik stopte met mijn studies, wat niemand leek te begrijpen, behalve zij. Ze hielp me om mezelf weer op te pakken en met het vinden van een baan. Macey zat nu in haar afstudeerjaar van de studie Economie en Bedrijfskunde. Ik wilde ook weer gaan studeren, maar ik wist echt niet meer wat ik wilde gaan doen. Ik deed een jaar PABO en stopte daarna om Toerisme en Recreatie te gaan doen. Dit hield ik twee jaar vol, maar toen ik mijn propedeuse niet haalde moest ik van school af. Ik zou nu een jaar gaan werken in de nachtclub Bardot.
‘Je moet wel veel ’s nachts werken, toch?’ vroeg Macey.
Ik knikte. ‘Ik begin morgen pas om tien uur ’s avonds. En Liz vertelde me dat zij een keer pas om half acht ’s ochtends klaar was.’
‘Jezus,’ zei Macey. ‘Dat zijn niet echt fijne tijden. Wat ga je dan overdag doen?’
‘Slapen, denk ik,’ lachte ik. ‘Dat moet ook gebeuren.’
‘Dat is waar.’ Ze liep naar haar kleine keukentje en zette de waterkoker aan.
‘Hoe is het met Jay?’ vroeg ze vanuit de keuken.
Ik keek uit het raam en dacht na over hoe mijn leven er uit was komen te zien. Ik ging nu dus een jaar werken in plaats van studeren. En ik had nog steeds geen studie afgerond, terwijl ik al eenentwintig was. Ik had alleen nog maar mijn HAVO diploma. Was het wel de goede keuze geweest om te gaan werken in plaats van studeren? Ik moest dit jaar wel echt goed gaan nadenken over welke studie ik wilde gaan doen. Macey kwam met twee grote koppen thee vanuit haar keukentje.
‘Ik vroeg je wat,’ zei ze toen ze mij mijn smaakje liet kiezen.

Leuk verhaal!!!

‘Oh ja. Iets over Jay, toch?’
‘Hoe gaat het tussen jullie?’
‘Uhm, ja. Redelijk.’
Macey koos ook voor de rooibosthee en ging er eens goed voor zitten. ‘Vertel.’
‘Ik weet niet zo goed of we nu al officieel samen zijn. Ik weet bijvoorbeeld ook niet of hij met andere meiden afspreekt.’
‘Aha. Hoelang zijn jullie al bezig dan?’
‘Bijna een half jaar. En voor mij voelt het alsof we al echt samen zijn, zoals een stelletje. Maar ik weet niet hoe hij daarover denkt.’
Macey knikte. ‘Waarom vraag je het dan niet gewoon?’
‘Ik weet het niet.’
‘Waarschijnlijk denkt hij ook dat jullie al officieel bij elkaar horen, maar misschien hoeft hij dat niet met woorden te zeggen. Je weet het natuurlijk maar nooit met mannen.’
Ik lachte. Misschien had ze gelijk. ‘En hoe is het met Levi?’
Macey zuchtte. ‘Sinds hij is vreemdgegaan is er een hoop veranderd. Ik vertrouw hem totaal niet meer en zoek overal iets achter. Ik word er gek van.’
‘Dat begrijp ik. Je moet hem wel vertrouwen hoor, vertrouwen is de basis van je relatie.’
‘Daar heb je helemaal gelijk in. Maar het is zo lastig. Ik wil hem niet kwijt maar ik weet ook goed dat we zo niet verder kunnen.’
‘Kijk het nog een tijdje aan.’
Macey knikte en pakte een gevulde koek. ‘Hier, wil je ook?’
Dankbaar stak ik de gevulde koek in mijn mond. ‘Ik zal eens even op mijn eigen kamertje gaan kijken. Wat doe je vanavond met het eten?’
‘Nog niks. We kunnen Chinees eten? Of sushi?’
‘Chinees,’ zei ik met volle mond terwijl ik duim opstak. ‘Top idee. Filmpje er bij?’
Macey knikte en ik liep naar mijn eigen kamer. Ik ruimde wat op en dacht na over mijn dagindeling. Wat ging ik doen? Ik kon Jay opbellen en vragen of hij langs kwam. Nee, ik had me trouwens voorgehouden dat hij een keer initiatief moest nemen. Het kwam altijd van mijn kant. Ik was benieuwd hoelang het zou duren voordat ik iets van hem zou horen. Ik besloot om een lekker bad te nemen, daarna mijn wenkbrauwen te epileren, nagels te vijlen en te lakken, gezicht te reinigen en als laatste scheerde ik de plekken waar ik geen haar wilde hebben. Rond een uur of zes stond Macey bij mij voor de deur.
‘Kijk eens wat ik heb!’ Ze zwaaide met een dvd’tje.
Ik pakte hem aan en bekeek de titel. ‘Dream House,’ las ik. ‘Hm, ik ken hem niet.’
‘Het is een thriller.’
‘Je weet toch dat ik daar niet tegen kan?’
‘We houden het licht aan, oké? En ik zal je niet meer expres laten schrikken.’
‘Het wordt al vroeg donker.’
‘Kom op, Rowie. Stel je niet aan.’
‘Oké,’ zuchtte ik. ‘Ik kijk met je mee. We moeten eerst nog even Chinees bestellen.’ Ik stond al klaar met mijn BlackBerry in mijn hand. ‘Het gebruikelijke?’ Macey knikte.
Ik belde het nummer en gaf de bestelling door. ‘Goedenavond, mag ik twee keer de chinese tomatensoep, een portie bami goreng en een portie koe lu yuk. En ook nog een portie pisang goreng alsjeblieft. Dat was het. Oké, tot zo. Ja. Ja, kroepoek is goed. Bedankt en tot straks!’
Ik hing weer op en nestelde me op de bank naast Macey.

‘Mijn moeder belde vanmiddag,’ zei Macey. ‘Ze wilde me uitnodigen om morgenavond bij haar te komen eten met Levi.’
‘Gezellig.’
‘Niet echt.’
‘Hoezo niet?’
‘Ik weet niet of ik Levi mee wil nemen. Dan moeten we daar allemaal doen alsof het goed tussen ons gaat.’
‘Dat is waar…’
We kletsten nog wat en voor we het doorhadden stond de Chinees alweer voor de deur.
‘Ni hao!’ riep Macey vrolijk toen ze de deur opende.
De Chinees moet gelijk lachen. Het is altijd dezelfde Chinees die ons eten komt afleveren. We probeerden hem laatst een keer over te halen om er bij te komen zitten en de film mee te kijken, maar dat kon hij natuurlijk niet maken omdat hij moest werken.
‘Twee Chinese tomatensoep, bami goreng, koe lu yuk en pisang goreng,’ somde hij op vanaf zijn briefje.
‘Klopt helemaal!’ Macey overhandigde hem geld uit ons huishoudpotje en gaf hem nog een extra fooitje.
‘Haudoe!’ riep de Chinees. Ik proestte het uit van het lachen. We hadden hem geleerd om ‘haudoe’ te zeggen. Ik zwaaide nog naar hem en ik legde alvast alle kussens op de grond. Dit was ons gebruikelijke ritueel: alle kussens op de grond, met onze rug tegen de bank aan en samen Chinees eten onder het genot van een film.

Ik was echt blij met Macey, ze was zo ongeveer de enige vriendin die ik had. Ik had nog wel wat vriendinnen overgehouden aan mijn onafgemaakte studies, maar zoveel contact had ik niet meer met hen. Zij gingen met z’n allen dezelfde weg en ik was daar vanaf geweken. Verder had ik mijn ouders, maar die zag ik niet veel meer. Mijn vader was borderliner en daardoor was mijn jeugd niet altijd even zorgeloos geweest. Mijn ouders waren nog wel bij elkaar, dat vond ik mooi om te zien. Voor mijn moeder was het ook niet altijd makkelijk om met mijn vader samen te leven. Ik zocht ze af en toe nog wel op en dan was het meestal geforceerd gezellig. Papa deed dan alsof er niets aan de hand was en mama deed alsof ze intens gelukkig waren samen. Ik vond het pijnlijk om dat te zien. Mijn broertje Kees woonde nog wel thuis. Hij was achttien en was net begonnen aan de universiteit. Hij was gewoon wat beter op school en wist ook precies wat hij wilde. Ik was meer dromerig aangelegd, ik had bepaalde dromen, maar wist niet precies wat ik wilde. Dat was soms behoorlijk lastig, kan ik je vertellen. Macey was tweeëntwintig en had lang, donkerbruin haar. Het viel stijl langs haar gezicht en ze droeg het vaak in een paardenstaart. Ze droeg niet veel make-up, maar dat had ze ook niet echt nodig. Ze was gezegend met een prachtig gezichtje en een prachtig lichaam. Ik was daar vaak jaloers op. Ik wilde altijd afvallen, maar het lukte me nooit om een dieet langer dan een paar dagen vol te houden. Ik hield veel te veel van lekker eten. Macey kon eten wat ze wilde zonder ook maar één grammetje aan te komen. Verder vulden Macey en ik elkaar perfect aan. Als ik mezelf en Macey in drie punten zou mogen beschrijven zou ik voor mezelf naïef, onzeker, dromerig kiezen en voor Macey vastbesloten, aanwezig en leergierig. Je kon haar wel een beetje beschrijven als mijn voorbeeld. Maar Macey vond het heerlijk om met mij op te trekken. Ik vond het soms wel moeilijk dat Macey ook andere vriendinnen had. Of dat ze samen met haar vriend Levi op de bank zat en geen tijd voor mij had.

‘Hallo, aarde aan Rowie?’
Soms kon ik in mijn eigen gedachten verzinken. ‘Ja?’ Ik keek haar schaapachtig aan.
‘De film begint en je soep word koud.’
‘Sorry, Mace.’
‘Ben je al zenuwachtig voor morgen?’ vroeg ze.
Morgen? Oh ja, mijn eerste werkdag.

verder! :slightly_smiling_face:

Even snel bijgelezen. (:
Leuk! Verder dus!

Daar heb je inderdaad wel gelijk in ja, bedankt voor de tip! :slightly_smiling_face:

‘Het valt wel mee,’ zei ik.
‘Misschien kom ik wel even een drankje doen met Deveny. Vind je dat leuk?’
‘Ja hoor.’ zei ik. Deveny was een van Macey’s vriendinnen, maar wel een waarmee ik goed kon opschieten.
‘Ga je dan nog wel uit eten met Levi?’
‘Ik denk het wel. Maar dan dump ik hem daarna ergens en dan ga ik lekker met Deveny de stad in. Dan mag jij een lekkere Cosmopolitan voor ons maken.’
‘Bah,’ zei ik. ‘Geef mij maar een Sex on the Beach!’
‘Nee, joh. Dat zand kriebelt zo.’
We keken elkaar aan en schoten in de lach. Ik richtte mijn aandacht op de film en het ene bakje na het andere eindigde leeg op tafel. Ik zou zo een hele verzameling kunnen beginnen. Misschien zou ik er wel een prijs mee kunnen winnen. Of ik kwam in het Guinness Book Of Records, als Het Meisje Met De Meeste Bakjes Van De Afhaal Chinees. Ik lachte om mijn eigen gedachten en stopte de laatste gebakken banaan in mijn mond.

‘Hoi,’ zei ik verlegen toen ik de volle personeelskamer binnen stapte. Volgens mij was ik bijna onverstaanbaar. Een paar hoofden keken mijn kant op maar er was eigenlijk niemand die me opmerkte. Ik liep stil naar mijn kluisje en deed mijn sieraden af. Op dat moment stapte Liz binnen, ze was druk in gesprek met een ander meisje.
‘Hé, Rowie!’ zei ze. ‘Al klaar voor je eerste werkdag?’
Opeens was alle aandacht op mij gevestigd. ‘Ja, hoor,’ zei ik verlegen.
‘Je hebt natuurlijk nog geen werkkleding, wacht even,’ zei Liz. Ze verdween een deur in en ik werd aangegaapt door de mensen in de personeelskamer. Toen stonden er een paar mensen op om zich voor te stellen. Ik voelde me al gelijk wat meer op mijn gemak. Verschillende namen en gezichten kwamen voorbij: Roos, Sheryl, Jurian, Amber, Dani, Floris en Nina. Dat waren de namen die ik nog had onthouden. Er waren vooral veel meisjes in deze kamer, en maar drie jongens. Ik vroeg me af hoe dat kon. Barmannen waren toch juist veel leuker? Liz kwam terug met mijn werkkleren. Het was een zwarte broek met leren ritsjes, zwarte pumps en een zwart bloesje.
‘Lekker zwart,’ merkte ik op.
Liz glimlachte. ‘Kijk maar even of het past.’ Ze hield een van de deuren open en daar mocht ik me verkleden. Het zat allemaal goed. Ik had mijn bedenkingen bij het bloesje, maar goed. Ik kwam het pashokje uit en Liz staarde me aan. Daarna schoot ze meteen in de lach. Ik voelde me ontzettend dom op dat moment.
‘Lieve schat,’ zei ze terwijl ze mijn bloesje vastpakte, ‘het hoort zo te zitten.’ Ze knoopte het bloesje vast, net onder mijn borsten. Ik had er nog een zwart hemdje onderaan. Mijn buik was nog steeds bedekt, maar ik had al gauw door dat dat niet de bedoeling was.
‘We hebben het allemaal zo,’ zei ze geruststellend. ‘Je bent hier toch weleens uit geweest? Had je dan niet gezien dat ons bloesje zo zat?’
‘Nee,’ lachte ik. ‘Ik let meer op de barmannen.’ Maar toen ik goed nadacht bedacht ik me inderdaad dat de barvrouwen hier redelijk schaars gekleed waren. In het pashokje trok ik mijn hemdje uit en het bloesje aan. Ik knoopte het dicht zoals Liz dat net ook had gedaan. Het was tien voor tien, over tien minuten zou ik beginnen. De rest van het personeel begon zich ook om te kleden. Ik ging beleefd op de bank zitten en wachtte tot het tijd was. Ik bekeek de meisjes die uit de pashokjes kwamen. Sommige hadden hetzelfde als mij aan, maar andere meisjes hadden een veel pittiger pakje aan. Roos en Nina, die zich net aan mij hadden voorgesteld, droegen allebei een soort korset met daar een zwarte kimono over. Daar hoefde ik toch niet in te werken? Dan zou ik per direct stoppen met deze baan.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg Liz.
Ik knikte en liep achter haar aan.

More!