broertje met adhd

hallo,
ik heb dus een broetje met adhd. Ik heb hier echt ontzettend veel last van, hij zegt rare dingen tegen je, maakt de hele dag verschrikkelijk veel lawaai etc. Hij is ook wel een lief kind in heel veel dingen. Dus daarom probeer je dus ook met de adhd rekening te houden. Maar ik kan het de laatste tijd gewoon niet meer opbrengen. Ik probeer het soms/vaak wel. Maar het hangt ook van mijn bui af. Ik ben hoogsensitief en kan ook niet heel erg goed tegen veel kabaal heb ik het idee, het zit me dus in de weg. Maar soms gaat het lawaai echt maar door, echt er komt geen eind aan. En hij houdt vaak ook niet op voordat je echt heel boos wordt en begint te schreeuwen. Maar dan ben ik vervolgens natuurlijk weer de bitch en moet niet zo tegen hem doen en voor hem is het toch ook allemaal niet makkelijk (dit zegt mijn moeder). Dat begrijp ik ook wel en ik hou ook echt wel van hem. Maar ik ben het zo zat, als ik hem van de trap naar beneden hoor komen denk ik vaak al ‘oh god…’. Gewoon omdat ik er niet de hele dag rekening mee kan houden. Bijvoorbeeld ook als ik tentamens heb moet ik maar in de bieb gaan leren omdat het thuis dan niet gaat met al die herrie. Mijn ouders kunnen er verder ook niet veel aandoen. Heeft een van jullie tips? Ik denk namelijk soms van ja je moet het maar gewoon accepteren, maar dat lukt me niet.

ik denk dan echt dat het het beste idee is om gewoon in de bieb te gaan leren het is lekker rustig en hier kan je je dus wel concentreren. heb het er nog eens een keer met je ouders over dat je het echt heel vervelend vind en zeg eerlijk dat het je dwars zit. Je kan ook je Eigen plek creëren bijvoorbeeld in je kamer. Heb het er met je moeder of vader over dat hij tussen een bepaalde tijd je niet mag storen op “jouwn” plekje

Mijn broer heeft ook ADHD, toen hij nog klein was, was hij ook altijd all over the place, maakte liefst zoveel mogelijk ruzie met me en deed me vaak pijn. Ik heb het ook leren accepteren toen en er vaak met mijn ouders over gepraat en het is inderdaad een kwestie van er leren mee om te gaan. Praat ook eens een keertje met hem wanneer hij iets rustiger/moe is en zeg van: “Soms dan kan ik er niet zo goed tegen als je zo ruw en druk bent. En als ik serieus zeg: “Stop ermee alsjeblieft, (naam)” dan moet je er ook echt mee ophouden.” Dat hielp bij mij echt een tijdje en na verloop van tijd moest ik het wel opnieuw zeggen mja, toen was hij nog een kind, hij vergat zulke dingen.
Ondertussen is hij 17 jaar en het gaat echt een stuk beter, hij wordt stilaan volwassener en gaat zich ook meer zo gedragen. Dit zal voor jou ook wel zo gaan… Dat hoop ik toch voor je.

Edit: Ohja, wordt zeker niet boos op hem, dat heeft het omgekeerde effect dat zij dan ook naar het agressieve zullen neigen. Probeer gewoon rustig en op een volwassen manier te praten, ook al is het nog een kind, maar zo is het wel duidelijk.

Ik ga dit topic in de gaten houden… Mijn broertje heeft een lichte vorm van ADHD (en hij doet te weinig op een dag, teveel energie) en houd geen rekening met mij (het kan hem niks schelen).
Ik weet hoe je je voelt, soms kan je het gewoon écht niet meer accepteren en heb je er genoeg van. Maar ik heb geen idee wat je eraan kan doen. Ik vrees dat het een kwestie van aanpassen is… Sterkte ermee in ieder geval.

bedankt voor jullie reacties. Ik word er gewoon ook zo moedeloos van soms. En dan zeggen mijn ouders weer van ja maar hij is ook zo lief. En dan denk ik IK ben ook lief dat ik er de hele dag rekening mee probeer te houden, en ik doe veel meer in huis etc. Maar hij begrijpt dingen soms niet goed ofzo (weet niet hoe ik dat goed kan uitleggen) dus word hem vaak hardop verteld dat hij zo lief is etc. Mij ook wel maar lang niet zo vaak. En nu voel ik me net of ik zo iemand ben die dat de hele dag wil horen maar dat is niet zo. Gewoon iets vaker denk ik. En ik weet ook wel dat ik soms een bitch tegen hem ben, maar soms lukt het me gewoon echt even niet anders.

Vaak zijn er wel cursussen of mensen die hulp kunnen geven dmv gesprekken. Meestal kan dat bij een pedagoge. Anders kunnen jullie daarheen? Mijn broertje is autistisch en wij hebben ook zulke gesprekken gehad. Door die gesprekken weet je beter hoe je met verschillende situaties om moet gaan, maar ook hoe je hem kunt helpen door goed te reageren bijvoorbeeld. Zeker aan te raden! Volgensmij is zo’n centrum overal wel denk ik, al is het de GGD.

Ik heb ook ADHD, en mijn broertje ADD.
En als ADHD’er heb je er natuurlijk geen last van.
Maar als ‘zusje van’ natuurlijk wel. Maar ik weet dus niet hoe ik je kan helpen.

Oordoppen.
En misschien is vragen of hij zn medicatie wil nemen…
Komt me wel bekend voor ik ben ook zo’n gezellige druktemaker/ flapuit… Oepsss sorry, zo bedoel ik het niet, of het komt gewoon een beetje rot me bek uit! Ik leef nu al een aantal jaar zonder pillen, maareee in mijn tiener jaren/ school voor ik moeder werd slikte ik ze wel heeeeerlijk rustiggg in mijn hoofd…

Sorry 2x hetzelfde bericht :flushed:

ja het punt is hij neemt dus al medicatie… maar geloof me alsnog is hij echt ontzettend druk. Soms ben ik er heel verdrietig van, ik raak er ook van in de war. Want dan zeggen mijn ouders steeds van nee het valt allemaal wel mee, en dan denk ik van ligt het dan aan mij? Overdrijf ik dan, stel ik me zo aan? En dan voel ik me ook een heel egoistisch slecht persoon. En dan mis ik ook gewoon iemand die me troost denk ik. Ik heb dus ook een oudere broer die de nodige problemen heeft gehad, en die het jarenlang leuk vond om me af te zeiken tot ik met de grond gelijk was. En dan grepen mijn ouders naar mijn idee ook te vaak te laat in, en gaven mij daar vaak ook deels schuld aan. En daardoor heb ik een jaar heel veel problemen gehad met woede aanvallen. Omdat ik dan dacht aan al die situaties waarin dat gebeurt is, toen ik jonger was. En daarom ook heel erg boos op hem en mn ouders was. En dat was ongeveer van toen ik 11 was tot 15/16 denk ik. En dat hij me ook in elkaar probeerde te slaan als mijn ouders weg waren. Misschien verduidelijkt dit de situatie. Sorry voor de ontzettend lange berichten.

Kijk, aan zijn gedrag kun jij waarschijnlijk niet veel veranderen. Dan heb je nog 2 opties over:
a) Jouw gedrag/reactie veranderen daarop;
b) De situatie vermijden.

Je zegt dat je optie a al vaak hebt gedaan, misschien is optie B. dan een idee. Het zal altijd een beetje behelpen blijven, maar misschien kun jij als je weet dat je broertje om half 4 thuiskomt uit school en dan zijn 'stuitermoment’heeft, zorgen dat jij niet in de woonkamer bent, maar lekker boven of in de bieb.

Dat is wel raar, wel zn pillen en nog DRUK…wauw das wel heel bizar! Ik was er altijd behoorlijk stoned van :slightly_smiling_face: :dry:
Met hem een gesprek aangaan en vragen f hij t wil proberen rustg te doen.
Kan jij daar geen therapie voor krijgen?

Ja ik ben wel is in therapie geweest inderdaad. En toen ging het ook wel een poosje beter met me. Maar nu heb ik zelf heel veel stress door school en kan ik er minder goed mee omgaan. Als ik zelf niet gestressed ben kunnen we het best goed vinden samen. Ja klopt broodje dat is ook zo inderdaad. Dat is wel een goed idee. Alleen als we allebei thuis zijn zegt hij wel heel lief, van ; Zullen we samen tv kijken? Dat doen we dan en dan is die vervelend (niet altijd natuurlijk) en houdt niet op. Als ik dan wegga voelt die zich afgewezen en begrijpt het niet. Dat is het lastige eraan.

Mijn broertje heeft ADD en kan soms ook niet stilzitten.
Als je er zoveel last van hebt, praat een keer alleen met je ouders. Leg rustig uit wat je dwars zit en wat je wilt proberen te veranderen. En niet alleen bij je broertje maar ook bij jezelf.
En als zijn medicatie niet aanslaat kan hij geen andere krijgen, mijn broertjes medicatie werkte eerst ook niet en hij heeft daarom andere gekregen.
En zoals al eerder gezegd, wordt vooral niet kwaad op je broertje en ga niet heel boos tegen hem praten als je het even helemaal zat bent. Dat werkt averechts, je broertje (mijn wel in ieder geval) raakt dar helemaal van slag door, gaat huilen en dan ben jij weer de boeman. Bij mij werkt het om hem gewoon te negeren, hoe moeilijk ook en als het echt uit de hand loopt ga gewoon naar je ouders toe.

Liefs