Better be dead

Better be dead

Ik veeg met bibberende handen de tranen die over mijn wangen biggelen weg. Je zal het niet begrijpen. Niemand zal het begrijpen. Zelfs ik niet. Maar je zal het voelen, Oh. Een verterend gevoel vanuit het binnenste van het hart zal zich langzaam maar zeker naar buiten wagen en de hele ziel, het hele wezen vervagen. De pijn, veroorzaakt door het verschroeien van de ziel zal overgaan in een onbeschrijfelijke leegte die erger is dan de pijn. Je zal hetzelfde voelen als jij mij hebt laten voelen toen jij voor haar koos.
Ik leg mijn vingers op het koude lemmet en voel een rilling over mijn rug lopen. Dit was het dan. Ik had het leven me veel mooier voorgesteld, niet zo koud, donker en leeg, zonder enig lichtpuntje om me met mijn hele lichaam aan vast te kunnen klampen. Ze zeiden dat ik verloren was. Ze zeiden dat medicijnen de pijn konden verlichten. Maar de pijn is allang voorbij, allang verleden tijd. Het is de leegte die me verteerd, de herinneringen van hoe het was en hoe het nooit meer zal zijn.
Ik probeer -ondanks de donkerte van deze kamer- een glimp van mezelf op te vangen in het mes. Ingevallen wangen en donkere kringen onder mijn ogen sieren mijn gezicht, dat omlijst wordt door sluik, futloos haar. Mijn ruggengraat prikt pijnlijk in de muur want ik ben veelste mager. maar het kan me niets schelen. Eten lijkt nu een van de meest nutteloze dingen in het leven en daardoor is zelfs mijn uiterlijk hol geworden. Geen andere emotie dan leegte is te zien op mijn gezicht, alle stages van jaloerzie, woede en verdriet voorbij. Ik koos hem, hij koos haar. Ik heb nooit kunnen leven zonder hem. Hij was mijn alles, al vanaf het begin. Ik begrijp het wel, ik begrijp het heel goed. Want wat ben ik nou, moet je mij zien. Ik kijk weer naar de weerspiegeling van het geraamte dat mijn ziel heeft achtergelaten. Ja, zo voelt het echt, alsof mijn ziel dit lichaam al jaren geleden heeft verlaten. Maar de leegte doet zo’n pijn.

Het. Kan. Me. Niets. Meer. Schelen.

Het kan me niets meer schelen dat hij haar boven mij verkoos. Het kan me niets meer schelen dat mijn toekomst nooit zo rooskleurig zal zijn als ik had gewild. Het kan me niets meer schelen dat het niemand iets kan schelen. Want het zal snel voorbij zijn. Binnenkort zal dit achterblijfsel van mij wat zichzelf aan mijn lichaam heeft toegeeigend weer worden herenigd met mijn ziel, want eigenlijk ben ik al dood. Helaas is mijn hart zo koppig om door te blijven kloppen als het van mij niet meer hoeft. Het leven heeft geen meerwaarde meer maar is een irritant obstakel wat ik zo gauw mogelijk moet zien te overbruggen, en dat overbruggen ga ik hier doen. Hier, op de koude vloer met mijn ruggengraat tegen de harde muur geprikt. Wat een sneue plek om te sterven, denk ik. Maar wat maakt het uit. Niets doet er meer toe, want alles zal spoedig voorbij zijn.

Ik zet het lemmet zachtjes op mijn onderarm zodat de punt van het mes een klein kuiltje vormt. Ik gun mezelf geen tijd om te twijfelen of me voor te bereiden op de fysieke pijn -al weet ik uit ervaring dat die pijn duizend malen minder erg is dan de mentale pijn en leegte waar ik dag in, dag uit mee te kampen heb - en druk stevig door mijn huid. Meteen stroomt er een straaltje bloed langs mijn arm naar beneden. Mijn blik wordt wazig van de tranen die ik zo graag zou willen onderdrukken.

Wees dapper, je kunt dit.

als ik na een tijdje gewend ben aan de pijn van het mes in mijn arm, begin ik in sierlijke, dieprode letters te schrijven terwijl ik denk aan alle pijn en ellende die ik heb moeten meemaken. Aan de jongen die een ander koos en nooit meer naar me om keek, aan de dagen dat ik dagen achtereen niets anders deed dan in een donker hoekje zitten op de koude vloer, zonder iets te eten of zelfs iets te drinken. Ook de dagen dat ik precies zo zat als nu, maar de moed niet had om het lemmet tegen mijn eigen keel te drukken.
Het verbaast me, ik had verwacht dat alle emoties met een enorme heftigheid zouden terugkomen, om alles daarna voor goed achter me te laten, maar ik voel niets anders dan leegte. De pijn van het mes dat inmiddels vloeiend door mijn huid snijdt is te verwaarlozen met de overweldigende leegte.

Ik kijk naar de letters die bloedrood, vloeiend en bijna sierlijk in mijn arm staan gekrast. “I loved you”. Bijna niet te zien door het bloed dat inmiddeld letterlijk de letters uit gutst. De boodschap is kort maar overduidelijk. Want ik hield van hem. Totdat hij zijn oog op een ander liet vallen en al mijn emoties werden verteerd. Hij heeft me hard op de grond gegooid en ik ben gebroken, leeggevloeid. Het enige wat overbleef is dit omhulsel, het skelet van mijn ziel.

Ik weet dat de letters op mijn arm niet genoeg zijn om mijn hart te doen stoppen en weet dus ook wat de volgende stap is. Ik probeer voor de allerlaatste keer een glimp van mezelf op te vangen in het mes maar mijn blik is te troebel door de tranen en het lemmet is besmeurd met mijn eigen bloed.

Mijn hand brengt het lemmet boven mijn borst, op de plek waar men zegt dat het hart hoort te zitten, maar ik weet niet zeker of ik nog wel een hart heb. Mijn handen trillen zo erg dat ik het mes amper meer kan vasthouden en door de pijn van de letters in mijn arm kan ik me maar moeilijk concentreren.

Je moet sterk zijn.

Ik kan dit. Even sluit ik mijn ogen en denk ik voor de allerlaatste keer aan alle pijn en ellende maar vooral aan de leegte. Voor de allerlaatste keer zie ik hem voor me, in een innige omhelzing met een ander. Dan spannen al mijn spieren zich aan en steek ik het mes diep in mijn hart. Ik onderdruk een gil terwijl mijn lichaam langzaam langs de muur naar beneden zakt en ik op de grond blijf liggen. Bloed komt uit mijn keel om hoog, de pijn verlamd me, zelfs voor de leegte die ik voelde. Het voelt goed, oh, het voelt zo verschrikkelijk goed. Terwijl ik mezelf langzaam voel wegzakken, een eindeloze duisternis in, fluister ik met laatste krachten: “Dit is jouw schuld. Het is jouw schuld dat ik dit met mezelf moet doen…” De laatste woorden die ik wilde zeggen komen als borrelend bloed uit mijn mond. Dit was het dan. Het is zo fijn, denk ik, het is zo fijn om te sterven. Een rare gedachte. Ik voel mezelf wegzakken; alles wordt zwaar en ik voel het laatste beetje van wat ik ooit was uit mijn lichaam wegvloeien. De leegte, de pijn van de letters en het mes in mijn hart, de kou van de vloer waar mijn wang op rust, mijn bewustzijn. Ik voel niets meer en denk niets meer, een heel prettige ervaring. Dan wordt alles voorgoed zwart

Thanks for reading ^^
-xxx- me

Heel sterk geschreven, wauw!
Er komt geen vervolg zeker?

Wow heel goed geschreven!
Had het gevoel dat ik er zelf bij was haha