Broken -verhaal-

Hoi lezers! Dit is mijn allereerste verhaal op girlscene. Je zult vast wel merken aan mijn schrijfstijl dat ik echt nog een beginneling ben, maar ik vind het leuk om hier van te leren dus opbouwende kritiek is altijd welkom. Binnenkort ga ik ook foto’s en meer info over de hoofdrollen posten, check het topic dus regelmatig. Veel leesplezier!


Verder nog leuke dingen op school gebeurd?’ Ik zucht diep en sla mijn armen verontwaardigd over elkaar. ‘Papie, dat vraag je elke dag. Je weet dat er geen leuke dingen gebeuren op school, school is stom.’ Mijn vader kijkt me aan en begint te grinniken door het bijdehante gezicht dat ik trek. Met een pissig gezicht kijk ik uit het raam. Plots hoor ik mijn vader vreemd ademhalen. ‘Noetje, Noëlle!’ ‘Stop, ik ben boos op jou, stomme papa’, roep ik, nog steeds uit het raam kijkend. ‘Noëlle!’ Dit keer klink zijn stem dringender dan daarnet. Wanneer ik me omdraai zijn mijn vaders ogen groot en zijn hand rijkt naar zijn hart. ‘Papa?’ piep ik zachtjes. Ik schudt zijn arm heen en weer maar hij reageert niet. Mijn vader zakt in elkaar en laat het stuur los. De auto rijdt kronkelend over de weg en een boom komt steeds dichterbij. Piepende remmen en alles is zwart.

  • 10 jaar later -

Terwijl ik languit op mijn bed lig glijden mijn ogen langs de letters van het biologieboek. Één ding is zeker, ik weet nu al niet meer wat ik net gelezen heb. Pissig gooi ik het boek naar de andere kant van de kamer en verstop ik mijn gezicht in mijn kussen. Zacht begin ik te snikken. Het is niet makkelijk in een inrichting te wonen, terwijl je weet dat je niet gek bent. Zonder vrienden, zonder iemand die je begrijpt. Ik sta op en loop ijsberend door mijn kamer heen. Ik kijk door het kleine raam naar mijn spiegelbeeld, de enige plek waar ik naar mezelf kan kijken, waar ik de realiteit van mezelf zie. Een spiegel heb ik niet, mag ik niet, die gekken denken dat ik mezelf er mee zal verwonden. Waarom zou ik? Alsof ik nog niet genoeg littekens van wonden heb. Ik voel woede opkomen en ik trap tegen mijn muur aan. ‘Au!’ Ik laten me vallen, een pijnscheut schiet door mijn grote teen. Ik hoor een sleutel in het slot zich omdraaien en ik schiet overeind. Een vrouw met een hoge knot en te dun geëpileerde wenkbrauwen staat in de deuropening. ‘Noëlle, Noëlle…’, zucht ze. Ze loopt naar me toe en pakt me bij de arm. ‘Blijf van me af, stom wijf!’ Ik spuug haar in haar gezicht. Met een gezicht zonder emoties veegt ze de druppels van haar gezicht en drukt ze op het knopje van een klein apparaatje. Nog geen paar tellen later staan er twee mannen in de deuropening die zonder iets te zeggen me oppakken. Ik begin te schoppen en te slaan maar het heeft geen nut, ze zijn sterk, sterker dan ik ooit zal zijn.

Zal ik doorgaan met dit verhaal? Iemand tips, opbouwende kritiek? :upside_down_face:

Bedankt, leuk om te horen! Ik begin meteen aan een nieuw stukje :wink:

Ik volg ook! Klinkt interresant :slightly_smiling_face:

‘Hallo Noëlle, leuk je weer te zien.’ met een nep lachje geeft de ‘therapeute’ me een hand. Zonder iets te zeggen loop ik door naar de met rood fluweel bedekte stoel. De therapeute neemt een slok van haar koffie terwijl ze me aan staart. ‘Zeg, heb ik iets van je aan ofzo?’ De therapeute geeft geen antwoord maar pakt een kladblokje en ze schrijft iets op. Als ze ziet dat ik mee probeer te lezen klapt ze het snel dicht. Als er iets is waar ik niet tegen kan is het geheimzinnigheid, maar ik hou me in. ‘Dus, hoe gaat het met je?’ Hoe gaat het met je? Hoe gaat het met je? Wat een stomme vraag. Wat moet ik nu zeggen? Prima mevrouw, ik voel me super! Ik zit in mijn eentje in een kamer en heb geen contact met de buitenwereld, maar toch bedankt dat je het vraagt. Ik bal mijn vuisten en kijk haar verwoestend in het gezicht aan. Ik heb zin om te schreeuwen, op te staan en haar aan de haren te trekken. Maar in plaats daarvan zeg ik helemaal niets. ‘Wil je iets vertellen over je vader?’ De woorden die ze zonet achter elkaar heeft gezegd steken me, ze doen pijn. Praten over mijn vader is mijn zwakke plek, ik vind het moeilijk om over hem te beginnen en dat weet ze. Wat een heks, het enige wat ze wil is tranen zien. Ik voel tranen opkomen en slik ze snel weg. Verdriet maakt plaats voor woede. Mijn ademhaling wordt sneller en beginnende tranen veranderen in vuur in de ogen. Ik kan me niet meer in te houden en ik begin te schreeuwen. ‘WIE DENKT U WEL NIET DAT U BENT?! MIJ ZOMAAR VRAGEN OVER MIJN VADER? U KENT MIJ NIET EENS, MIJN LEVEN GAAT U HELEMAAL NIETS AAN’. ‘De vrouw pakt haar boekje en schrijft weer wat op’. ‘Oh! En nu gaat u ook nog eens opschrijven wat ik allemaal zeg? U bent niet goed in uw hoofd! Jij bent de gene die hier in deze inrichting hoort te zitten, niet ik!’ ‘Noëlle’, zegt de vrouw als ze klaar is met pennen. ‘Wij zijn klaar voor vandaag’. Zonder me aan te kijken staat ze op en loopt ze weg, de ruimte uit.

Dankjewel :upside_down_face:

Upje! :slightly_smiling_face:

Gaat het nog verder? :flushed: