Commentaar nodig!

Heey allemaal.
Ik ben met mijn 1e verhaal begonnen maar ik weet niet of het wel wat is. heb al een voorstukje en een stuk van hoofdstuk 1, maar ik weet niet of ik verder zal gaan?!

Proloog.

Het was een hele normale zaterdagochtend, een ochtend net als elk ander. De postbode was net geweest en ik haalde de brieven uit de bus. Een krant en voor de rest allemaal brieven voor mijn vader. Maar opeens zie ik mijn eigen naam staan op een envelop. Ik haal hem uit de stapel en kan mijn ogen niet geloven.
“Mam! Ik heb een brief van de dansacademie!”
Snel scheur ik de envelop open en vlug laat ik mijn ogen over de tekst gaan.
“Aahh…! Ik ben toegelaten op de dansacademie!”
Ik spring wat rondjes in de lucht en ren naar boven.
“Mam kijk!”.
Ik gooi de envelop naar haar en pak mijn mobieltje. Dit moeten al mijn vrienden weten. Het is een droom die uitkomt. Een droom die ik al heb van kleins af aan. Ik kijk op de klok. Nog maar 10 uur. Waarschijnlijk zijn mijn vriendinnen toch nog niet wakker. Ik besluit om nog maar even te wachten. Ik zet de radio hard aan en begin te dansen.
“Mascha! Doe die radio eens zachter, het is nog hartstikke vroeg.”
Snel draai ik de radio zachter. Wat er ook gebeurt en hoe chagrijnig mijn moeder ook doet, niks kan deze dag meer kapot maken.

Hoofdstuk 1.

Het is nou ondertussen al bijna een jaar geleden dat ik op de dansacademie kwam. Over 3 maanden moet ik een voorstelling doen om te kijken of ik naar het volgende jaar mag. Ik heb besloten om het met een andere jongen te dansen, en we hebben al wat danspasjes bedacht. Totdat ik het vreselijke nieuws krijg dat mijn danspartner een blessure heeft. Hij heeft zijn knie verdraait en kan amper lopen. Daar gaat mijn voorstelling. Ik zucht en ga op de grond zitten van de oefenzaal. Ik kan ook moeilijk nu nog een andere jongen vinden. Er zijn al niet zo veel mannelijke dansers, en al helemaal niet zo veel die echt goed zijn. Ik sta weer op, doe de muziek hard aan, en ga in mijn eentje oefenen. Dan moet ik het maar alleen doen. Ik oefen, en oefen en ga helemaal op in de dans. Totdat ik ineens voetstappen in de zaal hoor. Ik stop met dansen en draai me om.
“Hé, wat doe jij hier?”
Voor me staat een jongen met een bezem. Als ik eerlijk ben heeft hij wel wat, het is een knappe jongen. Hij heeft kort bruin haar, blauwe ogen en is lang. Ik kijk naar hem en wacht op antwoord.
“Ow sorry, ik wou je niet storen. Ik ben trouwens Justin.”
Hij geeft me een hand en glimlacht verontschuldigend naar me. Ik geef hem ook een hand.
“Mascha… wat doe je hier eigenlijk? Er zijn hier nooit jongens, en als er al jongens zijn dan lopen ze niet met een bezem rond zoals jij.”
Ik lach en kijk hem vragend aan.
“Ow, dat is een lang verhaal.”
Hij haalt zijn schouders op.
“En ik denk niet dat jij daar op zit te wachten. Ik heb je al lang genoeg gestoord.”
Hij draait zich om en loopt de zaal uit. Ik kijk hem na. Hij had best wel nog even mogen blijven, ik ben nu juist nieuwsgierig geworden naar zijn verhaal. Ik zet de muziek weer aan en begin weer te dansen, alleen kan ik dit keer niet echt mijn hoofd erbij houden.

Niemand die tips heeft, of wilt zeggen of ik verder moef of moet stoppen?!

Bij een dialoog kun je het beste nadat iemand iets heeft gezegd op een nieuwe regel beginnen. :wink:
Het verhaal vind ik trouwens erg leuk :’)

Bedankt voor de tip… zou het gelijk veranderen :wink:

Commentaar wilde je hè? hier komt het, hou je vast;p

De postbode was net geweest en ik haalde de brieven uit de bus. Een krant en voor de rest allemaal brieven voor mijn vader.
dat klopt niet, het moet een opsomming zijn, dus met een komma en zonder hoofdletter.
Maar opeens zie ik mijn eigen naam staan op een envelop.
hier zal ik "maar" weglaten, dat staat mooier en leest lekkerder.
“Mam kijk!”.
die punt moet daar weg
Het is een droom die uitkomt.
Het is niet iedereen z'n droom, dus dit klopt ook niet
Nog maar 10 uur.
Ik zal eerder zeggen: Jammer, het is nog maar tien uur.
Het is nou ondertussen al..
je zegt altijd 'nu' in een tekst en geen 'nou'.
.. te dansen, en we ..
achter een komma staat nooit 'en' en voor 'en' staat nooit een komma.
Totdat ik het vreselijke nieuws krijg dat mijn danspartner een blessure heeft. Hij heeft zijn knie verdraait en kan amper lopen
dat moet in de verleden tijd, of de rest van het eerste stuk van hoofdstuk 1 in de tegenwoordige tijd anders klopt het niet.
Ik zucht en ga op de grond zitten van de oefenzaal.
'Ik zucht en ga op de grond van de oefenzaal zitten'
Ik sta weer op, doe de muziek hard aan, en ga in mijn eentje oefenen. Dan moet ik het maar alleen doen.
'Ik sta op, zet de muziek weer hard aan en oefen nog een beetje in mijn eentje. Ik besluit dat ik het dan maar in mijn eentje moet doen'

Verder heb ik geen zin om je tekst te wijzigen, er zitten namelijk veel te veel fouten in. Ik ben hierna ook gestopt met lezen, ik vind er niet zoveel aan. Het spijt me.

Ik zeg… Step Up?
Niet écht origineel tot nu toe.

Helemaal mee eens…

Ik ook …

ik weet niet
het zou op zich nog wel leuk kunnen worden maar je schrijft alles wel een beetje ‘snel’

same here