blackbird

een voorproefje van mijn eerste verhaal hier, ik hoop dat het een beetje aanspreekt :upside_down_face:

Rillend door de kou en door de angst keek ik in de onnatuurlijk groene ogen van de jongen die voor me zat. Ik ademde in door mijn neus en uit door mijn mond, te snel, waardoor het paniekerig klonk. “Ik weet niks meer” zei ik langzaam, zelfs mijn stem trilde. “Ik weet niet wie ik ben, hoe oud ik ben, ik weet niks meer van mijn verleden, niet eens meer hoe ik eruit zie” ik beet op mijn lip totdat ik het bloed in mijn mond proefde. De jongen trok zijn donkerbruine wenkbrauwen op. “Weet je wel nog wat je daarbinnen deed?” zijn stem was te zwaar en te schor voor zijn uiterlijk. Ik keek over mijn schouder naar de enorme zwarte poort waar nog steeds mensen uitkwamen. De meeste marcheerde precies gelijk met strakke, uitdrukkingsloze blikken. Een klein aantal lag bewusteloos op de grond. Dat was mij ook gebeurd, dat dacht ik tenminste. Zodra het zonlicht me geraakt had was het zwart voor mijn ogen geworden. Ik schudde langzaam mijn hoofd. Ik wist het niet meer, maar ik wist wel dat ik geen gezellig potje kaarten had zitten doen. De jongen keek lichtelijk teleurgesteld, stond toen op en wenkte me. Ik trok mezelf ook omhoog aan een verdorde boom en liep hem achterna. Ik wist niet of ik deze jongen moest vertrouwen maar het voelde alsof ik geen andere keuze had.

We zaten een tijdje achter een bosje en staarde naar de stoet. “Dante” zei hij ineens “ik noem je Dante.” Ik keek hem bedachtzaam aan, het trillen was grotendeels gestopt, de kou raakte gewend. “Dante” herhaalde ik en ik knikte “Ik vind het mooi.” Hij keek me zelfvoldaan aan. Even was het stil en ik besefte me dat ik de naam van deze vreemde jongen nog niet wist. Ik draaide me naar hem toe en nog voor ik mijn mond open kon doen gaf hij het antwoord al “Aiden” Nu was het mijn beurt om mijn wenkbrauwen op te trekken. “Ben je waarzegger of voorspeller ofzo?” ik keek hem half geschokt aan en besefte meteen dat het een stomme vraag was want Aiden glimlachte en er kwam een scheurtje in zijn droge lip. “Mocht je willen” zei hij, toen richtte hij zijn blik weer op de stoet en zijn gezicht verstrakte meteen. Het maakte hem minstens 5 jaar ouder. Alleen de bewusteloze mensen lagen er nog. Aiden keek me bijna met medelijden aan, “Ik weet niet wat er met je gebeurt is Dante, maar we gaan het nu uitvinden”