Coma

Hee meiden!

Ik schrijf graag korte verhalen en columns, maar nu heb ik een langer verhaal geschreven, en ik wil graag weten wat jullie ervan vinden :slightly_smiling_face:

---------------------------------------------------------------------------------------------

1.

Ik sta voor de ingang van de disco. Veel mensen in de rij staren mij aan. Weer krijg ik dat nare gevoel, dat gevoel van eenzaamheid. Iedereen heeft wel een vriendin bij zich, maar ik ben alleen. Maar ik heb geleerd dat ik me erover heen moet zetten, en dat doe ik. Ik stap over de drempel van de disco. “Uw kaartje graag”. Ik kijk verschrikt op. Ik kijk om me heen. Als ik naar achter kijk zie ik allemaal nerveuze, haastige tieners. Rechts van me staat een prullenbak met sigaretten en links staat een dranghek om voordringende mensen tegen te houden. Nog steeds weet ik niet wie dat tegen me zei. “Je neemt wel je tijd hé!” Het lijkt wel van boven te komen, maar … “Hallo, hier ben ik!”. Er verschijnt een reuzenhand voor mijn gezicht. Ik kijk naar boven. Een lange, grote man kijkt mij nerveus aan. Ik staar hem met open mond aan en geef hem het kaartje. De man gromt tevreden en ik loop naar binnen. De lichten schijnen fel in mijn ogen. Ongelukkig ga ik op de dansvloer staan en dans mee met de ritme van de muziek.

Na een tijdje ga ik aan de bar staan. Een meisje met een kort, roze rokje, krullend haar, grote oorbellen, kilo’s make-up en een blozende blik huppelt voorbij. Dit meisje kan zeker alle jongens aan de haak slaan, ze heeft zeker wel honderden vrienden op Hyves! Toch weet ik zelf ook wel dat in dat meisje een verlegen, onzeker meisje verschuilt zit. Ze danst met jongens, maar wil liever met haar vriendinnen dansen. Ik bijt op mijn lip en neem een slok van mijn net bestelde cola.

Een harde tik op mijn rug. Ik kijk verschrikt om. Een blonde jongen staat voor mij en lacht vriendelijk. “Jij bent zeker nieuw hier!” schreeuwt de jongen. Ik knik verlegen. Ik vraag me af wat die jongen van me wil, maar hij is anders dan andere jongens. Meestal ren ik verschrikt weg als een jongen tegen mij praat, maar bij deze jongen heb ik dat gevoel niet, ik voel me zelfs op me gemak. “Ik stap de disco binnen en zie gelijk een mooi meisje staan…”. “Wat bedoel je?” vraag ik . De jongen kijkt haastig rond en het lijkt net of hij twijfelt of hij wil weglopen, maar zich toch bedenkt. Ik stamel en klop nerveus met mijn voet op de maat van de muziek. Ik krijg een gevoel dat deze jongen toch niet zo betrouwbaar is als ik eerst dacht. “Wat wil je? Kan ik je ergens mee helpen?” zeg ik na een lange stilte. “Haha, je bent veel te slim voor mij. ik probeerde je zonet te versieren, maar je bent me te slim af. Ik heet trouwens Robert”. Ik gniffel. “Vind je het jammer dat je me te slim af bent? Ik wilde je namelijk om een gunst vragen, nu je me toch hebt ‘ontmaskerd’ wil je me hopelijk helpen”. “Waarmee kan ik je dan helpen?” vraag ik nieuwsgierig. ‘Mijn oom, die lange man daar bij de ingang, hij heeft snel hulp nodig. Ik moet zorgen dat er meer bezoekers komen en dus promotie maken voor de disco.

Leuk verhaal hoor :grin:

Dankje! Heb je nog tips ?

Pfoeh, daar ben ik niet zo goed in hoor. Het leest gewoon lekker, en ik kan niet echt een tip verzinnen. Misschien hebben anderen nog wel wat tips.

Gewoon doorgaan ;'D

volgens mij is het ‘… onzeker meisje verschuild zit’
Verder een lekker verhaal, leest makkelijk.

leuk, leest ook wel lekker :slightly_smiling_face:

verder=]

Moet het niet verscholen zijn ipv verschuilt/verschuild?

Het werkwoord is verschuilen.
Ik verschuil
Jij verschuilt
etc.

Het voltooiddeelwoord is verscholen. Het kan ook met een d, maar ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen.

Mijn spellingcontrole zegt dat het Verschuilt is, maar ik pas het aan in verscholen =]

Het leest wel lekker!
Het is ook wel goed dat je nog niet weet waar het naar toe gaat.

2.

‘ Nu heb ik een geweldig plan, kom even mee.’ Robert wijst naar een deur achterin de disco. Ik loop met knikkende knieën door de massa dansende mensen. Ik hoop maar dat Robert het goed bedoeld. Eenmaal aangekomen duwt Robert de deur open en ik loop de kamer in. Een zure lucht dringt mijn neus binnen. ‘Sorry, een beetje te veel gedronken met vrienden’ lacht Robert.

Robert vervolgt zijn verhaal. ‘Ik weet iets waar je geen nee tegen kunt zeggen.’ Ondertussen ben ik gaan zitten op een iets wat gammele stoel. ‘Ik moet dus promotie maken en ik dacht dat kan niet beter dan een mooi meisje vragen voor een gunst.’ Ik voel dat mijn wangen rood beginnen te kleuren. ‘Je mag voortaan gratis de disco in en je krijgt loon als…’ Ruben haalt een rood, fluwelen pakje onder de tafel vandaan. ‘Tadaa! Dit mooie pakje is voortaan voor jou, pas je hem, denk je?’ Ik kijk onwennig naar het korte jurkje met glinster stof. ‘Maar ik weet nog helemaal niet…’ Piep ik zachtjes. ‘Hij is je iets te groot denk ik, maar pas hem daar maar even’. Robert wijst naar een hoek in de kamer. Robert denkt nu al dat ik het werk wil gaan doen. Wat moet ik nou, hem afwijzen? Ik verdring de gedachte en trek het jurkje over mijn benen omhoog. Ik bewonder mijzelf in de spiegel als ik het jurkje aan heb getrokken. Robert fronst. ‘Hmm, ja het is iets te groot, maar je straalt er echt in! Veel beter dan je outfit die je in de disco aanhad. ‘Maar wat moet ik nu precies doen?’ Ik zie dat Robert opschrikt. ‘O ja, natuurlijk helemaal vergeten, onprofessioneel zeg.’

‘Je brengt drankjes rond in de disco. Dat is eigenlijk het enige wat je moet doen. En ja, natuurlijk ook de disco bezoekers helpen als ze iets vragen en gewoon glimlachen. Door de drankjes willen de bezoekers voor 99.9 % terug, geloof mij maar! En de winst wordt natuurlijk verdeeld.’ Ik schud met mijn hoofd. Drankjes…bezoekers…99.9%…winst…er klopt iets niet. Als ik een drankje aangeboden zou krijgen, zou ik dat aardig vinden, maar niet gelijk terug willen naar de disco. Ik denk nog eens diep na; wat is de onderliggende gedachten van Robert en waarom doet hij zo eng aardig? Robert zit me nog steeds vol verwachting aan te kijken. ‘Is het zo indrukwekkend dat je er helemaal stil van bent?’ Robert slaakt een lach van jewelste. Ik glimlach terug. Robert’s gezicht vervormt. ‘Je gelooft me niet, hé? Wacht, ik zal je het drankje laten zien.’ Robert rent de kamer uit en komt even later terug.

moet dat niet Robert zijn??
verder is het leuk, maar let op je hoofdletters en je interpunctie. :slightly_smiling_face:

Ja en nog ergens staat ook Ruben ipv Robert,
maar is niet erg!

leuk go on!

up

ik vind het leuk! wil nu al verder lezen haha.

Haha, ja. dankje :]

Upje!

.

Upje :]