Burn-out bij jongeren: meningen, ervaringen, lotgenoten

Lieve GS’ers,
De laatste tijd zijn er steeds meer nieuwsberichten over burn-out bij jongeren. Jonge mensen zouden onder teveel druk staan, waardoor ze overspannen raken en in een burn-out belanden. Ook ik ben hier keihard tegenaan gelopen.

Ik ben benieuwd naar lotgenoten en ervaringen, maar ook naar meningen: is het logisch dat jongeren in een burn-out belanden, of vind je het aanstelleritus? Vind je een burn-out reden voor (werk)verlof en waarom? Heb je mensen in je omgeving met een burn-out, hoe gaan ze ermee om en wat vind jij ervan?

Het is niet mijn bedoeling een discussietopic te starten, hoewel discussies natuurlijk nooit te vermijden zijn. Als dit topic al bestaat: excuses, dan mag er een slotje op. Als je vindt dat dit in het depressieve-meiden-topic of het psychische-problemen-topic kan: ik heb er bewust voor gekozen een apart topic aan te maken omdat een burn-out iets heel anders is dan de dingen die daar besproken worden. Mocht er behoefte aan zijn, dan wil ik de beginpost ook aanpassen met meer informatie en linkjes.

Ik had er hier laatst iets op EenVandaag gezien, een meisje van 16 had dit. Ze zat in 5 vwo ofzo, leerde keihard, veel bezig voor school want ze wilde geneeskunde studeren. Ze werkte, hockeyde meerdere malen per week. En op een gegeven moment trok ze het niet meer, vooral met de druk van school. Ze kreeg een burn out. Ik begrijp het heel goed, geen aanstelleritus. Er wordt gewoon zó veel van je verwacht nu

Ik kan me heel goed voorstellen dat jongeren sneller een burn-out krijgen. Hoe wordt zo’n diagnose eigenlijk vastgesteld?

ik heb/had een burn out maar mensen om me heen vinden meestal dat ik me aanstel lol (behalve m’n latijnlerares)

@ Kraplapje: Kan worden vastgesteld door huisarts of psycholoog, aan de hand van lichamelijke/psychische klachten. Maar wanneer jongeren bepaalde klachten hebben, denk je toch niet meteen aan een burn-out (want ‘dat is iets voor 40-plussers’, althans, dat was mijn idee altijd :p), dus is er een dikke kans dat veel mensen nooit een diagnose krijgen.

Hoe is het zo gekomen en hoe ging/ga je ermee om?
Als je het liever niet vertelt snap ik het ook, maar ik zou graag ervaringen horen :slightly_smiling_face:

Ik heb momenteel een burn-out denk ik. (niet officieel vastgesteld) Ik ben de laatste weken van vorig schooljaar niet geweest, puur voor d examens. Heb ontslag genomen bij mn baan en slaap zo’n 12 uur per dag. Kan al bijna in huilen en schreeuwen uitbarsten als ik eraan denk dat ik überhaupt boodschappen moet gaan doen.

Ik heb er 2 jaar geleden echt tegenaan gelopen. Heb toen het geluk gehad dat het de vakantie kwam en ik werkelijk niks mocht uitvoeren van m’n vader anders had ik het echt gehad denk ik. Hele tijd om vanalles huilen. Als iemand maar een beetje ongeinteresseerd was of iets een klein beetje bot zei kon ik keihard gaan janken. Echt afschuwelijk.

Ben echt z blij dat ik er net op tijd bij was.

Ik heb er ook wel tegen aan gezeten maar ook bij mij was het net optijd vakantie.
Ik was zo druk met school het reizen naar school (2,5uur per dag fietsen) werken en dan ook nog 5x per week sporten ik trok het niet meer.

Ik vind t zeker geen aanstellerij. Reden dat t alleen weinig bij jongeren word vastgesteld is omdat t letterlijk een geestelijke en lichamelijke uitputting is door ‘langdurige’ chronische overbelasting.
Langdurig bedoelen ze wel vaak jaren mee en altijd op werkgebied… Dus daardoor minder vaak bij jongeren. Maar vind wel degelijk dat t mogelijk is. Zeker in onze maatschappij, waar veel van je gevraagd en verwacht word.
Edit. Deze link legt btw wel goed uit. Vind ik zelf altijd interessant haha.
http://www.depressie.org/depressie/burnout.htm

Als ik het zo lees zit ik er ook tegen aan… ontzettend hoge druk van school en heb het idee dat vriendinnen het slecht met mij voor hebben… of hoe je dat ook zegt. Dat ik niet even mag zeuren, niet druk mag zijn, en mijn leven perfect moet zijn. terwijl ik ook gewoon rust en ontspanning voor mezelf wil.

Ik ben op vrij jonge leeftijd zwaar overspannen geweest en ik zat tegen een burn-out aan (vastgesteld door huisarts en andere deskundigen). Misschien dat ik er ook een heb gehad, maar dat is niet vastgesteld, ik ben namelijk niet meer naar de huisarts geweest daarvoor. Voor vragen mag je altijd een note sturen. Ik wil er niet meer teveel over op internet zetten.

ik wil het je best noten maar liever niet hier openbaar vertellen haha

Hmm, zou me niet verbazen als ik dat heb (gehad). Vind het alleen wel lastig te definiëren want ik heb ook pfeiffer gehad en heb nu al jaren een uitsleep daarvan, maar dat zou ook misschien dit kunnen zijn geweest. Als ik tijd heb ooit ga ik me maar eens erin verdiepen.

Ik vind het best lastig om dat van jezelf te zeggen. Vermoeidheid en een burn-out zullen best op elkaar lijken. Ik heb nu ook een periode dat ik veel slaap, om alles moet huilen, nergens energie voor heb en niet werk. Maar of dat nu meteen een burn-out is?

Ik ken wel iemand die op haar 23e een burn-out had. Waarom het precies was weet ik niet, maar het is voor het eerst dat ik het hoorde en ik schrok ervan.
Maar ik snap best dat jongeren een burn-out krijgen. Er wordt veel van je verwacht op allerlei gebieden en agenda’s zitten vaak overvol.

Dit heb ik dus ook. Ik heb het gevoel dat ik gewoon een dipje heb, zoiets als iedereen kan overkomen. En heb daarom heel erg het gevoel dat ik me aanstel, omdat iedereen het wel eens moeilijk heeft. Waarom zou het bij mij dan ‘anders’ zijn?

Het kan ook iedereen overkomen natuurlijk, maar als jij het gevoel hebt dat je je niet aanstelt, dan doe je dat ook niet! Ik heb dan wel geen ervaring met een burn-out, maar te lang ergens mee rond blijven lopen is nooit goed. Of je nou denkt dat je je aanstelt, je schaamt of wat dan ook, wordt er vaak niet beter op

Ja, ik weet ook niet. Het kan inderdaad ook een dipje zijn waar je weer uit moet komen. Want ik wil graag werk hebben en heb nog energie om met mijn beste vriendin af te spreken en dingen te ondernemen met mijn vriend. Daar tussendoor ben ik graag op mezelf en slaap ik of hang ik van vermoeidheid en heb nergens zin in.

Ik begrijp het volkomen. De maatschappij eist al teveel van een gemiddeld persoon die alleen werkt. Dus al helemaal van een leerling/student die naar school, werk en stage gaat.