Column: Observaties

Okay, ik heb dus in een vlaag van inspiratie voor het eerst in mijn leven een column geschreven. Geef maar kritiek! *lacht om de ironie* . Anyways, hier is 't:

Observaties

Dat is nu precies wat ik de hele dag doe. Mensen observeren, en stiekem ook mezelf
(je kent het wel, spiegels, glimmende oppervlakten, dan kun je het niet laten). Ik ben kritisch als ik naar mensen kijk, maar ik ben ook kritisch over mezelf. Als het om uiterlijk gaat dan…
Naja, ook als het om innerlijk gaat, daar ben ik ook kritisch over.

Als ik mezelf nu weer observeer, merk ik dat ik best vaak kritisch ben. Waarom?
Wáárom ben ik zo kritisch? Krijg ik daar zelfvoldoening van? Is het omdat ik me verveel? Is het omdat ik een persoon ben dat veel om anderen geeft, kritisch gaat kijken, om vervolgens advies te geven? Yeah right.
Streep die laatste maar door.
Ik ken geen enkel persoon die daarom kritisch is om andere mensen. Ik denk dat we allemaal, diep in ons hart, weten dat we het doen omdat het ons een goed gevoel geeft.
Andere mensen bekritiseren is alleen maar lollig. Je denkt even niet meer aan je eigen punten van kritiek.
Shoppen met vriendinnen, lekker die oh zo foute outfit van een passerend persoon uitlachen.
Dat doen we toch allemaal wel eens?

Maar is dit wel oké? Gewoon omdat we het allemaal doen?
Ik ga voortaan meer letten op mijn punten van kritiek en ga mezelf (proberen te) verbeteren.
Want, wie weet is karma die b*tch die je zo vaak bekritiseert (;

Bianca

Ik vind de inhoud een beetje vaag. Observeren staat toch helemaal los van bekritiseren? Of wil je juist duidelijk maken dat als jij observeert je automatisch ook bekritiseerd, en dat je dat wil veranderen?

naja is geen nederlands woord