Broertje

Ik begin maar gewoon meteen (lap tekst)

Mijn broertje heeft nogal veel problemen. Hij is hoogbegaafd, heeft hoogstwaarschijnlijk ADHD en is emotioneel heel erg klein (gedraagt zich als 5/3 jarige, wil niet eten zonder knuffelbeer, moet als eerste opscheppen, jent en jankt, etc.). Vroeger merkte ik dat maar een beetje, omdat hij heel snel boos werd, maar in groep 7/8 werd dat erger, hij ging mij ook pijn doen, slaan, wurgachtige dingen doen enzo.

Toen hij naar de middelbare school ging werd hij ontzettend gepest, het was echt vreselijk en hij werd ontzettend gefrustreerd, wat hij dan op mij afreageerde. Bovendien wist hij niet hoe hij moest werken, want op de basisschool snapte hij altijd alles, waardoor hij veel onvoldoendes haalde en mijn ouders boos op hem werden. Omdat hij zo boos werd steeds op school werd hij gezien als niet leeftijdsadequaat (emotioneel te jong (hij heeft ook nog een klas overgeslagen)) en ging hij naar een psychiater toe. Dit omdat psychologen al vaak met hem hadden geprobeerd te werken, maar hij erg slim is en dus niet meewerkt, en bovendien ook nog eens heel erg boos wordt, want hij snapt niet waarom hij daarheen moet.

Van die psychiater werd hij nog ongelukkiger, hij schreeuwde en schold veel. Daarom heeft mijn moeder hem weggehaald daar. Aan het eind van het jaar moest hij van het gymnasium af. Geen enkele school wilde hem hebben. Mijn moeder deed ontzettend haar best voor hem en raakte erg gestrest en mijn broertje was erg argressief, want hij snapte niet wat er nou mis met hem was.

Nu zit hij op een nieuwe school, in het begin ging het goed, hij vind weinig aansluiting, maar hij was erg vrolijk en gul, ook tegenover mij.
Mijn moeder besteed nu zowat fulltime aandacht aan hem, en door de structuur van de dag, die hij heel erg nodig heeft (hij snapt uitzonderingen niet, dat de ene zondag er wel pannekoeken zijn en de andere zondag niet, dat snapt hij niet, dan raakt hij in de war en wordt agressief.)

Maar nu gaat het weer slechter met hem. Daar lijden we allemaal onder (vader, moeder, ik)
Mijn vader werkt ontzettend veel omdat mijn moeder zoveel op mijn broertje let en we moeten rondkomen, dus hij heeft er relatief weinig last van. Maar ik ontzettend.

Mijn broertje krijgt altijd gelijk, we moeten hem niet laten stressen, daar heeft hij nog dagen last van. Als hij het woord wil krijgt hij het, hij praat overal doorheen, hij eist alle aandacht op. Ik kan gewoon niet meer met mijn ouders communiceren! Hij heeft het nodig en ik zie hem graag gelukkig, maar ik begin eraan onderdoor te gaan, steeds weer dat gescheld, die frustratie en ook ben ik een beetje bang, want als hij zo door gaat doet hij straks nog VMBO, terwijl hij echt veel beter kan!

Wat ik dus wil zeggen is dat hij alles overheerst, mijn moeder zorgt heel intensief voor hem en gaat hier deels ook aan onderdoor. Ik heb haar geprobeerd te zeggen dat ik echt ontzettend last heb van hem, maar toen raakte ze al helemaal in paniek door het idee dat het met mij ook niet goed ging. Dus ik zeg tegen haar niets meer, we communiceerden sowieso al niet zo goed.

Met mijn vader kan ik er niet over praten, zoals gezegd werkt hij veel, en, nouja, wij praten gewoon nooit over zulke sociale-emotionele dingen.

Oké, hopelijk snappen jullie deze lap tekst. Maaruhm, mijn vraag is dus, hoe kan ik zorgen dat ik niet ook aan mijn broertjes gedrag er onderdoorga, want het gaat echt niet zo?

Pffffff, ookals jullie niet kunnen helpen, het lucht iniedergeval op om even te vertellen.

Ik snap het helemaal! Lijkt me echt heel moeilijk om zo’n broertje te hebben!
Je moeder richt al haar energie ook op hem lijkt het wel, en vergeet ze jou daardoor?
Zo zie je maar dat wat er in een gezin plaatsvind, echt invloed heeft op de gezinsleden.
Ik weet nog wel dat het met mijn broer 3 jaar geleden ook helemaal mis ging, heel het gezin lijdt eronder. En dan zie ik weer dat mijn moeder het er ontzettend zwaar mee heeft, dan ga je zelf ook half kapot daardoor,.
En dat is zo moeilijk want thuis moet een veilige basis zijn waar je jezelf kan zijn, en waar je je fijn voelt.
Ik kan je niet echt helpen, heb ook geen tips anders had ik je die graag gegeven…
Wat ik deed was vooral zo min mogelijk thuis zijn, vaak naar vriendinnen etc. Maar dat is ook niet echt een oplossing, want dan ontloop je het.
Wat je wel kan doen is natuurlijk zoveel mogelijk leuke dingen doen, zodat je niet telkens met je broertje geconfronteerd wordt.
Praat er eens met je moeder over als je broertje op school zit bijvoorbeeld?
Dan kan hij er ook niet telkens door heen schreeuwen.
Je hoeft dan geen oplossing van haar te verwachten, maar het er gewoon met haar over hebben. Dat lucht haar denk ik ook op want zo te merken kan ze het niet echt met je vader delen.

Wat een lap tekst. -.- Nouja, iig succes!

Misschien is het verstandig om hem naar speciaal onderwijs te sturen, waar meer kinderen zoals hij zitten. En om eens met hulpverleners te gaan praten die erin gespecialiseerd zijn?

Is hij niet onderzocht op bepaalde stoornissen ofzo? Je zegt ‘waarschijnlijk ADHD’ moet dat dan ook niet ff onderzocht worden? Niet dat ik daar echt wat van weet verder, maar een vriendin van me heeft een vriend met een ontwikkelingsstoornis en hij heeft ook routines nodig in z’n leven, omdat het anders voor hem ook niet klopt. Hij zat ergens waar mensen daarop gespecialiseerd waren en daar waren regels, zoals altijd om een bepaalde tijd eten, op een bepaalde plek eten, op een bepaalde tijd opstaan. Als hij dan bijv op een andere plek moest eten ineens, kon hij daar niet tegen.
Ik zeg nu maar wat hoor, misschien is het wel compleet anders.

jeetje ja, in ieder geval zorg ervoor dat jij een rustige plek hebt om te leren, je kamer denk ik, waar je je ook even kan terugtrekken als je broertje weer drukker is. probeer daarbij de regel af te spreken met je broertje “als ik in mijn kamer ben met de deur dicht, dan wil ik niet gestoord worden, is hij open dan mag je binnenkomen voor een praatje” oid.
verder kan ik zo niet iets bedenken sorry, maar veel succes!

pfff, ingewikkelde situatie! Upje :thinking:

@ Samiranka: hij is onderzocht. Hij heeft geen clinische ADHD, maar hoogstwaarschijnlijk wel ADHD. maar omdat hij ook hoogbegaafd is is het moeilijk vast te stellen, omdat de intelligentie een deel van de ADHD opheft,

En, mijn moeder wil hem niet in speciaal onderwijs hebben, hij vind het al lastig om met ‘normale mensen’ te communiceren, ze wil hem ook geen medicijnen geven ofzo.

Naar vriendinnen gaan is trouwens best lastig, want die wonen allemaal aan de andere kant van Amsterdam.

Ik vind het echt heel goed van je dat je het er met ons erover deelt. Ik snap je wel voorkomen. Maar het is toch heel lastig om een goede oplossing te vinden om het probleem of een deel ervan op te lossen. Misschien toch nog even verder met je moeder er voorzichtig erover gaan praten? Of misschien kan je je moeder een heel klein beetje meehelpen. Verder weet ik het ook niet. Maar echt veel succes gewenst.:stuck_out_tongue:

Je klinkt wel echt als een lieve, goede zus :slightly_smiling_face:
En tja, aan je broertje valt waarschijnlijk niet veel te veranderen maar probeer toch aan je moeder uit te leggen dat jij ook aandacht nodig hebt.
Verder weet ik ook niet goed hoe te helpen maar ik wou het toch even zeggen :slightly_smiling_face:

Tja, misschien moet ik inderdaad nog even met mijn moeder gaan praten,

Maar het probleem is niet de aandacht, ik hoef niet zo veel aandacht. Het is vooral de gespannen sfeer en het nooit iets kunnen zeggen. Ik krijg niet eens de kans om te vertellen of ik eerste uur vrij heb of niet.

Oef! Dat is lastig zeg!
Ik heb 2 broertjes met Autisme en dat is soms ook wel lastig.
Er bestaat zoiets als Respijtzorg. Dan komt er iemand en die neemt de zorg voor een dag ofzo over zodat de rest van het gezin even vrijaf krijgt.

Ik denk dat het écht veel verstandiger zou zijn om hem op speciaal onderwijs te zetten, waarschijnlijk kan hij daar wél aansluiting vinden, want op een normale school zal hij waarschijnlijk nooit aansluiting vinden! En op speciaal onderwijs weten ze ook beter hoe ze met hem moeten omgaan. Ik zou dat écht overwegen, ik denk dat het veel zal schelen!

@ CISX ik kan het voorstellen aan mijn moeder. Maar wel lastig, want het is niet mijn beslissing en verantwoordelijkheid, weet ook niet hoe ik het zou moeten brengen.

Ja dat is idd wel lastig! Misschien kan je een keer voorstellen om met je moeder te gaan lunchen? Bijvoorbeeld als je broertje op school zit, dat jij dan even vrij mag nemen ofzo? En het er dan eens goed over hebben, en dan zou je dat voor kunnen stellen, iig zeggen dat je het echt niet meer trekt zoals het nu gaat…

Hmm, met haar lunchen. Zou kunnen, als ik mijn vader zover krijg om mijn broertje naar drumles te brengen en op te halen…

Ik denk dat ik dat ga proberen te regelen! Bedankt!

Hoe oud ben je? Misschien kun je op kamers gaan?

Ik ben 15. Ik wil wel meteen het huis uit zodra ik kan, maar dat duurt dus nog even.