Brief aan ex?

Het is inmiddels al een tijdje uit met mijn ex (long story short: hij vreemdgegaan op Valentijnsdag, nieuw meisje leren kennen die hem wel intellectueel uit kon dagen oid) en ik heb na al die tijd nogsteeds een soort onrustig gevoel alsof ik nog dingen kwijt moet, vandaar dat ik een brief heb geschreven en ik zit erg te twijfelen of ik hem moet verzenden. Mijn ex stelde zelf nog voor dat ik hem altijd een brief kon schrijven toen het net uit was gegaan, hij is niet het soort persoon dat dat stom of dom vindt of wat dan ook… maar toch. Mijn voornaamste vraag aan jullie is eigenlijk wat jullie vinden van de manier waarop ik het geschreven heb en of jullie iets misschien anders zouden verwoorden ofzo… Wat vinden jullie? Bedankt trouwens als je de moeite neemt om het te lezen!

Ik weet niet eens hoe ik moet beginnen en waarom ik eigenlijk ook maar de moeite neem om op deze zaterdagavond iets te schrijven wat ik toch nooit ga verzenden. Je zei zelf dat ik anders ook een brief kon schrijven, en aangezien ik nogsteeds met een bepaald soort zenuwen rondloop alsof ik dit nog voor mezelf moet afmaken, heb ik besloten het toch maar een kans te geven. Ik heb teveel energie gestopt in fictieve gesprekken met jou in mijn hoofd te voeren, te vaak stiekem gehoopt je ergens tegen te komen in de hoop dat ik er alles uit zou kunnen gooien en dan
Dan niks, want ook al heb ik mezelf wijsgemaakt dat het dingen zal veranderen, feit is dat ik de rest van mijn leven zou door kunnen gaan met rumineren en het zal niks uitmaken. Laat me daarom nog één keer zo egoïstisch zijn om puur voor mezelf deze brief te schrijven, voel je dus ook niet verplicht om te reageren. Dit is gewoon nog een laatste poging om mezelf ervan te overtuigen dat ik er klaar mee ben en dat het nu écht afgesloten is.

Weet je nog, die zondag toen ik mijn spullen bij je op kwam halen en toen we daar in de badkamer stonden te janken en hoe ik vertelde over iedereen die zei dat ik je nog zou gaan haten (essentieel onderdeel van het rouwproces oid) en hoe ik me dat echt niet voor kon stellen?
Ik kan het nog steeds niet. Ik betrap mezelf erop dat ik het nog steeds voor je opneem wanneer mensen zeggen wat voor een klootzak je wel niet zou zijn. En begrijp me niet verkeerd, want ik wil je ook absoluut niet de hemel in prijzen en ik wil je het liefst nog een keer in je gezicht zeggen hoeveel pijn het heeft gedaan en over hoe ik niet snap dat een persoon zo compleet anders kan zijn dan je altijd dacht dat hij was. Maar dit weet jij net zo goed als ik, en ik weet dat je spijt hebt en dat geloof ik, dus het is verspilde energie om daar nog woorden aan vuil te maken (en uiteindelijk heb je er alleen jezelf mee om haatgevoelens te creeëren voor de persoon die je tattoo heeft ontworpen)
Je acties maken je, tot op een zekere hoogte, tot wie je bent. Maar ik weet dat jij in de essentie gewoon een sympathieke jongen bent en je bent alles behalve een klootzak. Je bent meer dan alleen je acties.
Grappig hoe de hele Hitler-discussie maanden later pas op zijn plaats valt. Je had gelijk.

Wat nog meer grappig is, is hoe je jezelf van de een op de andere dag totaal niet meer herkent. Eigenlijk is dit helemaal niet zo grappig maar vooral fucking verwarrend. Je uitspraak over de kittens en make-up heeft er behoorlijk ingehakt en heeft me echt heel erg doen gaan nadenken over mezelf (en ook een beetje over jou. Sorry Koen, maar het klinkt een beetje alsof ik de punchline van een slechte grap ben wanneer je na negen maanden alleen maar weet te vertellen dat ik lief ben en van kittens en make-up houd. Dit zegt ook wel een beetje iets over jouw mensenkennis). Ik was altijd alleen maar met jou bezig, overal en altijd in mijn hoofd en heb verder nooit echt meer nagedacht over mijn eigen leven. Denk aan al die keren dat we samen lagen en jij altijd aan alles dacht en ik lag daar altijd maar van: “O.” En ik vond het goed zo. Ik hoefde niet meer dan gewoon
er te zijn

En dan ben je weg en dan sta ik er alleen voor. Als je alleen met jezelf achterblijft wordt je wel gedwongen om na te denken, en geloof me: ik heb nog nooit in mijn leven zoveel nagedacht als de afgelopen periode. Opeens besefte ik dat ik me achttien jaar lang voor niks anders geïnteresseerd had dan mijn uiterlijk. Misschien was het zelfs wel een soort obsessie en hierdoor heb ik mijn innerlijk echt compleet verwaarloosd omdat ik er simpelweg niks om gaf. Ik gaf in feite helemaal nergens iets om, behalve al mijn geld uitgeven aan veel te dure make-up en mijn hoofddoel in het leven was een Louis Vuitton Speedy tas bezitten. Ik lach mezelf hier oprecht om uit. Net als het ontbijtje van tachtig euro trouwens, maar goed.

Ik ga mezelf niet helemaal de grond in praten, want dit was ik en ik was hier tot voorkort redelijk blij mee. Tot jij dus wegging en dat veranderde echt mijn hele mindset. Ik wilde niet meer zo leeg, kortzichtig, naïef en vooral zo ontiegelijk oppervlakkig zijn. Ik wilde interesses, hobby’s, nieuwe dingen gaan doen en mezelf uitdagen, in plaats van altijd maar de veilige weg te kiezen. Ik snapte niet meer hoe ik zo lang zo verschrikkelijk ongeïnteresseerd kon zijn voor alles. Ik ben bijvoorbeeld voor het eerst echt gaan luisteren naar muziek in plaats van het alleen maar aan te horen en ik heb het gevoel alsof ik heel veel dingen die ik voorheen niet (aan jou) snapte nu ineens wel begrijp. Bovendien was ik ook helemaal klaar met al mijn kleding. Ik wilde dragen waarin ik me mezelf voelde en niet zoveel mogelijk proberen te lijken op iemand waar ik zelf niet eens iets mee te maken zou willen hebben. Om je een idee te geven: ik ben van Uggs naar Dr Martens gegaan.

Jij en je acties waren de aanleiding (niet de reden, ken je die nog?) dat ik begon na te denken en als dit allemaal niet was gebeurd had ik niet, of veel later pas, de motivatie gehad om erachter te komen wie ik nu echt ben en de persoon te worden die ik graag wil zijn. Ik heb dit allemaal zélf gedaan en wil je hier dus ook geen credits voor geven, maar alsnog wil ik je wel bedanken voor je bijdrage hieraan. In een relatie hoor je het beste uit de ander te halen en dat heb je bij mij uiteindelijk toch nog gedaan. Het was nieuw voor mij dat mensen soms gewoon in – en uit je leven kunnen lopen, maar ik hoop dat ik ondanks alles toch ook nog iets voor jou heb kunnen betekenen, dat ik je nog iets heb kunnen bijbrengen of doen inzien. Als dit niet zo is, heb ik in ieder geval mijn best gedaan.

Ik weet nog toen je me vertelde over hoe je de toekomst zo grauw inzag en ik hoop oprecht voor je dat je je plekje vindt en tevreden kan zijn. Je hoeft niet per se altijd gelukkig te zijn, als je je soms wat minder voelt is dat ook prima. Wie heeft ons wijsgemaakt dat het hoofddoel in het leven “gelukkig zijn” is en dat we dit altijd, overal moeten zijn?
Er is niks mis mee om je soms gewoon wat minder te voelen, die gevoelens hebben we niet voor niets.

Misschien dat je zo nu en dan nog eens aan mij denkt, ik wel aan jou. En ook al ben ik waarschijnlijk gewoon iemand uit het rijtje, voor mij ben je wel mijn eerste liefde en ik zal je dus ook niet vergeten, of ik dat nou wil of niet. Mensen kwetsen je vroeg of laat toch wel en dan is het de vraag of de fijne momenten de pijn in het einde waard zijn geweest. Bij jou was dat absoluut zo, en dat zegt ontzettend veel over de fijne momenten.
(of over hoe snel ik tevreden ben)

En o ja, sorry dat ik altijd zei dat je normaal moest doen.
Doe dat alsjeblieft niet.

Ik zal het niet doen denk ik. Denk dat je het beter kan laten rusten.

Ik vind het wel een mooie brief, maar ik snap niet dat je hem hier wil delen? Als je het toch voor jezelf schrijft…

Omdat ik me afvraag of jullie vinden dat ik hem moet versturen… of het een goede brief is… idk eigenlijk

Je hebt de brief nu geschreven en je bent het dus kwijt maar ik zou hem niet sturen. Hij kan daar niks mee.

Om de een of andere reden moest ik hier om huilen.

Zelf heb ik ook een brief geschreven naar mijn ex, maar ik heb hem nooit verstuurd. En als ik jou was, zou ik dat nu ook niet doen.

Je kunt je afvragen wat je ermee bereikt. En wat heeft hij er aan?
Misschien is het beter dat je het voor jezelf houdt, omdat dat ook de reden was dat je het schreef.

Ik zou de brief wel versturen

Ligt eraan wat je met die brief wil. Als het de bedoeling was het van je af te schrijven zodat het nu oplucht lekker laten staan op je computer. Als je het belangrijk vindt dat hij dit nog leest omdat je dit nog kwijt wil, dan zou ik hem wel versturen. Ik zou er dan wel duidelijk bij zeggen wat je bedoelingen zijn, hij zou bijvoorbeeld kunnen denken dat je hem terug wil. En als hij een vriendin heeft zou ik ook oppassen met versturen, zometeen denkt hij dat je probeert te stoken of iets dergelijks.
Maar je moet het natuurlijk zelf weten. :slightly_smiling_face:

Wauw, dit raakt me. Misschien omdat het erg lijkt op het verhaal van mij en mijn ex.
Ik zou het zeker versturen. Er zitten mooie herinneringen aan jullie tijd in verwerkt en het laat blijken hoe belangrijk hij voor jou was (of is), maar ook dat hij je gekwetst heeft. Dat mag hij best weten. Hij heeft zelf gezegd dat je hem een brief mag sturen, dus waarom niet? Op deze manier kun je het hopelijk goed voor jezelf afsluiten en kan hij er ook goed over nadenken. Gevoelens zijn makkelijker te beschrijven dan te verwoorden in een gesprek. En anders blijf je misschien alsmaar denken; wat als ik het wel had verstuurd?

Ik herken mij erg in jouw verhaal, hopelijk komen we er snel overheen.

Hij is vreemdgegaan en je schrijft een brief waar je hem eigenlijk in bedankt, ook al zeg je dat hij er geen credit voor hoeft te krijgen. Ik geloof moeilijk dat je zo’n leeg persoon was, als ik je brief lees. Denk je echt zo over jezelf of was dat iets dat hij dacht?

Ik vind dat hij geen ego-strelende brief van jou hoort te ontvangen. Dus ik zou zeggen: schrijf 'm en verbrand 'm/maak 'm kapot. Voeg misschien ook nog wat passages toe over wat voor 'n klootzak hij is, want to be honest: hij komt zo over.

Dit.

Ik zou het niet doen, vooral omdat hij(!!) is vreemdgegaan. Ik heb ook nog een brief geschreven naar mijn ex en die had hij gelezen en direct in zijn kast gestoken, het deed hem niets.

En daarnaast, er is helemaal niets mis met van make-up en kittens houden… Ik hoop dat je bent veranderd omdat je dat zelf wilde, en niet omdat hij je geen ‘intellectuele uitdaging’ meer vond.

Ik vind dat je jezelf echt enorm mooi verwoord hebt, en het raakt me ook serieus. Ik zou hem wel versturen, het opschrijven zorgt misschien voor rust in je hoofd, maar ik zou het hem wel willen laten weten geloof ik. En nogmaals, super mooie brief. Niet veranderen. Al ben ik het er wel mee eens dat het iets te egostrelend is, maar dat is kennelijk hoe jij nog steeds over hem denkt. Vind ik ook wel weer wat hebben.

Oh en ik geloof absoluut niet dat je zo’n oppervlakkig persoon bent of bent geweest. Die mensen kunnen dit niet schrijven.

Ik zou hem wel versturen, omdat het iets is wat je kwijt wilt, en hij mag het weten want hij heeft zelf gezegd dat je hem een brief mocht sturen. Ik vind dat je de brief ook heel mooi hebt geschreven, duidelijk, maar mooi. En ik hoop dat, als je hem verstuurd, dat hij wel gaat beseffen wat hij heeft gedaan. Sterkte♥

Weetje,
Ik zou hem wel versturen.
En ja hoe naïef het ook klinkt;
Natuurlijk is hij een ego-centrische klootzak.
Maar aan jou brief kan ik ook halen dat je nog lang niet over hem heen bent. Haal alles er uit wat er in zit, dit raakt hem sws!
Risico’s maken het leven beter.

Ik zou hem wel versturen, ik vind het heel mooi verwoord.

Wat een lieve brief, meid. Maar ik zou hem voorlopig lekker voor jezelf bewaren. Misschien kun je hem later alsnog versturen, als je volledig over hem heen bent en er luchtig over kan praten. Zolang je nog gevoelens hebt voor die gast, zou ik het niet doen, anders geef je hem meer de mogelijkheid je te kwetsen.