Columns van een abnormaal meisje

Waarom ik voor columns kies
Ik heb geen talent voor lange verhalen.
Ik probeer het wel, maar na een aantal hoofdstukken is mijn inspiratie op en laat ik het voor wat het is. Op mijn PC zijn daarom minstens twintig aangebroken verhalen te vinden: begonnen, maar nooit afgemaakt.
Nee, dan essays schrijven. Of opstellen. Of columns. Allemaal dingen die ik zonder moeite doe, met groot plezier zelfs. Binnen een marge van een aantal woorden een goedlopend, interessant (en als het even kan geestig) verhaal te maken. Ik vind het een uitdaging.
Met deze serie columns probeer ik een stempel te drukken op de wereld. Of in ieder geval, een scherpe draai te geven aan dingen die om me heen gebeuren.
Ik hoop dat ik je aan het denken kan zetten.

Fabienne

kom maar op met een column (:

Ik ben benieuwd. :slightly_smiling_face:

wat zijn collums?

Citaat-op-een-rij-verpester meldt zich :grinning_face_with_smiling_eyes:

Vrij korte schrijfsels waarin in meestal een mening op een interessante/grappige/sarcastische/bijzondere manier wordt gegeven.

I did nothing today. That’s my favourite activity.
Telefoon uit. Computer uit. Laptop uit. Notebook uit. TV uit. Hoofd leeg. De zon in.
Wanneer was de laatste keer dat ik nou echt een dag helemaal NIETS heb gedaan? Om eerlijk te zijn kan ik het me niet eens meer herinneren.
Elke dag lopen we van hot naar her op school en als we 's middags dan eindelijk thuis zijn, slingeren we gauw een paar tweets de lucht in, plaatsen dat ene grappige filmpje op facebook en regelen we een paar “dates” met onze vrienden voor het weekend. Oh, en ondertussen doen we (als we tijd over hebben) ons huiswerk en eten we een hapje met de rest van het gezin, dat ons ook al in geen weken langer dan een uurtje heeft gezien.
Ja, we hebben het druk. Maar laten we eerlijk zijn, we kiezen er zelf voor.

In de vakantie bijvoorbeeld heb ik tijd zat om de hele dag op mijn kont te zitten. De zon schijnt, ik hóef niks, ik móet niks, ik mág (bijna) alles.
En toch, en toch. Toch pak ik een agenda erbij, bel vriendinnen, maak een paar afspraken. Gewoon, omdat je toch tijd zat hebt.
(Waarna je er uiteindelijk achterkomt dat je toch nog een klusje voor school hebt liggen en je agenda inmiddels zo volgepland is dat je er geen tijd meer voor hebt. In je goddamn vakantie.)

Ik pleit ervoor dat we ons allemaal inzien dat een beetje “me-time” (vreselijk woord) ons uiteindelijk meer goed dan kwaad doet. Dan maar asociaal, dan maar niet mee naar de film. Ik wíl tijd hebben voor dat ene goede boek, ik wíl een middag in de tuin kunnen liggen en me wezenloos verbranden. Ik wíl mijn nagels kunnen lakken in alle rust, ik wíl met de kat kunnen kroelen op het gazon.
En het kan.
Als ik die verdomde telefoon maar eens uitzette.

Ik herken mezelf er wel in moet ik zeggen. (:

Dat is ook wel een beetje de bedoeling. :slightly_smiling_face:

Leuk, ga zo door!

Idd, ik herken mezelf dr ook wel in. :stuck_out_tongue:

Leuke eerste column!

Leuk geschreven!