Constant gezeik over geld.

Oke, dit zal wel een onwijze uitlaatklep post worden maar ik moet het gewoon even kwijt.

Er zijn problemen op mijn vaders bedrijf (dat hij zelf runt), zijn medewerkers zijn niet te vertrouwen en allemaal gedoe, blabla.
We hebben schulden, wat ik zo nu onderhand wel heb begrepen uit al die huilbuien en dingen van m’n moeder.
Ik kan haar niet eens meer normaal iets vragen over kleedgeld of geld dat ik nodig heb voor dingen. Wij hebben afgesproken dat ik kleedgeld krijg en dat is ook gewoon een normale afspraak, dat vind zij ook goed maar op de een of andere manier doet ze de laatste tijd telkens: ja ik moet denk een tweede baantje erbij nemen want ik sta nog steeds rood en heel wanhopig en dan gaat ze weer huilen. Ik ben zelf ook niet makkelijk en ik heb aardig wat problemen gehad (psychologisch) dus als het hier zoals nu (maanden) door blijft gaan over dat klotegeld dan loop ik nog een keer weg.
Ik begin ook een beetje wanhopig te worden. Ik zit dit nu met tranen te typen en ik word er gek van. Het houd ook niet op.
Dit is nu al maanden zo en ik vroeg net weer want en toen ging ze weer huilen (voor de zoveelste keer) en bla bla. Maar het zijn gewoon doodnormale vragen, geen verwende vragen ofzo over heel veel geld, gewoon een normale vraag. Dus toen ging ze weer huilen en toen ben ik ook echt gewoon onwijs woest geworden, toen heb ik uit alle woede en kwaadheid gezegt: jullie houden gewoon niet van me, omdat ik er gewoon helemaal kwaad om was.
Toen is ze achter me aan gelopen en heeft ze gevraagd of ik dat terug wou nemen, toen heb ik gezegt: dat weet ik niet, ik word hier ook zo wanhopig van, telkens dat gejank en gezeik over dat kutgeld. Ik heb zelf een paar maanden geleden het ook mentaal moeilijk gehad, afvallen, zelfmoordgedachtes, etc.
En als dit zo doorgaat ben ik bang dat dat allemaal terug gaat komen. Ik voel me ook zo niet welkom en fijn in dit huis, ik wil hier het liefst weg maarja ik ben nog maar 14… Arhg.

Sorry voor het lange bericht ik moest het echt even kwijt.
Om er dan gelijk een ‘vraag’ aan te koppelen: hoe moet ik dit nou gaan doen, want dit gaat zo echt niet langer voor mij, anders ga ik er onder lijden (mentaal, omdat ik ontzettend gevoelig ben voor dit soort dingen enzo, ik kan daar echt zo depressief van worden, en dat heb ik wel eens eerder gehad).

(dit is trouwens mijn 6e bericht maar dat komt omdat dit een anoniem profiel is, aangezien ik niet herkent wil worden op mijn echte profiel, want daarop post ik foto’s enzo van mezelf…)

Geen kleedgeld vragen en begrip tonen voor je ouders. Sorry, ik vind je echt ontzettend verwend klinken.

Als je ouders in de schulden staan snap je toch wel dat ze je geen kleedgeld kunnen geven…

Edit: Ik zou je moeder ook steunen (want het komt over dat ze vaak moet huilen?)

Geen idee, sorry. Upje voor jou.

Probeer je ook eens in te leven in je ouders, hun hebben het ook heel erg moeilijk.
Dat je nu wat minder of geen kleedgeld hebt, is geen ramp.
‘jullie houden gewoon niet van me’ dus geld betekend liefde voor jou?

Nee maar het is helemaal niet zo dat ik verwend vraag om kleedgeld, dat zet mijn moeder aan het begin van de maand over… Daar vraag ik niet eens om want dat doet zij en als zij daar geen geld voor heeft dan begrijp ik dat, maar dan zet ze het dus over dus dan denk ik, oh oke.
Maar dan even later dan zegt ze opeens dat ze rood staat en schulden heeft en dan ga ik me daardoor ook schuldig voelen.

Sorry, ben wat vergeten.

Mijn broertje (:sunglasses:, wordt telkens ‘het schatje’ genoemd door hun, en omdat ik zo gevoelig ben voor dat soort dingen neem ik dat heel erg persoonlijk op en denk ik ook dat ze dat menen, ze zeggen van niet maar omdat ik ook echt heel moeilijk ben in mensen vertrouwen doet dat mij een soort van pijn.
Ze noemen hem ook expres ‘het schatje’ of ‘ons schatje’ als ik erbij sta, en dan kijkt ze mij zo ‘vals’ aan, heb ik het idee. En dit verzin ik niet want dit is echt waar, en ik neem dat heel erg serieus op.

Sorry dat ik het zeg… Maar je bent 14! Je weet nog niks over geld… Je kan ook niet jou problemen met de problemen van je ouders vergelijken. Als je weet dat ze schulden hebben dan ga jij toch niet schaamteloos geld vragen aan je ouders… Maar er een folder wijk voor nemen?! Ik ben het wel met angus eens

Wat voor vragen stel je dan?

Ik weet hoe je je voelt. Dit speelt bij mij thuis al zo’n 4/5 jaar… Ik heb helaas geen tips voor je want ik zit er nog steeds mee.

meisje, je moet niet wanhopig zijn.
zoals altijd, komt alles goed.
iedereen heeft wel eens een dip.
en, jij bent dus zeker geen uitzondering.
ik heb dit ook heel soms,
dat we nou eenmaal even geen geld meer hebben.
en dat is normaal, dan moet je je daar gwn bij neerleggen.
sommige dingen zijn nou ook belangrijker dan kleding etc.
je mag zeker niet weglopen anders krijgen jouw ouders nog meer problemen.
op sommige manieren begrijp ik hoe je voelt, maar je mag zeker de moed niet opgeven. je kent me niet, maar ik weet dat je op dit kan vertrouwen ~ alles komt goed!

‘Ik voel me ook zo niet welkom en fijn in dit huis, ik wil hier het liefst weg maarja ik ben nog maar 14… Arhg.’

Als je je écht slecht voelt, en misschien even een tijd weg van huis wilt, zou ik contact opnemen met Bureau Jeugdzorg. Die kunnen jou misschien tijdelijk in een pleeggezin plaatsen.

Maar mijn ouders zijn er ook zo open over, teminste, mijn moeder.
Aan de telefoon ook tegen mij tante en mijn oma, dan gaat ze lopen schelden wat een kutmaatschappij dit is, en allemaal negatieve dingen, mijn vader is echt een positfief licht hier anders had mijn moeder het denk ook niet meer zien zitten.
En als zij zo praat aan de telefoon wordt ik daar ook heel verdrietig van, dat beïnvloed mij heel erg.

ik hoef het niet te weten maar heeft jouw vader rechtsbijstand?

dat is omdat je moeder niet echt veel steun vind.
je moet er voor haar zijn.
haar tonen dat je haar graag ziet.
en haar troosten & zeggen dat het goed komt.
je mama voelt haar hier ook rot over,
dus die reactie is normaal.

ik weet niet wat dat is, maar niet dat ik weet…

Ik weet hoe je je voelt. Alleen is het bij mij zo dat mijn ouders geen schulden hebben, maar denken dat ze opeens geen geld meer hebben door dat ze wat aandelen zijn verloren =/
Ik vind dat je ouders zich niet zo moeten laten gaan met jou in de buurt. Het zijn hun problemen en niet de jouwe en ik vind dat je als ouders je kind een goed thuis moet geven, waarin ze zich veilig voelt. Ik denk dat het probleem bij jou niet bij het geld ligt dat je niet krijgt, maar over het gevoel dat je thuis krijgt.
Je moeder die depressief is, en die steeds loopt te huilen in jouw buurt. Ik weet hoe dat voelt, mijn vader is precies zo. Dat geeft het gevoel (ookal is het onbewust) dat het thuis niet goed en niet veilig meer is. En dat je geen kleedgeld krijgt maakt dat gevoel erger, alsof er wat mis is thuis. Je snapt denk ik wel wat ik bedoel. Het is de plotselinge grote verandering.
Ik weet dus ook niet hoe ik je moet helpen, want ik weet ook niet hoe ik mezelf moet helpen in deze situatie.
Maar het helpt bij mij wel altijd als me gevoelens en waar het door komt opgeschreven worden. Dus hopelijk heb jij hier ook wat aan =)

Ik begrijp dat het lastig voor je is, zeker nu je nog jong bent enzo, maar je ouders hebben dat geld echt nodig voor andere dingen.
Waarom neem je anders niet een baantje (folders lopen ofzo)? Dan is het jouw geld en kan en mag je ermee doen wat je wilt en hoef je niet te ‘zeuren’ bij je ouders :slightly_smiling_face:

Op zich is het je ouders hun eigen schuld dat ze in de schulden zitten , niet dat ze het expres doen maar wanneer je een eigen bedrijf hebt zul j overal garant voor moeten staan. En daar heb jij helemaal niks mee nodig , het is helemaal niet goed om hier telkens bij betrokken te worden. Je ouders ontvangen nog steeds kinderbijslag voor jou en je broertje en als ze jullie daar niet meer mee van kunnen onderhouden op welke manier dan ook dan zul je als ouder toch wel even moeten aankloppen bij de gemeente of bank zodat er een plan van aanpak gemaakt kan worden ? Kinderbijslag is er niet om missend geld mee op te vullen.

En over je andere probleem ; ik denk dat je dat extra persoonlijk opvat omdat je hormonen door je lijf gieren , flink aan het kuberen bent en je ouders het misschien niet meer passend vinden dat ze je schatje en zo noemen . Misschien denken ze dat je er geen behoefte aan hebt dat ze je nog zo noemen ?

Precies! Ik kon het even niet zo beschrijven maar dat is inderdaad waar.