Column over geluk. Jullie mening aub (A)

Deze ‘column’ heb ik vorige week geschreven. Wil graag jullie mening horen!

Geluk

Geluk is iets bijzonders, dat weten we allemaal. Maar wanneer ben je nu gelukkig? Ben je gelukkig als je echt álles hebt wat je hart begeerd? Ik denk het niet. Kijk naar mensen die bijna niets hebben, die zijn vaak gelukkiger dan al die populaire trutjes die alles hebben. Dus beter lees je dit voordat je ook zo’n verwaand, arrogant, verwend nest met veel nepvrienden wordt.

Want wie veel heeft, moet veel vrienden hebben om ’t plaatje compleet te maken. Komen we op de volgende vraag, wat is tegenwoordig een vriend? Eerst was een vriend iemand die er voor je was in rottijden maar ook wanneer ’t goed ging. Vroeger waren vrienden de mensen met wie je zandtaartjes bakte. Nu is iemand je vriend wanneer je ‘m één keer voorbij ziet wandelen en daarna toevoegt op Hyves. Er komt een moment dat je je realiseert dat je echte vrienden op één of maximaal twee handen te tellen zijn. Er komt ook een punt in je leven waarin je moe wordt van ’t opkomen voor je vele nepvrienden, van ’t proberen gebroken vriendschappen weer te lijmen. Zoiets heet geen opgeven, ik noem het jezelf realiseren dat je bepaalde mensen niet nodig hebt, waarschijnlijk nooit nodig had. Er is een reden voor dat sommige mensen je toekomst niet hebben gehaald. Natuurlijk wil iedereen mee in je limo, maar wat je echt nodig hebt is iemand die de bus met je pakt als je limo kapot is. Anyway, het ging over geluk. Naar mijn mening ben je gelukkig als je echte vrienden hebt. Gelukkig zijn betekent niet dat alles perfect is, het betekent dat je de imperfecte dingen accepteert. Soms heb je een gevoel van verliezen, zelfs als je het nooit hebt gehad. Ik denk dat dat teleurgesteld zijn is: een gevoel van verliezen voor iets dat je nooit had. Je kunt ook niet alles hebben in je leven, je moet houden van alles wat je wel hebt.

Natuurlijk is gelukkig zijn voor iedereen anders, maar ’t is zo dat als je een té grote drang hebt om gelukkig te zijn, het je alleen maar ongelukkiger maakt. Als je rustig wacht, komt geluk vanzelf op je pad. Ooit.

Leuk geschreven, maar als ik het zo lees, is er veel herhaling…

En even een tekstje wat ik in m’n agenda heb staan:
‘‘Geluk is als een geladen pistool wat op je slaap gehouden wordt.’’.

i like it
het laat me denken aan een stukje uit Alles Is Liefde
het lijkt er niet op, maar het is een beetje in de zelfde stijl
Als je jong bent geloof je alles.
Van spinazie krijg je spierballen, je vader is de sterkste man van Nederland & Sinterklaas bestaat.
Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de Goedheiligman kijkt en denkt: 'Wacht ‘ns, dat zijn de schoenen van m’n vader!’
Je vermoedde al zoiets, maar nu dringt het pas echt tot je door.
Het is onzin om te geloven dat er in een Spanje een man met een lange witte baard rondloopt die een keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen stoppen.
En nog zoiets: van spinazie krijg je geen spierballen, Nederland wordt nooit wereldkampioen en jij trouwt niet met de juf.
Zo wordt je ouder en steeds ongelukkiger.
De enige momenten dat je je weer even voelt als toen zijn de momenten waarop je van iemand houdt.
Écht van iemand houdt.
Dan valt alles wat stom is of pijn doet even helemaal weg.
Liefde is alles en daar moeten we in blijven geloven.
Dus wat nou als we gewoon met z’n allen zouden besluiten: ‘Sinterklaas bestaat’
Dan weten we heus wel dat we die kadootjes nog zelf moeten kopen,
maar het gaat meer om het idee
Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen, met ons, met de liefde.
want liefde is als Sinterklaas, je moet er in geloven anders wordt het niks.

Ja ik herhaal, dan dringt het beter door, vind ik dan.
Dat stukje ken ik ja, ik vind 't nog steeds prachtig!
Dankje voor je reacties, ook al zijn het er maar 2 (A)

Hey! Ik ben het helemaal met de kern van je column eens! Probeer het alleen niet te negatief te maken, mensen moeten zich kunnen identificeren met wat je schrijft. Probeer er een persoonlijke gebeurtenis in te gooien, die je iets verdraaid en waar je niemand bij naam en toenaam noemt. Iets meer humor en een persoonlijke gebeurentis kan deze leuke column nog leuker maken ^^.

oké dankje voor je tips! :grinning:

You’re welcome ^^. Ik schrijf zelf ook best wel eens columns, en ik vind dat moeilijker dan verhalen of gedichten. Je moet gewoon even je draai vinden in columns en de regels die aan columns verbonden zitten door krijgen ^^. Wat betekent dat je er lekker veel moet schrijven om te oefenen ^^.

Hm, goed begin om een persoonlijke schrijfstijl te gaan ontwikkelen.
Ik zou er wat meer sarcastische humor ingooien zoals het zinnetje dat je een vriend al vrij direct op hyves toevoegd. (zeg maar)
Dat soort stukken in een tekst grijpen mij, dan leest 't leuk weg en iedereen kan zich daar wat bij voorstellen.
Goed begin! Probeer wat uit en neem onderwerpen uit het dagelijks leven die je van een open en zonnige kant bekijkt.
Go!

Ik vind columns meetal ook moeilijker! Ik ben op m’n 10e begonnen met dichten, echt van die onzingedichtjes. Maar ik had wel eens zin in iets anders. Ik ben dit gaan proberen en vind dit leuker dan dichten. Ik heb er ook al een stuk of 15 geschreven, maar ik heb deze ertussenuit gepikt. Maar ik ben al erg gegroeid met schrijven, oke dat klinkt eigendunk maar 't is wel zo! (A)