Column: Wie ik? Ja, jij!

Hi allemaal,

Onlangs heb ik voor school een tijdschrift moeten maken. In dit tijdschrift heb ik een column geschreven. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

xx

Wie ik? Ja, jij!

Het is werkelijk verbazingwekkend hoe weinig mensen tegenwoordig over zichzelf weten. Zo ging er eens een verhaal de ronde dat de dochter, van de zus, van de tante, van de moeder, van de plaatselijke kaasboer op vijftienjarige leeftijd zwanger was. Het scheen zo te zijn dat ze nog niet eens een vaste vriend had en dat dit dan kon gebeuren, was in het Friese dorpje Kubaard, verschrikkelijk. Het gekke was alleen, dat de dochter, van de zus, van de tante, van de moeder, van de plaatselijke kaasboer hier zelf nog geen enkel benul van had. Totdat het plaatselijk nieuws ook haar huis had bereikt.

Dit soort verhalen hebben een naam. Deze moderne vorm van communicatie noemt men ook wel roddelen. Deze term klinkt u hoogstwaarschijnlijk niet onbekend in de oren. Dagelijks heeft iedereen er wel mee te maken. En als u zegt dat u nog nooit heeft geroddeld, dan durf ik te zeggen dat dat niet waar is. Tegenwoordig roddel je namelijk al heel snel. Als je zegt dat je de plaatselijke kapster een ‘bitch’ vindt, schijnt dat roddelen te heten. Ik vind dit echter alleen achterbaks.

Dan is er ook nog een eindeloze discussie tussen de man en de vrouw op dit gebied. Want mannen schijnen nooit te roddelen. Nu spreek ik uit eigen ervaring dat de mannen er ook een aardig handje van hebben. Zo zat ik eens in de trein onderweg naar Leiden. Er kwam een jongen hijgend tegenover me zitten en omdat hij bij moest komen van zijn sprint naar de trein, nestelde hij zich in de ietwat harde treinstoel en pakte zijn iPhone en oortjes erbij. Hij tikte een nummer in en begon op luid niveau een verhaal over zijn, naar eigen zeggen, lelijke vriend te vertellen. Aangezien deze jongen waarschijnlijk geen idee had over het volume waarmee hij de hele trein voorzag van vermaak, had hij geen goed woord voor zijn vriend over, die een bieravond had afgezegd voor zijn voetbaltraining. Dat het nergens over ging, was voor de hele trein duidelijk, maar de jongen kon zich hier de hele reis over opwinden. Aan het eind van de reis wisten alle passagiers precies wat de jongen in kwestie allemaal fout had gedaan, wat zijn hobby’s waren, dat zijn vriendin altijd voorging en dat hij een piercing in zijn tepel had laten zetten ,wat uiteraard niet kon. Kortom, van een mug werd een olifant gemaakt.

Wat nu wel duidelijk is, is dat we roddelen niet kunnen voorkomen. Het is een deel van de moderne communicatie geworden. We moeten het dus maar accepteren.

Ik vind het aan de ene kant heel erg leuk geschreven, en ook erg boeiend! Maar aan de andere kant is er iets, wat het toch iets minder maakt. Maar het is heel vervelend want ik weet niet wat het is… Sommige zinnen vind ik denk ik niet helemaal mooi lopen, maar ik kan er geen voorbeelden van geven.

Haha sorry hier heb je niks aan, ik vind hem erg leuk en als ik jou was zou ik hiermee doorgaan :slightly_smiling_face:

Gewoon hiermee doorgaan :slightly_smiling_face:

Roddelen in Kubaard, tell me about it XD
Ik woon in een vergelijkbaar Fries dorp, dus ik weet er alles van :frowning_face:

@PERFECTIONING haha wat leuk! In woon ook in een dorpje, dus bij mij ook erg bekend

dat is idd bullshit dat jongens niet roddelen! ik ken er genoeg die zoooo veel roddelen. leuk stuk!

PRECIES ja! Ik vind het ook leuk, maar er zit iets minder ‘vloeiends’ aan, ook al zal ik niet kunnen plaatsgeven wat. Oké, hier heb je dus echt niks aan :’).
Iig, het maakt niet uit, je schrijft verder leuk!