~ Chasing old memories

Ik ben nieuw op Girlscene, wat ook wel te zien is aan mijn berichten aantal, maar ik wil toch wel graag hier mijn verhaal posten. Ik ben hier pas net aan begonnen en schrijf nog niet lang. Commentaar is altijd welkom natuurlijk!

Hoofdstuk 1

De koude lucht sneed in mijn huid. Het deed pijn aan mijn gezicht, maar ik merkte er haast niks van. Het enige wat ik merkte was dat mijn lippen brandden. Ik sloot mijn ogen en zag even zijn gezicht dichterbij die van mij komen. Hij kwam zo dichtbij dat zijn lippen de mijne raakten en ik even echt geloofde dat het echt zo was, maar dit was niet zo. Ik bedacht opeens dat dit niet echt kon zijn. Ik kon niet bij hem zijn. Nooit meer.
Mijn adem stokte toen zijn gezicht verdween. De kou, die ik nu wel voelde, overmande me. Ik opende mijn ogen, die ik de hele tijd dicht had gehouden. Tot mijn grote schrik zag ik dat ik helemaal aan de andere kant was gaan rijden. De plek waar ik stopte kende ik. De herinneringen aan Jason kwamen weer naar boven.
Ik stapte van mijn fiets af en liet die op de grond vallen. Ik hoorde de klap van de fiets, maar het deed me niks. Het leek of ik geen controle meer had over mijn lichaam. Ik liep door tot ik aan de rand van een grasveld stond. Ik bukte en ging met mijn handen door het gras. Op de een of andere manier voelde het zo… Vertrouwd en… Veilig.
Ik werd overspoelt met oude gedachten. Aan Jason. Aan zijn warme stem die me altijd geruststelde en aan het moment dat me verteld werd dat ik hem verloren was. Ik voelde me opeens wanhopig. Ik had nooit gedacht dat het moment zou komen dat ik hem zo erg miste, dat ik wilde dat hij bij me was. Het voelde verschrikkelijk…
Ik moest naar huis, maar ik wilde niet weg bij deze plek. Ik besloot te blijven. Gewoon voor een paar uurtjes. Dat kon vast geen kwaad. Ik wilde gewoon nog even dit gevoel houden. Ik wilde nog even de gedachte aan Jason houden. Ik bedacht me dat ik hem toch gemist had… Hoe vaak ik ook had gezegd dat hij niks voor me betekende. Ik miste hem. Ik hield van hem… Hoe had ik dit zo ver laten komen? Ik had iets kunnen doen. Ik had eerlijk moeten zijn. Hem moeten vertellen hoeveel hij voor mij betekende, wat ik ook gedaan had, dat hij alles voor me was en hij het leven zoveel leuker maakte. Ik had moeten vertellen hoe hard ik wilde vechten om hem terug in mijn leven te krijgen, maar ik was te eigenwijs. Ik vond dat hij maar moeite voor mij moest doen, me moest laten zien hoeveel hij om me gaf. Spijt… Dat had ik. Spijt van alles wat ik gedaan heb.
Ik liet me achterover vallen in het gras dat zacht aanvoelde op mijn huid. Vreemd genoeg scheen hier de zon. Eerder deze dag was het donker en zag het eruit alsof het elk moment kon gaan regenen. Precies zoals mijn gevoel ook was; donker.

Hey!

Je hebt een leuk begin!!
Zou je ook mijn verhaal Op verhaal! Kunnen lezen???