Chicklit: 'Forbidden Games.'

[b]Hello ppl (: It’s time for a new story! Na Both? en Wrong bus is hier een nieuw verhaal, ‘forbidden games’, wat jullie hopelijk met evenveel plezier zullen lezen als deze vorige twee. Het verschil met deze vorige verhalen is dat dit geen tokiohotelfanfiction is, maar een gewoon verhaal met ‘gewone’ mensen. Dus ook voor de niet th liefhebbers (; . Zoals sommigen al weten gaat het verhaal over Yentel, een zestien jarig meisje dat naar het MBO gaat. Hier gaat ze een algemeen dierenverzorging opleiding doen. Naast school, wat heel leuk is door de gezellige sfeer en de leuke klasgenoten, moet ze ook op stage. Hier ontmoet ze haar jonge stagebegeleider, die na een paar dagen begint te flirten… en gek genoeg vindt Yentel het niet eens erg. Hoe het afloopt?

Blijf het verhaal volgen (; Hier alvast een stukje *voorkant/achterkant komen nog online, ben er nog mee bezig*

Veel leesplezier![/b]

Met twee treeën tegelijk dreunde Yentel de trap af. In de keuken stond haar moeder de vaatwasser in te ruimen. Yentel haastte zich naar de tafel en greep daar een lunchpakketje vanaf. Met een vlugge beweging ritste ze haar tas open en deed het bakje erin, dat gevuld was met twee broodjes, een koekje en een appel. Hoofdschuddend pakte haar moeder twee flesjes frisdrank uit de koelkast en deed deze ook in de tas.
‘Sta dan eens wat vroeger op,’ mompelde ze hoofdschuddend.
‘Ik sta al om kwart voor zeven op!’ Verwijtend keek Yentel van haar moeder terug naar haar tas, waarvan de stof tussen de ritssluiting zat en dus niet meegaf.
‘Laat mij maar.’ Binnen enkele seconden had moeder de tas dicht en deed de hengsels om de schouders van haar gehaaste dochter.
‘Dank je mam, tot vanmiddag!’ Met een greep naar de kapstok trok ze haar jas er van af, waarbij ze ook het lusje waaraan hij vast hing kapot scheurde.
‘Shit,’ schelde ze binnensmonds en liep naar buiten, de schuur in.
Eenmaal op de fiets probeerde ze haar jas aan te trekken, wat tot haar voldoening ook nog aardig lukte. Met haar voeten stevig op de pedalen en haar achterwerk opgelicht van het zadel waande ze zich een weg door het dorp naar het station. Toen ze aankwam zag ze de trein al staan. Het zou haar toch niet gebeuren dat ze op haar eerste dag al te laat kwam? Ze zette haar fiets naast in plaats van in de fietsenstalling en kocht snel een kaartje. Ze zag hoe de conducteur rond keek en ze sprintte de spoorovergang over. Gelukkig kon ze er nog net in voor de conducteur zijn fluitje had gebruikt. Hijgend zocht ze een plekje in de overvolle trein. Dit werd uiteindelijk staan in een van de tussenstukken. Ze keek om zich heen. De andere mensen die er stonden, kenden allemaal wel iemand, zij niet. Verveeld pakte ze haar telefoon en duwde de oordopjes ervan in haar oren. Niet veel later dreunde de gitaarmuziek via die dopjes haar oorschelpen binnen. Ze zette hem nog iets harder en negeerde de boze blikken die bijna onopvallend haar richting inkeken. Ze playbackte de liedjes mee en het duurde niet lang voordat ze moest uitstappen. Ze zette haar muziek uit en terwijl ze de trein uitstapte brak ze haar hersens over hoe ze ook alweer bij de school moest komen. Ze had de route een keer geoefend met haar moeder, maar het was alsof ze in een totaal vreemde omgeving was. Twee meisjes van ongeveer dezelfde leeftijd liepen ongeveer tien meter voor haar uit. Ze versnelde haar pas en niet veel later liep ze naast de twee.
‘Moeten jullie ook naar het Gendes College?’ vroeg ze en keek de twee vragend aan.
De twee meisjes knikten. Beide hadden ze blond haar en Yentel vond ze er aardig uitzien. De een was wat langer dan de ander. Aan de houding van de twee te zien hadden ook zij elkaar net ontmoet.
‘En jullie zijn?’ vroeg ze nieuwsgierig.
‘Ik ben Marjolein,’ zei de eerste, die duidelijk de weg wist. Behalve dat ze blond, stijl haar had, was ze iets kleiner dan Yentel en iets aan de gezette kant.
‘Lonneke en jij?’ zei het andere meisje glimlachend. Ze was ongeveer een halve kop groter en haar haar krulde iets aan de onderkant. Verder was ze slank gebouwd.
‘Yentel,’ antwoordde Yentel, ‘Ik ben blij dat ik jullie tegenkwam, ik weet de weg echt niet meer.’
‘Ik wist het ook niet,’ lachte Lonneke en wees naar Marjolein. ‘Gelukkig weet zij het wel.’
‘Ik heb hier ook op de middelbare school gezeten, die zit namelijk in hetzelfde gebouw,’ legde Marjolein uit terwijl ze een tussendoor weggetje namen en de weg verlieten.
Yentel knikte. ‘Oké, hoe is de school verder dan?’ Behalve een korte introductiedag en een intakegesprek was ze niet op school geweest. Ze staken een weg over en liepen de weg richting het schoolgebouw in.
‘Als iedere andere school,’ lachte ze. ‘Saai.’
Yentel en Lonneke grinnikten wat mee. Yentel had de middelbare school ook nooit denderend gevonden.
‘Daar is de school.’ Marjolein wees met haar vinger richting het einde van de weg, waar een bord stond met “Het Gendes College”.
‘Nice, hoelang hebben we nog?’ vroeg Yentel.
‘Tien minuten.’ Lonneke staarde naar haar horloge. ‘Negen.’
Yentel lachte. ‘Wat een precisie.’
Lonneke grinnikte. Druk pratend met zijn drieën liepen ze de school in. Samen met een leraar liepen ze naar een klaslokaal, waar heel de nieuwe eerste klas van het MBO zich zou verzamelen. Ongeveer de helft van het lokaal zat al vol. Ze gingen met z’n drieën naast elkaar zitten. Marjolein stortte zich op een gesprek met het meisje naast haar, wat ze blijkbaar kende. Yentel en Lonneke keken rond, hun nieuwe klas/schoolgenoten in zich opnemend.
‘Best wel veel van die…’ zei Lonneke aarzelend.
‘Huppelkutjes,’ maakte Yentel de zin af en Lonneke knikte.
‘Had ik niet verwacht op een dierenopleiding,’ ging Lonneke verder, nu wat zelfverzekerder. ‘Zijn meer van die kapstertjes of nagelstylistes.’
‘Inderdaad.’ Yentel bewoog haar ogen naar de deur toen er wat leraren binnenkwamen.
Ze herkende gelijk haar coach van de introductiedag.
‘Wie is onze coach?’ fluisterde Lonneke, die kennelijk niet op de introductie geweest was.
‘Hij.’ Yentel wees zo onopvallend mogelijk richting de kant waar hun coach stond.
‘Die met dat zwarte haar die je nu aanstaart?’ zei Lonneke en grinnikte zachtjes.
Yentel voelde een rode gloed haar wangen bedekken en keek vanuit haar ooghoeken naar haar leraar. Vanaf zijn zwarte haar staarde ze naar zijn bruine ogen, waar een flikkering in te zien was en toen haar ogen afgleden naar zijn mond, die een enorme grijns vertoonde, keek ze weg.
‘Hij lacht je uit,’ wreef Lonneke er nog eens extra in, alsof het niet zichtbaar was.
‘Ja ja, ik weet het, hij zag dat ik wees.’ Yentel draaide haar ogen rond in haar oogkassen.
Iemand schraapte zijn keel in de microfoon en de uitleg voor het programma voor de eerste twee weken werd uitgelegd.

YOECHEIIII,

super Ashley!

verder.

Awesome!

Lijkt me leuk, ook leuk onderwerp! En je schrijfstijl vond ik al geweldig… snel verder!! :relieved:

verder, en wel nu meteen! :grinning:
eindelijk weer een nieuw verhaal :wink:
ik heb trouw de vorige 2 gevolgd, dus, ben ik even blij ^^
verder… verder… verder…verder…verder x)

Leeuk ! Ik was al op zoek naar je nieuwe verhaal !
& natuurlijk verder gaan !

Hello (:
Allemaal bedankt voor het reageren! Doet me goed dat er veel oude lezers zijn blijven hangen, leeukleeeuk. Maar nieuwe zijn natuurlijk ook altijd super =D. Aangezien ik niet veel tijd had heb ik dit stukje net in een uur ofzo geschreven, en ik heb het niet echt gecontroleerd qua spelling en naja… ik wilde het wel posten omdat het best lang geleden is. SO BLAME ME FOR IT xD

Die twee weken gingen voorbij alsof het nog geen week was. Door middel van sportspellen, excursies en andere leuke opdrachten leerde Yentel haar klasgenoten en de andere klassen goed kennen. Ze trok veel op met Linda, die in ze in deze korte tijd al als een van haar beste vrienden kon beschouwen. Omdat ze de laatste vrijdag van deze twee introductieweken gebarbecued hadden op school, gingen ze pas laat met de trein terug. Toen ze op het station aankwamen duurde het nog tien minuten voor de trein ging. Vermoeid van de dag, die vol sportactiviteiten was geweest, ploften ze op een van de bankjes die onder het afdakje van het perron stond. Nog geen minuut later ging Yentels telefoon; Op het scherm las ze een nummer dat ze totaal niet kende.
‘Ja?’ zei ze dan ook vragend toen ze opnam.
‘Spreek ik met Yentel?’ vroeg een vrolijke mannenstem aan de andere kant van de lijn.
‘Klopt, en met wie heb ik het genoegen?’ vroeg Yentel glimlachend. De stem beviel haar wel, ook al wist ze niet wie het was.
De stem aan de andere kant van de lijn lachte.
‘Andrew, ik ben je stagebegeleider.’
‘Ooooo, die gast die er niet was toen met dat “sollicitatiegesprek”,’ dacht Yentel bij zichzelf.
‘Ja die gast ja.’ De stem aan de andere kant lachte weer.
‘Dacht ik dat hardop?’ vroeg Yentel beschaamd en hield haar lippen stijf op elkaar, waarna ze dacht. Domme doos dat je er rond loopt, jij met je gedachtes ongemerkt hardop zeggen.
‘Ja dat dacht je hardop ja.’
‘Chique hoor trouwens Andrew, die naam van u,’ merkte Yentel op zodat het onderwerp hopelijk op iets anders overging.
Linda zat zachtjes te grinniken naast haar.
Hij lachte, weer. Goedlachse kerel, dacht Yentel met haar mond dicht, waar ze ook weer bij moest na denken.
‘Dank je, en ik wil geen u meer horen. Maar waar ik voor belde… Ik wilde weten wanneer je stage begint want ze hebben hier twee verschillende dingen opgeschreven.’
Yentel rolde haar ogen.
‘Smartasses…’ Een zucht ontsnapte uit haar mond. ‘Aankomende dinsdag was de bedoeling,’ antwoordde ze.
‘Oké dan, ik schrijf…’ Een intercity verbrak ruw Andrews stem.
Yentel zuchtte en wachtte geduldig tot de trein weg was.
‘Sorry sta op het station,’ verschuldigde ze zich.
‘Maakt niet uit. Kan jij toch niks aan doen.’
‘Das waar… Onze trein mag ook wel eens komen.’ Dat laatste zei ze tegen Linda, die naar de stationsklok keek en knikte.
‘Nu pas klaar van school?’ vroeg Andrew nieuwsgierig.
‘Jup, we hadden nog een barbecue.’
‘Oké nice, introductie zeker? Toen ik daar op school zat deden we dat ook.’
‘Klopt, laatste dag, dus volgende week aan flink aan de bak. Heeft u dezelfde school gezeten?’
‘Ik ben twintig ik ben nog geen u.’
‘Excusé, je.’
Andrew grinnikte.
‘Dank je. En ja ik heb op dezelfde school gezeten. Maar een jaar hoor, daarna ben ik naar Barneveld gegaan,’ legde hij uit.
‘O oké.’ Yentel knikte naar Linda, die naar het spoor gebaarde, waar de trein op een slakkengangetje kwam aangereden.
‘Ik ga hangen, de trein komt eraan.’
‘O oké, sorry dat ik je ophield. Wilde eigenlijk alleen de dag weten dat je begon.’
‘Sorry, ben een prater.’ Yentel lachte.
‘Vond het wel gezellig hoor, kan er zelf ook wat van. Nou ga maar je trein halen, ik zie je dinsdag wel.’
‘Is goed, tot dinsdag.’
‘Bye,’ zei Andrew, waarna Yentel de verbinding verbrak.
Samen met Linda stond ze op en liep ze naar een van de deuren van de zojuist gestopte trein.
‘Was m’n stagebegeleider,’ zei Yentel toen ze eindelijk een plekje hadden gevonden.
‘Ken je hem goed?’ vroeg Linda.
‘Nee, hoezo?’
‘Zo klonk het,’
Yentels linker wenkbrauw ging omhoog.
‘ Dit was pas de eerste keer dat ik hem sprak.’
‘Oké, grappig. Het leek helemaal niet zo,’ lachte Linda.
‘Nee, vond ik eigenlijk ook niet,’ antwoordde Yentel, waarna ze over een ander onderwerp begonnen.

Wauw wat mooi!

Ik ga deze ook volgen!

hahaha, ik houd niet van stagebegeleiders.

goo.

whoee leuk

ook een oude lezer:D
superr dat je een andere verder gaat lijkt me een leuk verhaal!
verder

Leuk stuk weer!
Nu ben ik wel benieuwd naar Andrew!
Snel verder!!

Weer een oude lezer! ^^
Leuk je verder gaat met een ander verhaal! :grinning:
Snel verder.

Upje! :relieved:

Leuk !
Yentel is wel een aparte naam trouwens =D

thanks for the reactions, again iknow, maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen =D I love them. Ze zijn echt lief :3 . But, waarom ik niet veel heb gepost is omdat ik een superdrukke vakantie heb. Daarnaast was ik vandaag in apeldoorn net na het drama, en was ik niet echt in de stemming om te schrijven toen ik thuis kwam… maar gelukkig kon ik nog net ff een stukje erbijaan persen om het vervolgens weer hier neer te kunnen kwakken =D Ik hoop dat jullie het wat vinden (:

Die dinsdag zette Yentel haar fiets voor de dierenwinkel. Ze zag hoe een meisje met blond haar de deur net aan het openmaken was met de sleutel. Yentel liep haar richting op en werd opgemerkt.
‘Jij moet de nieuwe stagiaire zijn,’ zei het meisje vrolijk. Yentel schatte haar begin twintig.
‘Klopt, ik ben Yentel’ antwoordde Yentel, ze glimlachte iets wat zenuwachtig.
‘Mandy,’ stelde het meisje zich voor en opende de deur, die ze vasthield tot Yentel hem beetpakte.
‘Dank je,’ zei Yentel dan ook en pakte de deur aan.
Mandy liep voor haar uit naar twee klapdeuren achterin de winkel. Het was nog een heel gedoe om daar te komen, want de spullen die normaal buiten stonden, stonden nu de winkel nog niet open was natuurlijk nog binnen. Toen ze daardoor waren, passeerde ze de klapdeuren en wees Mandy naar de deur rechts.
‘Ik zal je even vlug de belangrijkste dingen vertellen,’ zei ze vriendelijk. ‘Dat is de toilet. En de deur recht tegenover de klapdeuren gaat naar het kantoor. Daar houden we ook pauze. Hier…’ Ze wees naar een kapstok. ‘Kun je je jas en tas kwijt en als je verder doorloopt kom je bij het magazijn. Daar staan ook de emmers en dergelijke maar dat leer je vanzelf wel.’ Ze hing haar jas op en drukte op wat knopjes in het kantoortje, zodat de lichten in de winkel aangingen. Ze pakte de kassalade en liep voor Yentel uit de winkel in. Ze zag hoe Mandy nadat ze de kassalade in de kassa had geplaatst haar blonde haar in een staart deed.
‘Zullen we gaan buiten zetten?’ vroeg Mandy.
Yentel knikte en volgde haar voorbeeld, die begon met de vogelhuisjes. Daarna volgden enkele karren met losse, wat kleinere spullen en tot slot begonnen ze aan de konijnenhokken, die ze samen moesten tillen.
‘Zo, dat was het wel geloof ik,’ zei Mandy toen ze het laatste hok neergezet hadden. ’Wil jij het zonnescherm even naar beneden doen? Dan open ik de kelder en leg ik de mat alvast bij de deur neer.’
‘Is goed.’ Yentel liep naar buiten en liet het zonnescherm zakken.
Dit moest gebeuren met een losse “slinger”, waardoor ze buiten nog een tijdje aan het draaien was.
‘Hee,’ klonk een stem naast haar.
Verbaasd en half geschrokken van het geluid van de vrolijke geluid naast haar keek ze op, recht in een paar blauwe ogen die haar vriendelijk en minstens even vrolijk als zijn stem aanstaarden. Ze herkende zijn stem meteen. Andrew.
‘Je hoeft niet te schrikken hoor.’ Hij lachte een rechte rij tanden bloot.
Yentel bekeek hem van onder naar boven. Hij droeg een stel zwarte sportschoenen, een goedzittende blauwe spijkerbroek, met daarboven een shirt met het logo van de winkel. Zijn donkerbruine haar was met gel door de war gedaan, maar niet op een manier dat het er lelijk of onverzorgd uitzag.
‘Goedgekeurd?’ Yentel keek opnieuw verschrikt op.
Andrew lachte en stak zijn hand uit.
‘Andrew?’ zei Yentel vragend nog voor hij zelf zijn naam kon zeggen.
‘Jij moet Yentel zijn.’ Hij glimlachte.
Mandy kwam naar buiten en trok een wenkbrauw op.
‘Zit hij nu al vervelend te doen?’ Ze zuchtte overdreven en haar mondhoeken krulden omhoog.
‘Valt wel mee hoor,’ antwoordde Yentel en draaide het laatste stukje van het zonnescherm af, waarna ze de slinger eraf haalde en hem terugzette op de plek waar ze hem vandaan had.
‘Dan is het goed.’ Mandy knipoogte.
‘Zullen wij de vogels gaan doen?’ vroeg Andrew aan Yentel.
Ze knikte. ‘Is goed.’
‘Dan doe ik de knaagdieren wel,’ besliste Mandy, maar die moest eerst achter de kassa omdat er een klant de winkel binnenkwam.
‘Volg mij maar.’ Andrew gebaarde naar Yentel.
Links achterin de winkel gingen ze door een deur, waar een enorm lawaai uit kwam. Vogels in diverse kleuren en maten hupten in hun kooitjes of vlogen als bezetenen heen en weer, wat ook nog eens gepaard ging met veel zang en schreeuwgeluiden.
‘Nou, laten we maar beginnen,’ zei hij en pakte onderuit de kastjes vijf soorten vogelvoer.

O jee, sterkte na Apeldoorn hé! Moet vreselijk zijn als je er was! :[
Stond je vlakbij de auto, of nog redelijk ver?
x

Sterkte inderdaad! Heb je het dan wel allemaal gezien?
Wel weer een leuk stuk trouwens!

up:d

verder.