Column: Winterbanden

Het is half 8 ’s ochtends en er waait een snijdende wind. Mijn neus is rood en ijskoud, mijn vingers zijn stram en verkleumd. Jawel, het is winter. En ik moet gewoon naar school fietsen.
Op het moment dat ze op de radio vermelden dat “de winter nu echt is begonnen” begin ik me al zorgen te maken. Als het winter is, gaat het sneeuwen. Als het gaat sneeuwen, worden de wegen onbegaanbaar. Als de wegen onbegaanbaar zijn, moet ik fietsen. Kortom: er staat me weer een ramp te wachten.

Met klasgenoten en vrienden deel ik mijn zorgen. Elk jaar weer hetzelfde verhaal: hoe zorgen we dat we op die weg naar school niet meerdere keren schaamtevol onderuit glijden en als gevolg daarvan nog een hele meute fietsers achter ons meenemen? Hoe komen we zonder blauwe plekken, botbreuken en bloedlippen op school? Sommigen van ons nemen het zekere voor het onzekere en fietsen zo langzaam mogelijk, of nemen omwegen over de bestrooide paden. Anderen durven enig risico wel aan en gaan met de moed der wanhoop ’s ochtends op weg, hun fietsbandend voortduwend door alsmaar hoger wordende sneeuwhopen.

 Dan breekt het moment echt aan: het sneeuwt en het strooizout is op. Hoe langer de weg naar school is, hoe meer kans er is dat je onderweg een paar keer de kans hebt om te vallen. De bocht vlak voor school is het beruchtst. Op dat gevaarlijke stukje weg heb ik al veel mensen zien buikschuiven. Soms kon ik zelf nog maar net uitwijken om niet over iemands tenen te rijden. Niemand stopt om de ongelukkigen te helpen; de kans dat je tijdens het afremmen zelf ook valt is te groot.
Leraren kunnen af en toe maar weinig begrip opbrengen voor het feit dat je te laat komt ten gevolge van zo’n valpartij. Pas als de opgelopen schaafwonden worden getoond en besproken, kan je op enig medeleven rekenen. Andere leerlingen begrijpen je prima, maar zijn vooral blij dat zij het niet waren. Het besef dat zij het morgen net zo goed kunnen zijn, dringt dan akelig goed tot je door.

Zelf ben ik ook meerdere malen gevallen. Ik stopte voor een stoplicht en mijn schoen gleed onder me vandaan. Mijn fiets gleed bovenop me en alles deed pijn. Het enige waar ik op dat moment aan dacht? Ik hoop dat niemand me ziet, zo. Ik schaam me dood. 
Een andere keer viel ik toen ik maar net was opgestapt. De weg was totaal niet bestrooid en mijn banden weigerden dienst. In het pikdonker viel ik, in de sneeuw. Mijn fiets lag op me en ik lag klem, kon met geen mogelijkheid overeind komen. Gelukkig kwam er net een auto langsrijden die me zag liggen. De bestuurder stapte uit en hielp me weer overeind. (En ik ben op tijd gekomen!)

Tegenwoordig ben ik wijzer. Als ik een stuk weg zie waar duidelijk niet is gestrooid en de kans op een valpartij wel erg groot wordt, stap ik gewoon af en loop een eindje. Ook niet ideaal, maar vallen is vele malen erger. Als mensen die langs me heen fietsen me smalend aankijken, lach ik even later als zij met een flinke smak op de weg belanden. Vervolgens heb ik toch wel een beetje medelijden, want ik weet dat het flink zeer kan doen.
De gemeente wil op de een of andere manier geen strooizout “verspillen” aan fietspaden. Blijkbaar hebben zij geen compassie voor ons, de arme leerlingen van middelbare scholen die, vanwege de tirannie van onze ouders, gedwongen zijn elke ochtend onze fiets te bestijgen. Dat kostbare strooizout besteden ze liever aan de autowegen, want automobilisten zijn natuurlijk veel zieliger, in hun warme auto’s met zachte bekleding, bestand tegen elke vorm van neerslag en met een lekker muziekje voor onderweg. Wat zielig. Nee, dan die verwende middelbare scholieren. Die hebben het lekker makkelijk op hun fietsje, met de gure wind om hun oren, afgestorven ledematen en tranende ogen van de wind, sneeuw of regen. Het idee dat we hun leven wat draaglijker zouden maken door de fietspaden te bestrooien! Bespottelijk.

Dus bedankt, lieve ambtenaren bij de gemeente. Bedankt voor het erkennen van onze ongemakken en uw steun op dat vlak. We zijn u zeer erkentelijk.

Ondertussen bestel ik zelf wel een paar kilo strooizout. Voor het te laat is.

Woopwoopwoop :bowing_man:
ja ik heb heel snel gelezen

Zet dit in een landelijke krant please, dan snappen de gemeenten eindelijk wat wij elke winter door moeten maken :slightly_smiling_face:.
Superleuk geschreven trouwens!

Hahaha, dankjewel! :slightly_smiling_face:

Up! :slightly_smiling_face:

tja bij ons in de gemeente strooien ze de (hoofd) fietspaden wel gewoon hoor :wink: (mits het strooizout niet op is, want dan kun je natuurlijk niks strooien)

aaah echt leuk geschreven! ik snap precies wat je bedoeld, bij ons strooien ze de fietspaden ook nooit, vandaar dat ik nu maar gewoon heeel vroeg op sta in de winter en naar school loop (ook met soms valpartijen, maar het doet wel minder pijn dan wanneer je van je fiets valt haha)

heel leuk geschreven!

Bedankt iedereen! Goed om te horen dat de meesten zich erin herkennen :slightly_smiling_face:

Ik ken het…
Ze strooien bij mij zand, en dan wordt het een grote, vieze modderbende. Wat dan weer opvriest, dus dat is allemaal lekker glad.