Blauwe plekken

[i]Hi!
Ik ben bezig met een verhaal schrijven en ik hoop dat jullie het leuk vinden. Het idee zelf wordt in het verhaal denk ik al gauw duidelijk.
Ik heb er bewust voor gekozen om niets over de hoofdpersoon te vertellen vooraf, dus ik hoop dat het jullie bevalt!

Beginnen is voor mij altijd lastig, aangezien je het goed moet openen, dus ik hoop dat het een beetje te begrijpen is.
Tips zijn altijd welkom.

Zou een moderator de titel kunnen veranderen in; [Verhaal] Blauwe plekken [/i]

Zijn ogen zoeken de mijne op. Ik probeer ze te ontwijken, maar tevergeefs. Ze kijken recht in mijn ogen, wat me op de een of andere manier beangstigt.
‘Laat me met rust,’ breng ik uit. Overtuigend kun je het niet noemen. Eerder bang voor wat er komen gaat, wat ik denk dat er gaat komen. Ongemerkt knijp ik het handje van mijn kleine zusje Emma fijn, die haar hand in de mijne heeft gewurmd. ‘Ga alsjeblieft weg.’ Ik piep.
Hij staat half zuchtend voor me. Hij probeert me echt over te halen mee te komen, maar ik durf niet. Ik ben te laf.
Hij wilt zuchten – sterker nog, hij deed het… maar hij houdt zich in. ‘Je kunt me niet negeren,’ zegt hij. Ik wil het hem niet uitleggen.
‘Dat heb jij de afgelopen jaren toch ook bij mij gedaan,’ zeg ik, ‘zo moeilijk zal het niet zijn.’ Het zonlicht schijnt via de witte gordijnen naar binnen en de gehele woonkamer wordt verlicht.
‘Het is afgelopen, Mila. Je gaat met mij mee.’ Voordat ik iets terug kan zeggen, heeft mijn vader mijn hand al gevonden en trekt die stevig mee.
Het is mijn vader, die me meetrekt. Voor het eerst.

je weet dat er een boek bestaat met de titel ‘blauwe plekken’?

Oh, nee sorry, nog nooit er van gehoord.

Maar het leek me gewoon een goede, duidelijke titel. En ik heb gelezen dat sommige lezers zich irriteren aan Engelse titels voor een Nederlands verhaal, dus dit was het eerst dat in me opkwam.

Maar; nog tips?

Vooral doorgaan! zou graaghet hele verhaal willen lezen!

je schrijft wel mooi.
ga maar verder, ben wel benieuwd! :slightly_smiling_face:

Mijn vader rijdt de auto voor. Het is een zwarte Mercedes en zo te zien is hij nieuw. Ik vraag me af hoe hij aan dat geld is gekomen. Voor zover ik het nog weet werkte hij altijd bij een bouwbedrijf, maar ik betwijfel of dat nog steeds zijn baan is.
Het idee dat dit mijn vader moet zijn, zorgt er voor dat er een koude rilling over mijn rug loopt. Met een stalen gezicht kijkt hij naar voren en zet de auto stil om de hoek. Aarzelend kijk ik om me heen. Er is niemand; maar dat verbaast me ook niets, op een schemerige zomeravond.
De lucht is benauwd, net zoals mijn stemming. Wat gaat mijn vader met me doen? Ontvoeren, zoals je wel eens op de televisie hoort of in films?
‘Stap in,’ commandeert mijn vader, en even twijfel ik of ik niet moet wegrennen. Emma sabbelt op het koord van haar vest en staart voor zich uit. Ze is zich niet van de situatie bewust.
Het valt hem op dat ik nog steeds op de stoep sta, en hij heeft er duidelijk genoeg van. Hij stapt uit zijn auto en opent de autodeur van de achterbank. Dreigend wijst hij met zijn hand naar binnen. ‘Mila, we hebben geen uren de tijd.’ Aarzelend kijk ik nog een laatst keer om me heen, til dan Emma op en schuif haar naar binnen. Daarna ga ik er zelf bedenkend naast zitten.

Iemand tips of opbouwende kritiek? Of andere reacties? :slightly_smiling_face:
Zou een moderator de titel kunnen veranderen in; [Verhaal] Blauwe plekken

Gaa dooorr!! :stuck_out_tongue:
Het lijkt me wel leuk (:

Mooi geschreven!
Moreeee!

goed begin!

‘We moeten even langs Freek.’ Freek, de naam doet me niets en ik lijk hem niet te herkennen. Nee, ik heb nog nooit iets van ene Freek gehoord. Al minstens twintig minuten staar ik voor me uit. Af en toe kijk ik angstig naar Emma, maar de meeste tijd kijk ik uit het raampje naast me. Soms werp ik een blik op de man die mijn vader moet zijn.
Als hij Emma nou maar niet herkent. Ik zie hem af en toe naar haar kijken, maar volgens mij weet hij niet wie ze is. Ik pak Emma’s hand en verwarm de hand met mijn eigen hand. ‘Hij woont hier ergens. Ik neem aan dat je even mee naar binnengaat, Mila?’ Via de spiegel probeert hij me aan te kijken, maar ik ontwijk zijn ogen. Zijn blik is ijzig, maar het heeft iets warms. Iets wat ik zou moeten vertrouwen, maar er niet aan denk het überhaupt te overwegen. ‘Moet het?’ mompel ik, maar zodra ik de twee woorden uitspreek heb ik al spijt. Ik moest het negeren, ik moet de houding aannemen van een meisje die opstandig is zonder zich er van bewust te zijn.
‘Het lijkt me vrij duidelijk dat je even meegaat.’ Negeren, ik moet het negeren.
Veel sneller dan ik heb verwacht stop de auto. We staan stil voor een groot, donker maar toch modern huis. Aan de andere kant van de straat staan gewone appartementen.
In de tuin staan grote bomen die een groot gedeelte van het huis bedekken. Mijn vader stapt uit, loopt naar achteren en trekt het portier open.
Ik pak Emma vast en schuif ons beide de auto uit. Als ik op de stoep sta, neem ik de buurt extra goed in me op. Mijn vader loopt naar de voordeur, steekt een sleutel in het slot en draait de deur open. Hij wenkt me mee te lopen.
De tien stappen die ik zet, lijken er wel duizenden. Het lijkt eeuwen te duren voordat ik bij de voordeur ben, maar als ik er ben til ik Emma op en neem haar mee naar binnen.
Meteen als ik binnen ben omarmt de geur van sigaren en wiet Emma en mij.

Iemand nog tips, opbouwende kritiek of iets anders?

Verder :grinning:

Verdeeeeeerrr

volger!

verder gaan! nu wordt ik echt nieuwsgierig, haha!

Verder!

wauw ben nu al verslaafd :grinning:

[i]Nogmaals; opbouwende kritiek, tips, dingen die je opmerkt en andere reacties zijn helemaal welkom! Ik wil mijn schrijfstijl graag verbeteren, dus zeg het gerust! :grinning:
Oja, vinden jullie het fijn als ik misschien een klein stukje wat er vooraf is gebeurt post? Dat doet MissAwesome ook en dat vind ik erg prettig om te lezen,of als jullie langere stukjes willen, als jullie zoiets fijn vinden zeg het me.

De reacties vind ik nu al super leuk! Maar als iemand tips heeft, zeg het maar, ik sta overal voor open. [/i]

Ondertussen ben ik naar de woonkamer verplaatst. Met Emma op mijn arm, staar ik uit de schuifdeuren naar buiten. Het regent zacht.
Freek is geen alcoholist zoals ik dacht dat hij zou zijn, maar eerder een redelijk nette man. Hij draagt een spijkerbroek, met zwarte schoenen en een zwart jasje.
Hij heeft een sigaar in zijn mond, en heeft donkerbruine krullen. Hij is lang, zo rond de één negentig. In mijn ooghoek zie ik hem mij aandachtig bekijken.
‘Dus dat is ze?’ zegt hij. Hij laat zijn blik over mij glijden en op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik in een of andere club als stripper werk. ‘Mooie lengte, mooi figuur… Ze lijkt op haar moeder.’ Heeft hij mijn moeder gekend? ‘Alleen, Frank… tienermoeders kunnen we niet gebruiken.’ Wát? Tienermoeder, ik? Wáár voor gebruiken?
‘Mijn dochter gaan we niet gebruiken, Freek. Ze is geen reclamemiddel, neem ik aan, ze is familie.’ Hij laat zijn stem serieus dalen, van de zakenman- naar de vaderstand, en het volume daalt. ‘En over het kind… Ik spreek haar er later op aan, het kan niet van haarzelf zijn.’
‘Frank – je weet toch dat tienermeiden snel zich verantwoordelijk voelen, wie weet is dit kind wel van Estelle. Die zat toch aan de drank? En je hebt toch opgevangen dat ze zwanger was,’ zegt Freek op zo’n manier dat ik hem wel kan vermoorden, ‘ik denk dat je dochter…’
‘Jullie weten niets over mij of over mijn familie!’ Ik til Emma op, pak mijn tas van de stoel en ren de kamer uit. Opnieuw walmt de wiet- en sigarenlucht om me heen, maar dit keer negeer ik het compleet en trek ik de voordeur stevig open.
Ik hoor voetstappen in de woonkamer, een aarzeling bij de deur en ik hoor ze praten.
‘Ze is onhandelbaar,’ hoor ik Freek zeggen, maar zonder enige twijfel versnel ik mijn pas. Zachte druppels vallen vanuit de grijze lucht op mijn warme huid en ik kijk om me heen.
‘Mila!’ Links. Ik loop naar links en merk dat ik langzamerhand ben gaan rennen. Emma begint zacht in mijn oor te snikken en ik houd haar iets steviger vast. Niet gaan krijsen, Emma, dit is niet de tijd om te gaan krijsen…
Ik zie een poort en zonder enige twijfel ren ik er in. Achter twee kliko’s zet ik Emma neer, kijk of mijn vader er niet langsloopt en of hij ons niet kan zien. Nee, Emma is amper zichtbaar en ze zou niet opvallen als je niet weet dat ze hier zit.
Dan plof ik zelf naast mijn kleine zusje neer, leun tegen de schutting aan en voel dat mijn wangen inmiddels nat en kleverig zijn. Opnieuw biggelt er een traan naar beneden.

Verder:D

wauw, spannend en mooi geschreven! Verder dus!

het is toch niet het verhaal Blauwe Plekken?