Bestemming onbekend.

Ik kijk nog een keer goed om me heen en loop door, ik zeul mijn loodzware koffer achter me aan. ‘‘Wat zal mijn moeder wel niet denken als ze de brief op haar nachtkastje vindt? Als ik het haar zou vertellen als ik voor haar stond, zou ze me vastpakken en zeggen dat ik moet blijven, mijn vader zou schreeuwen dat ik gek ben! Of kan ik ze niet achterlaten? Achteraf wist ik wel hoe stom dit alles was, dat hoefde ik mijn ouder niet uit te leggen. Ik kon niet eens huilen toen ik ze belde. Ik kon er gewoon niets aan doen. Ik heb nog nooit zo iets stoms gedaan, iedereen denkt altijd dat ik slim ben en weet wat ik doe. Om dat moment dacht ik er gewoon niet over na.
En het had veel grotere gevolgen dan ik op dat moment besefte.
Maar nu kon ik niet terug, ik kon alleen nog maar mijn reis afmaken waar ik aan begonnen was.’’

Ik zucht en stap met lood in mijn schoenen de trein uit. ‘‘Hier is het, het begin van mijn reis…’’ Fluister ik.
Het begin van ‘‘Bestemming onbekend’’.

-------------------------------------------------------------------------------------

Dit is mijn eerste verhaal, opbouwend kritiek is altijd welkom!

:stuck_out_tongue:

Bedankt voor het lezen!!

Xx

Waarom staat het eerste gedeelte tussen aanhalingstekens?

hmm ik weet niet, doe nog maar een stukje.

verder!

verder.

Oke komt-ie!

--------

Een hele stoet met mensen lopen voorbij, het lijkt wel of ze op de vlucht zijn voor iets. En nu zie ik het, de menigte stroomt langzaam weg en er komt een klein dorp tevoorschijn.

Even later sta ik voor het adres waar Michella mogelijk woont. ‘‘Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik moet zeggen, ik kan moeilijk aan komen zetten met iets van ; he ik ben je zusje en mijn ouders hebben mij dit nooit verteld en nu zit ik in de problemen en kom ik maar naar jou toe’’. Dus besluit ik maar gewoon aan te bellen. Het is stil in de gang en even later doen een dikke vrouw de deur open.
Ik vraag naar ene Michella, de vrouw zegt dat het meisje de dochter van de vorige bewoners was, maar verteld ook dat er nog steeds post van haar wordt gestuurd naar dit adres. De vrouw loopt naar binnen en komt terug met een stapeltje enveloppen en vraagt of ik er belangstelling bij heb. Het voelt gek maar ik besluit ze aan te nemen, Ik laat mijn nummer achter voor het geval de vrouw meer post van haar krijgt.

Ik loop met mijn loodzware tas naar het station en plof bij perron vier op een bankje. En ik open de eerste envelop.

Verder??
Tips??

upje :’)

Verder, ik ben wel benieuwd:p