Complexe gevoelens.

Hallo lieve meiden,

Ik heb eigenlijk niet echt advies nodig (of wel, ik weet het niet), maar ik wil ook gewoon dit van mij afschrijven.

Via een vriendin heb ik een jongen leren kennen. Nog nooit gezien, gedatet of wat dan ook. Ik heb hem eigenlijk 3 maanden lang via Facebook gesproken en sinds week of 2 onze nummer uitgewisseld, onder het mom van ‘We zien wel waar het schip strandt.’ We hebben leuke gesprekken, alleen de beste jongen doet echt zóveel moeite voor me, terwijl ik gewoon iedere keer té nonchalant reageer, te droog of wat dan ook. Eigenlijk reageer ik zonder gevoel. In principe zouden we perfect zijn voor elkaar. We hebben dezelfde interesses, dezelfde meningen etc. Maar op een één of andere manier trekt zijn manier van flirten mij totaal niet. Alsof ik me helemaal van de mannen afsluit. Aan de andere kant is er nog iets; mijn beste vriend… We kunnen niet met en niet zonder elkaar. We kunnen elkaar gerust een paar weken niet spreken en dan weer wel. Mijn beste vriend is mijn soulmate. We doen vaak dingen samen en eigenlijk is het veel meer dan vriendschap en weet voor bijna 100% zeker dat dat ook wederzijds is. Ik ben eigenlijk zo open en bloot tegen hem, we kennen elkaar door en door… Alleen de vraag blijft gewoon; ben ik wel toe aan een relatie? Ik zit momenteel té complex in elkaar.

Die ene jongen die ik via internet/vriendin heb leren kennen heb ik subtiel door laten schemeren dat ik het vrijgezellenleven prima vind. Geen gezeik, geen gedoe, geen geruzie, gewoon mijn eigen plan. Hij heeft echt heel vaak door laten schemeren dat hij mij wel ziet zitten… Als het ware lijkt hij niet echt te luisteren met wat ik hem heb verteld. Mijn beste vriend, die vind juist alles prima. Die snapt mij ook heel goed en vind zijn vrijgezellenleven ook prima.

Het lijkt er gewoon op alsof ik, als iemand nét iets verder gaat met zijn uitspraken, dat ik te gevoelloos reageer. Alsof ik me afsluit van hen met de gedachte: ‘Pfff, mannen… Nee, ik kan het gewoon alleen!’. Een typisch onafhankelijk gedachte, als een ideaal voorbeeld als ‘De onafhankelijke jonge vrouw’. Bindingsangst? Ik weet het niet. Te veel aan mijn hoofd? Dat zeker. Tijd voor een relatie? Nee, dat heb ik eigenlijk niet. Ik heb nauwelijks tijd mijzelf bij elkaar te rapen, als iets tegenzit.

Nou ja, jullie vinden dit vast een heel onsamenhangend bericht en snappen er misschien ook niets van. Maar ik vraag me af hoe jullie met dit soort complexe gedachten en gevoelens omgaan.
Om alvast deze volgende vragen te voorkomen:

  • Val je misschien op meiden? Nee, absoluut niet. Ik ben 100% hetero :slight_smile:
  • Heb ik eerdere moeizame relaties meegemaakt? Ja, RUIM 2 jaar geleden is het uitgegaan met mijn ex. Het was nogal moeizaam gegaan. Mijn ex was ontzettend kinderachtig, jankte bij iedere mening of boosheid van me en kon niet omgaan met zijn gevoelens. Ook was hij erg agressief, heeft hij me vaak bedreigd en heel die mikmak. Misschien heb ik hierdoor het vertrouwen in de liefde verloren. Geen idee.

Bedankt om dit zeer moeilijke verhaal te lezen, te ontcijferen en weet ik veel wat.

up?

Nou, die ex van je paste in ieder geval niet bij je als hij jankt als je je mening geeft. Zo’n iemand moet ‘de jonge onafhankelijke vrouw’ niet hebben. Denk voor jezelf even na of je deze jongen van facebook überhaupt wel leuk vindt, anders zou ik er gelijk mee ophouden.

Je kunt eventueel kijken of je face-to-face met hem minder droge reacties geeft op z’n flirten? Maar als je gevoel zegt dat je het niet moet doen zou ik gewoon nog even verder genieten van het vrijgezellenleven

x

Ik heb nooit gezegd dat ik hem leuk vind.

Uppie :-)?

voor mij klinkt het eerder alsof je je beste vriend leuk vind!

Onbewust zou het kunnen, misschien wil ik er niet aan toegeven of ben ik bang überhaupt een relatie aan te gaan… Maar het zit gewoon complex in elkaar allemaal… Dat ik eerlijk gezegd niet echt weet wat ik moet doen.