Cool story bro (verhaal)

Hoi hoi,
ik heb mijn account 4 minuten geleden aangemaakt, dus ik ben helemaal brand new. ik ben al een aantal maanden bezig met mijn verhaal, maar durf het nooit aan iemand te lezen. ik wilde graag jullie mening horen.

An invisible red thread connects those who are destined to meet, regardless of time, place, or circumstance. The thread may stretch or tangle, but it will never break. ~ An ancient Chinese belief

Proloog

Aangenaam kennis te maken. Emily O (de betekenis van deze O wil ik liever niet vrijgeven, het is zwaar beveiligde informatie die alleen insiders weten) de Wit is de naam, bijna zeventien geweldige lentes jong en honderdzevenenzestig centimeter hoog. Ik woon samen, heel gezellig altijd, bij mijn moeder, mijn geweldig geliefde zuster Anna, die vier jaar ouder is en nog steeds thuis woont. Volgens haar is dat omdat dit dichtbij haar universiteit is, (dé bitch zit natuurlijk weer op de universiteit, uitslover) maar ik geloof dat niet. Volgens mij wil ze gewoon niet zelf koken, schoonmaken en de was doen. Ik woon ook nog met mijn zeer onaangename, duivelse zusje Sara die een jaar jonger is. Zij is niet zo aardig. Ze komt er ook openlijk voor uit dat ze mij haat. Dit gevoel is volledig wederzijds, alleen mag ik het van mijn moeder niet uiten. Echt super oneerlijk, zij mag dat wel maar ik niet.
Een tijd geleden, woonden mijn tante en neef Vincent ook bij ons, maar die zijn met vette ruzie weggegaan. Vincent was mijn grote broer, hij is negen jaar ouder dan ik. Hij hielp me met huiswerk, en sliep soms bij me in bed als het heel koud was. En toen moest hij weg. Ik heb hem sindsdien drie keer gezien, en elke keer is het raar. Hij is mijn broer niet meer.
Maar goed. Het leven is hard. Ik ben nu de middelste, zoals je misschien kon lezen. Als je het niet hebt kunnen lezen, hier komt ie. Ik ben de middelste. Daar heb ik echt een grondige hekel aan. Je bent niet het maximum, niet het minimum, maar je zit er tussenin. En dat is nog een stuk erger met een zus en zusje. Ik bedoel, als ik nou een broer of broertje had gehad, zou het nog wel meevallen. Maar nee hoor, het zijn alle twee meisjes. En ze wilden ook niet gewoon een man worden of zo. Nee hoor, ze willen helemaal niks doen voor hun liefste zus(je). Ik doe niks als eerste, niks als laatste, ik volg gewoon iemand op. Ik ben altijd onzichtbaar, heb ik zo het idee, omdat die andere een stuk interessanter zijn. M’n moeder weet volgens mij echt totally niks over mij. En de rest van m’n geweldig geliefde familie (mijn grootouders daarbuiten gelaten, die besteden iets té veel aandacht aan mij, als je het mij vraagt), pff, het valt me mee als ze m’n naam en leeftijd weten. Ze weten na twee jaar nog steeds niet dat ik een vriendje heb, hoewel ik het elke verjaardag vertel (nou ja, als ze er naar vragen. Nooit dus, ze tonen nooit interesse in mij, de rest van mijn familie is een stuk interessanter). Ook weten ze nog steeds niet dat m’n beste vriendinnen Alex en Kees heten. Dat is kut, zal ik je vertellen.

Wow alinea’s?

Nou ja, met alinea’s is niet veel mis (vind ik; je drukt genoeg op de enter), maar misschien is het handiger om een kleiner stukje te posten.
Want ik heb het begin gelezen en je schrijft leuk, alleen het is zo’n groot stuk in één keer en dat schrikt een beetje af^^

het is inderdaad heel lang, maar aangezien ik momenteel op met pagina 206 bezig ben viel het me niet heel erg op. maar heel erg bedankt in ieder geval!

woow ik heb het helemaal gelezen.

Maar ik vind je schrijfstijl echt super! :grinning:

heeeel erg bedankt, dit maakt me echt super blij!:blush:

Ik had het (toen het grote stuk er nog helemaal stond) helemaal gelezen maar moest nog reageren. Vind je schrijfstijl ook leuk, weer eens wat anders. Dat stuk net was wel erg groot wat inderdaad wat mensen af zal schrikken, haha, dit is beter zo!

Kak, dubbelpost.

whahahaha, ik vind je wel grappig. anyways, dank je wel. ik was echt net nieuw hier dus ik had niet echt door dat dat van mij echt super veel te lang was. maar nu gelukkig wel (:

Ik had dat lange stuk al een beetje gelezen, maar niet helemaal. Dus verder, je schrijft leuk!

Mijn beste vriendinnen zijn dus Alex en Kees. Eigenlijk is het begrip sarcasme mij ook heel erg dierbaar, maar om dat nou als vriendin te rekenen lijkt mij een beetje té ver gaan. Alex is net zo oud als ik. Ik ken haar al m’n hele leven. Ongeveer. Kees ken ik ook al ongeveer mijn hele leven. ik heb gewoon al mijn schooljaren met hem en Alex op school gespendeerd. Nou ja, dat is eigenlijk niet waar. Kees was late leerling en bleef zitten, waardoor hij ietsie pietsie ouder is dan Alex en ik. Kees is mijn dierbaarste jongensvriend. Hij kwam bij mij in de klas in groep drie en sindsdien is hij echt mijn allerbeste vriend. Hij heeft een keertje, serieus, geen grapje, een jongen in elkaar geslagen. Hij lachte me steeds uit op school. Het was groep acht of zo toen hij dat deed, maar toch. Het gaat om het idee. Hij belt altijd meteen in de bus als ik er niet was, hysterisch of ik dood was of niet. Hij zegt, als het relevant is, dat ik er niet uit zie. Dat ik de totaal verkeerde kleding heb aangetrokken en duwt me altijd de bus uit om andere, beter matchende kleding uit mijn klerenkast te halen. Echt, hij is nuts. Hij zet altijd een reactie bij mijn foto’s op Facebook, dat hij trots is dat hij mijn beste vriend is. Hij is nuts, maar echt de beste vriend die ik me kan wensen.