[column] De witte vlinder

Mijn eerste column (:

‘Kijk, mama,’ ik stoot mijn moeder aan, ‘een witte vlinder!’
We kijken hoe het beestje neerstrijkt op een roos. We zijn in een veld waar rode en witte rozen elkaar afwisselen en waar het muisstil is. Het enige wat ik hoor is het ritselen van de bomen en het knerpen van het grind onder mijn voeten. Ademloos kijken we naar de vlinder. Hij fladdert inmiddels omhoog, richting de zon. Ik kom tot de pijnlijke conclusie dat ik afscheid zal moeten nemen. Dag, lieve vlinder, zeg ik in mezelf. Vaarwel.
Ik ben zes jaar. Samen met mijn moeder wandel ik vaak door veldjes, steegjes en weggetjes om daar rode, paarse en gele vlinders tegen te komen. Niet belangrijk. Totdat we een witte vlinder zien. Ik sein mijn moeder, of zij mij en zo kijken wij naar het beestje. Ooit heeft mama me wijs gemaakt dat in die witte vlinder één van mijn opa’s of mijn broer zit. Die zijn alle drie, tot mijn grote spijt en verdriet, overleden. Voor de opa’s is het niet zo raar. Ze waren oud, rimpelig en hadden bovenal een lang leven gehad, maar voor mijn broer was het iets anders.
Toen hij geboren werd was het nog een gelukkig, klein mannetje. Blij met alles en iedereen om zich heen. Kirrend om die mooie grote wolken in de lucht, huilend als hij zijn knietje schaafde tijdens het spelen.
Op een dag werd hij ziek. Wat mijn ouders niet wisten, was dat hij vanaf het begin van zijn leven al een ziekte had die mijn zus nu nog steeds heeft: MCAD. Het fijne weet ik er niet van, ik zou me er wel in willen verdiepen, maar ik ben nu eenmaal geen kei in biologie. Een paar dagen later overleed hij. Hij was pas één jaar, en vier maanden. Veel te jong om te sterven.
Enkele maanden later werd mijn zus geboren. Zij trok mijn ouders door hun verdriet heen.
Mijn vader en moeder vertelden mij een verhaal over een konijntje, waardoor ik zeer ben gaan twijfelen aan het ‘hiernamaals’. De dagen na de geboorte van mijn zus heeft er namelijk een konijntje voor onze deur gezeten. Mijn vader is er heilig van overtuigd dat dit Marco was. Marco, die even kwam kijken of het wel goed ging met de baby. Marco, in de gedaante van een konijntje.
Zou het dan toch kunnen? Zouden mensen werkelijk veranderen in dieren?
Één jaar en drie maanden later werd ik geboren. Op 11 juli 1995. Op een zomerdag. Maar was ik ook geboren als mijn broertje – die inmiddels al 18 zou zijn – op die ene dag niet was overleden? Wat nou als hij was geboren zónder die ziekte? Had ik hier dan gezeten, tikkend op het toetsenbord? Niemand zal het weten. Want het hele leven bestaat uit ‘wat als’. Dat zijn vragen die niemand weet.

Ik zit in de tuin. Voor me op tafel staat een glas limonade en er ligt een dik boek op me te wachten. Ik gaap, neem een slok en sla mijn boek open. Dan opeens, pats, boem, is hij daar.
De witte vlinder.
Fladderend boven de houten tuintafel. Ik kijk hoe hij een rondje om zijn as vliegt. Dan neemt hij zijn koers naar boven. Een enkeltje naar de zon.
Ik neem me voor elke keer als ik een witte vlinder zie, te denken aan de mensen die me dierbaar zijn. Dat verdienen ze.
Want ondanks dat de vlinder weg is gevlogen, diegene die erin zat – misschien opa Cor, misschien opa Reinder, misschien oma Joke of mijn broertje Marco – zal altijd in mijn hart blijven.
Gevangen in mijn hart, en in die van vele anderen.
En nu op koers naar de zon, waar de anderen op hem wachten en hem in hun armen zullen nemen. Want ik weet zeker dat – wie er dan ook in heeft gezeten – een zeer lief persoon was, waar veel mensen van hielden en houden.
De witte vlinder, op weg naar de zon. Vaarwel, lieve vlinder. Tot gauw.

Reacties, tips, kritiek = altijd welkom.

mooi!

heel mooi!

Super verhaal!

Mooi geschreven ^^

<3

mooigedaan. :grinning:

Thank you all (L)

tis echt leuk.

wauw! super mooi.

Echt heel mooi geschreven!
(maar ik ben dan weer te dom om te denken dat een 6jarig kind al die gedachtes had xD)

Pakkende titel:D

Wauw, dit heb je zo vlot en grijpend neergezet. Vaak lees ik columns niet eens uit, maar bij de jouwe is dat zo wat onmogelijk. Prachtig.

Wauw, echt een heel mooi! Zoals Merveille ook al zei lees ik ook bijna nooit columns niet uit, maar bij deze bleef ik gewoon lezen! Heel goed gedaan!

woow mooi zeg, ik lees ook bijna nooit columns maar deze was echt moooi !