Chaos

Okee,
geen idee of dit wat is, maar ik heb nog nooit iets aan mensen laten lezen, dus zeg maar eerlijk wat je ervan vindt tot nu toe =)

‘I can’t get out of bed today, or get you off my mind…’ Ik word wakker van mijn ringtone. Casper?! Ik voel een kriebel door mijn buik gaan. Casper belt. Ik tril helemaal en ik durf niet op te nemen. Zou hij met me willen praten? Wil hij het nog proberen? De vragen gieren door mijn hoofd. Ik kijk nog een keer op het schermpje, het is écht Casper. Zal ik opnemen? Te laat. ‘1 gemiste oproep’. Een kwartier later besluit ik terug te bellen. “Hallo!” “Hee! Je had gebeld, maar mijn mobiel lag boven.” “Ja, ik wilde even zeggen dat vanmorgen het eerste uur uitvalt. De roosterwijzigingen deden het niet. Dus dat moet ik nu even doorgeven.” Ik ben even stil, ik voel een teleurstelling. “Oh, dat is wel fijn! Succes nog met bellen, moet ik nog iets doorgeven aan iemand?” Casper antwoordt: “Nee, het komt goed hoor. Tot morgen!” “Tot morgen!” reageer ik zo enthousiast mogelijk. Ik kan mezelf wel slaan. Waarom blijft die hoop toch? Waarom blijf ik toch denken dat hij me opbelt en zegt: “Lieve Rosa, ik mis het zo tussen ons.

I like :grin:

mn vriend heet kasper (: maargoed maakt niet uit,
leuk geschreven maar ik hou niet echt van zulke liefdesverhalen

haha!
ja sorry misschien een beetje te standaard, maar ik zal kijken wat ik ervan kan maken =)

Waarom blijf ik toch denken dat hij me opbelt en zegt: “Lieve Rosa, ik mis het zo tussen ons. We hebben nooit meer gepraat over ‘ons’, het leek ineens over te zijn. Kunnen we er weer eens over praten?” Maar hij is mij vergeten, alleen ik denk zo. Ik mis het, hij niet. Niet dat er veel is gebeurd tussen ons, maar het voelde gewoon heel speciaal. Hoe we hand in hand bij hem op bed lagen… Misschien komt dat omdat dit de eerste keer is dat ik echt, echt, écht verliefd ben. Het is nu vier maanden later, al vier maanden wil ik aan hem vragen waarom het ineens over leek te zijn. Maar ik durf het niet, want dan zal hem op school toch weer aan moeten kijken. Oh, ik begrijp die jongen niet. Op de terugreis van de uitwisseling zat ik nog naast hem. Toen deed hij zo ontzettend lief, hij kwam tegen me aan zitten en legde zijn hoofd op mijn schouder. We hebben heel lang met onze hoofden tegen elkaar gelegen. Op een gegeven moment lag zijn hand zelfs op mijn hand! Ik dacht echt dat het weer goed zat tussen ons, want daarna stuurde hij ook nog een paar smsjes. Maar daarna was het weer niks meer. Waarom zijn jongens toch zo ingewikkeld? Niet dat ik nou zo makkelijk voor hem ben hoor, ik durfde nooit te vragen of hij een film met me wilde kijken bijvoorbeeld. Gelukkig valt het eerste uur uit, anders was ik echt te laat gekomen. Ik ben helemaal vergeten de wekker te zetten. “Roos, moet je niet eens naar school joh!” roept mijn moeder. “Nee, eerste uur vrij!” “Maar dan nog, het is al kwart over negen!” Shit. Nog vijf minuten en de bel gaat. Die stomme Casper zorgt er gewoon voor dat ik altijd te laat kom, want hij blijft maar in mijn hoofd hangen. Ik doe mijn kleren aan en stop wat boeken in mijn tas. Geen idee of het de goede zijn, het gaat om het idee. Mascara, geen tijd voor. Ik prop gauw mijn make-up in mijn tas, dat doe ik op school dan wel. Op de fiets ga ik niet extra hard fietsen, want nu ben ik toch al te laat. Eigenlijk ben ik best wel lief. Ik ben verliefd geworden op Casper, omdat hij zo ontzettend lief voor mij was. Niet omdat hij knap was, want dat is hij niet, integendeel. Ik ken niemand die níet naar het uiterlijk kijkt. Ik ben gewoon per ongeluk verliefd geworden denk ik. Ik stond er echt niet om te trappelen. Het heeft ook vooral problemen met zich meegebracht. Ik wilde aan niemand vertellen dat ik verliefd op hem was, niemand zou het begrepen hebben. Mijn vriendinnen zijn te lief om me recht in mijn gezicht uit te lachen, ze zouden het ‘wel schattig’ gevonden hebben. Maar ik weet zeker dat ze me raar vonden.

Even wat tips:

“Hallo!” “Hee! Je had gebeld, maar mijn mobiel lag boven.”
Dit doe jij. Ik begrijp dan nog wel wie wat zegt, maar het is beter om het zo te doen:

“Hallo!”
“Hee! Je had gebeld, maar mijn mobiel lag boven.”

Voorderest hoef je geen 2 ‘’ te doen. 1 Is genoeg. Je moet er 2 gebruiken als je het letterlijk citeert, bv:
'Jantje zei tegen mij: ‘‘Wat een mooi weer vandaag!’’ ’

Zo zie ik het eigenlijk altijd in boeken en vind het ook veel fijner om te lezen!

Ohja, en het kan geen hee zijn. Het is ‘Hé’.

go on

thank you, ik zal er op letten vanaf nu !

Nu is het nog vervelender, dat ik er met niemand over kan praten. Overdag doe ik vrolijk en gezellig en als ik ’s avonds in bed lig, komen de tranen. Nu klink ik wel weer erg depressief, ben ik niet. Het is alleen zo dat ik het de hele dag op moet houden en ’s avonds komt het eruit. Als ik er met iemand over had kunnen praten, was ik misschien al over hem heen geweest. Oké, hou op Rosa. Aan andere dingen denken. School, al vijf minuten te laat. Maar nu ben ik er bijna. Dan fiets ik langs het huis van Casper. Altijd kijk ik even naar binnen. Verdorie nu denk ik weer aan hem. Op school aangekomen zie ik de mensen achter de balie al weer lachen, vast omdat ze eindelijk weer iets kunnen doen. Ze hoeven daar echt niks te doen, ze doen spelletjes op de computer. Ze worden blij gemaakt door leerlingen die te laat komen, eruit gestuurd worden, of zich ziek willen melden. Het zijn aardige mensen hoor. Op naar lokaal 214, geschiedenis. Meneer van der Blaak staat alweer een poging te doen om iets uit te leggen. En helaas moet ik die onderbreken. “Hallo!” Na raar gebrabbel van die man, ga ik maar op mijn plaats zitten. Ik begrijp hem nooit, evenals zijn uitleg. Hij heeft geen chronologische verbanden. In zijn hoofd vast wel, maar op het bord komen ze nooit zo duidelijk over. Dus mijn cijfers zijn ook wel te raden. Na een les geschiedenis, heb ik vaak weer een aantal ‘kunstwerken’ erbij, uit pure verveling. Behalve als ze worden afgepakt, dat bezorgt altijd gênante momenten. Dan houdt hij ze in de lucht en gaat hij aan mensen hun mening vragen. Meestal wil hij ook nog weten wat voor gevoel het uitstraalt, mijn god wat een rare vent. Het volgende uur zit ik naast Casper, bij Nederlands. Hele aardige lerares, maar er wordt nooit wat gedaan. Kletsen dus. Eerst vond ik dat geweldig, omdat ik naast hem zat. Maar nu is er slechts een ding dat ik tegen hem wil zeggen, verder krijg ik er niks meer uit. Soms kan ik zelf ook niet geloven dat ik verliefd op hem ben. Hij is een beetje dikkig, niet knap, sommige mensen denken zelfs dat hij homo is. Hij heeft heel veel meisjesvrienden, maar hij is geen homo. Misschien lijkt het nu alsof hij een player is, maar dat is hij ook absoluut niet. Tijdens de les praten we vandaag niet zo veel, wat algemene schooldingetjes. Dan vraagt hij ineens heel serieus:
‘Rosa, hoe gaat het eigenlijk met je?’
‘Eh, goed’ lieg ik. ‘En met jou?’
‘Weet je het zeker?’
‘Hoezo? Wat is er met jou?’ vraag ik een beetje geïrriteerd.
‘Ik weet niet, je lijkt niet zo vrolijk de laatste tijd…’
Ik weet niet hoe het komt, maar ik krijg ineens tranen in mijn ogen.

Ook iets meer alinea’s gebruiken. De regels ‘dansen’ nu voor m’n ogen. XD

Hij is zo bezorgd, ik mis het zo tussen ons. Ik heb een beetje een brok in mijn keel, dus ik reageer even niet. Hij blijft me aankijken, ik heb geen idee wat ik moet doen. Ik kijk hem aan. Een hele lange tijd blijven we elkaar aankijken. ‘Rosa…’ Verder weet hij ook niks uit te brengen. Ik moet bijna huilen, ik kan het bijna niet meer inhouden. Ik weet niet echt waarom. Ik schaam me dood.
Uit moedeloosheid vraag ik maar: ‘Mevrouw, er zit iets in mijn oog. Zou ik heel even naar de wc mogen om het eruit te halen?’ ze geeft me gelukkig toestemming. De tranen lopen over mijn wangen. Verdomme!
‘Roos, wat is er aan de hand?’ Casper. Hij komt me achterna. Shit, wat moet ik nou zeggen. Ik draai me om, de tranen blijven stromen. ‘Meisje toch, kom eens hier!’ Hij pakt me stevig vast. Ik wil niet dat hij me nog loslaat.
De bel gaat. Ik ben wel blij dat we dus niet meer terug het lokaal in hoeven als iedereen er zit, maar hij moet me nu wel loslaten. Hij kijkt me nog eens aan en glimlacht. Hij zegt: ‘Vertel het na school maar even, oké?’ Ik knik en vervolgens lopen we samen naar de tafel waar we altijd zitten met zijn allen. ‘Kun je zien dat ik heb gehuild?’ Ondertussen komt iedereen aanlopen, dus hij zegt maar niks meer. Gelukkig praat iedereen meteen aan een stuk door, dan val ik niet zo op. Gewoon een beetje mee lachen.
Na school, ben ik benieuwd of Casper er nog aan heeft gedacht. Gelukkig komt hij meteen naar me toe. ‘Kom je nog even met me mee? Of wil je het niet vertellen?’ vraagt hij. ‘Ik zal het proberen’, zeg ik een beetje lachend, zodat het allemaal wat minder dramatisch overkomt.

zeg even als je dit leest, dan weet ik of ik door moet gaan =)

VERDER!

[i]Hij denkt vast dat er iets verschrikkelijks aan de hand is. Voor mij voelt dat ook zo, want ik moest denk ik gewoon huilen, omdat ik hem zo mis. Hij was toen weer zo bezorgd en écht geïnteresseerd, net zoals toen. Alle herinneringen kwamen tegelijk weer omhoog.
Hij zal me wel een aansteller vinden als ik het vertel. Met de nadruk op als.
Daar lopen we dan, op weg naar zijn huis. Is het de bedoeling dat ik het nu vertel, of mag ik mee naar binnen?

We zeggen allebei niks. Het is geen ongemakkelijke stilte, maar het is ook niet echt leuk. Gelukkig zijn we snel bij zijn huis. Hij houdt de deur voor me open, ik mag dus mee naar binnen.
‘Wil je wat drinken?’ vraagt hij, zoals alle keren wanneer ik hier binnenkwam.
‘Een beetje water alsjeblieft’, antwoord ik. De andere keren antwoordde ik anders.
‘Nee, dank je’, ‘Ja lekker! Wat heb je?’, dat soort dingen. Ik had nog nooit om water gevraagd. Ik probeer aan de meest domme dingen te denken, om mezelf een beetje rustig te houden.
We staan even in de keuken en ik drink mijn water. Ik heb vanmorgen helemaal niks gegeten en ik voel me best wel slapjes. Maar het zou een beetje asociaal zijn om nu om eten te gaan vragen. Vervolgens gaan we naar boven.

Ik weet niet wat ik voel op dit moment. Straks zitten we daar op zijn bed en dan moet ik het vertellen. Ik durf het toch niet. Help, wat moet ik nou? Wat moet ik zeggen? Ik krijg het helemaal warm van de stress. Als ik zijn kamer binnenkom, kijk ik even rond. Ik ruik weer de geur van toen, het ruikt fijn. Casper is even bezig met zijn laptop, hij stond nog aan geloof ik. ‘Wacht heel even hoor, er klopt even iets niet’ zegt hij. Ik loop even rond, ondertussen voel ik me heel duizelig worden. Wat is dit? Rustig blijven. Komt dit door de stress, of moet ik echt even wat eten? Ik ga er niks van zeggen tegen hem, dan vindt hij me een aansteller. Hè bah, wat raar is dit.
Ik zie niks meer, ik zie zwart.
Zitten. Ik wil zitten. [/i]

Leuk :grinning:.
ga door :grinning:

[i]‘Rosa!’
‘Wat gebeurt er?’
‘Rosa, hé! Roos?..’
Ineens zie ik vaag het hoofd van Casper. Achter hem zie ik wit. Hij hangt boven me en achter hem zie ik het plafond. Hè, wat is er gebeurd? Ik kijk hem aan en hij glimlacht een beetje naar me. ‘Ach, wat is er nu toch gebeurd?’ vraagt hij bezorgd.
‘Ik weet het niet. Ik werd heel duizelig en ineens lig ik hier!’ reageer ik een beetje geschrokken.
‘Kom eens hier!’ Hij tilt me omhoog en legt me op zijn bed neer. ‘Ik haal even wat eten en drinken voor je, zo terug’. Wanneer hij terugkomt, voel ik weer kriebeltjes. Haha, er is niks aan de hand. Ik ben weer precies dezelfde als hiervoor. Alleen een beetje hoofdpijn.
‘Je ziet helemaal groen!’
Oeps, gênant. Ik kom omhoog om in de spiegel te kijken.
‘Ssst…’ Hij legt me weer zachtjes terug. Daarna zie ik hoeveel eten hij meegenomen heeft. Allemaal zoetigheid. Het liefst wil ik gewoon brood, want dat ben ik helemaal vergeten in de haast vanmorgen. Maar chocolade is ook lekker.
‘Je bent flauwgevallen Rosa! Eet je te weinig? Gaat het wel een beetje met je?’
‘Het gaat wel. Ik was alleen vanmorgen vergeten te eten, ik had haast.’ Reageer ik kalmpjes. ‘Ach meisje toch, ik schrok er wel van hoor! Gelukkig maar dat je met mij meekwam, anders was je straks nog van je fiets afgevallen!’ zegt hij.
Ik glimlach een beetje naar hem. Hij glimlacht terug. Hij komt naast me zitten. Moet ik nou ook omhoog komen? Ik lig daar zo stom. Maar het hoeft niet meer, want hij gaat al naast me liggen.

‘Dus… Wil je erover praten? Over vanmiddag?’ vraagt hij voorzichtig.
Ik bijt op mijn lip, wat moet ik nou zeggen.
‘Sorry, maar ik weet het niet. Oh echt stom, straks ben ik hier gewoon voor niks. Ik zal het zo echt proberen hoor…’ Hij kijkt me lang aan. Ik voel dat ik rood word. Ach ja, beter dan groen in ieder geval.
‘Het geeft niks. Zal ik maar een film aanzetten? Dan kun je er zelf over beginnen als je dat wilt.’
‘Dat is goed.’
The lake house. Ik dacht dat het een horrorfilm was, het klinkt zo eng. Maar het is een romantische film. Hij ligt een beetje tegen me aan. Wat zou ik graag zijn hand willen vastpakken. Het is zo raar, zal hij nu ook denken aan toen? Maar al die maanden, leek het juist overduidelijk dat hij me niet meer leuk vond. Waarom doet hij nu dan weer zo lief? Hij kan ook meer naar links gaan, zodat hij niet tegen mij aan zou liggen. Maar dat doet hij niet. Ik wil het zo graag vertellen, maar ik kan het niet. Het komt er bijna uit, net niet.
[/i]

door door door (A):$.

schrijf je verder :stuck_out_tongue:

Ziet er al veeel beter uit!

verder!