"beste vriendinnen" Los laten of niet? Help me!

Hallo,

Ik ben dus Ellen en ik heb sinds de eerste een SUPERtoffe beste vriendin, we deden echt echt echt alles samen en hingen constant aan de telefoon. Ze betekende zooo ongelooflijk veel voor mij, zo ongelooflijk veel… Dat ik echt héél erg ging huilen als ik eraan moest denken dat we ooit uit elkaar zouden groeien.

Nu (einde vierde middelbaar) lijkt alles plots heel erg anders. Zij heeft negen weken in het ziekenhuis gelegen met anorexia, en ik ging heel erg vaak op bezoek, maar toch ging het precies niet goed tussen ons, er wrong iets. We hebben zoveel geprobeerd om het goed te krijgen, maar er bleef steeds iets in de lucht hangen tussen ons, weet ook niet goed wat… Dat zou wel overgaan als ze echt terug was, dacht ik. Maar nu ze terug op school is, is alles anders. Ze geeft me steeds het gevoel dat ik een slechte vriendin ben, dat ik haar niet begrijp en dat ze me overbodig vindt. Met iedereen kan ze praten en afspreken, maar niet met mij. Als ik dan vraag of er wat is, krijg ik wat chagrijnig gemompel terug.

We zitten samen in een dezelfde grote vriendengroep en onlangs gingen we allemaal weer voor 't eerst met haar uit. Toen ze weg was (was al om half één, omdat het nog vermoeiend voor haar is enzo) hadden we spinn the bottle gespeeld, en als ik dat de andere dag zei, vond ze me sletterig. Terwijl ik alles heel normaal uitlegde en echt spijt had ervan enzo, zij bleef me sletterig vinden en maar herhalen dat ze mij moet ‘‘heropvoeden’’. Het lijkt alsof er zoooveel meer mensen tussen ons zijn komen staan… Daarnet op school vroeg ik nog ‘hoe was het in het ziekenhuis?’ (ze moest op controle). Mompelde ze ‘jah, goed zeker…?!’ terug. Hoorde ik later dat het heel slecht ging en dat ze een kilo was afgevallen. Zo’n dingen geven me een rotgevoel, ben ik zo’n monster van een beste vriendin voor haar? Ben ik er te weinig? Doe ik mijn best niet goed genoeg voor haar?

Vroeger zou ik haar meteen gebeld hebben/gesproken hebben om het uit te klaren, nu doen we dat bijna niet meer, niemand heeft de neiging om dat te doen. Het lijkt alsof we elkaar niet meer nodig hebben om verder te gaan, alsof de laatste vier jaar van ons leven een tijd is om nu te stoppen en het rustiger aan te doen, alsof we elkaar niet meer kennen. We ergeren elkaar dood eigenlijk, want zij zit constant te vitten op mij, terwijl ik echt vet mijn best doe om het terug goed te maken. Maar ze wil het precies niet. Ze stuurt niet terug op mij smsjes, heeft geen tijd om af te spreken maar spreekt wel met anderen af en ‘ik begrijp haar helemaaaaal niet goed’ zegt ze dan. Alsof ik te dom ben om haar te begrijpen, maar zij doet geen moeite om ook maar te vragen hoe het met mij zou kunnen zijn. Want dat boeit haar niet meer, ik snap haar ook niet meer zo goed, maar ergens zie ik haar nog graag, ondanks die rotperiode die al maanden aansleept.

Wat denken jullie? Moet ik dit loslaten, of valt er nog wat te fixen? Ik denk het eigenlijk niet, maar dat maakt me ook zo droevig langs één kant. Alsof al die jaren weggegooid zijn, alsof we gefaald hebben en geen beste vriendinnen kunnen zijn.
Kan het dat een vriendschap op een bepaald moment niet meer verder kan? Dat er een tijd komt dat je beseft dat het tijd is voor iets nieuws, om het als een afgesloten hoofdstuk te moeten bekijken?
Ik zou jullie echt dankbaar zijn voor jullie raad, ik ga hier namelijk een beetje kapot aan…

xx

en wooow sorry voor het lange verhaal, moest dit gewoon effe kwijt zieje… :flushed:

Da’s niet leuk nee (eigenlijk is het gewoon kut). Maar weet je zelf ook niet waarom ze zo tegen je doet? Heeft ze misschien iets gehoord over jou toen ze in het ziekenhuis lag? Ik weet het niet maar ik zou wel even terugdenken aan die tijd. Je zegt dat je haar al hebt gevraagd wat er was, maar misschien moet je proberen om echt een lang gesprek met haar te houden. Als je echt denkt dat er niks te fixen valt, dan valt er dus echt niks te fixen. Maar als ik jou was zou ik het toch nog een keer proberen. Oh ja en misschien kun je het aan je vriendengroepje vragen?? Sterkte x

Hey dankje voor je reactie…
Inderdaad een goed gesprek is misschien wel wat we nodig hebben, maar het lijkt alsof dat zelfs niet blijkt te helpen… Het is idd kut!

Ik denk dat ze met haar eigen problemen zit nu, misschien dat ze daarom bot doet. Doen sommige mensen.
Misschien zou je idd gewoon een keer met haar moeten praten.
Sterkte ermee !

Ik vind niet dat je je zo moet laten behandelen. Het is moeilijk om als buitenstaander er iets over te zeggen, omdat je toch niet precies weet hoe de situatie in elkaar steekt, maar als jij zoveel moeite doet voor haar en er niets voor terug krijgt dan lijkt mij de boodschap wel duidelijk. Als ze niet eens vraagt naar jou, hoe het met jou is en wat jou bezig houdt de laatste tijd, dan is het ook geen echte vriendin. Wel zou ik inderdaad een goed gesprek met haar proberen te voeren, lukt dit niet, dan lijkt mij de keuze makkelijk gemaakt en ben je misschien wel beter af zonder die ‘‘beste’’ vriendin. Ik hoop dat je er wat aan hebt en ik wens je heel veel sterkte en succes! En remember, echte vrienden kun je op 1 hand tellen!

Dankjullie voor jullie reacties :kissing: . Ja Indz ik voel me ook zo rot de laatste tijd daardoor gewoon
mijn zelfvertrouwen lijdt er een beetje aan zieje (ben ik wel leuk genoeg? Ben ik niet te saai? Lok ik haar ‘gedrag’ uit?)
Hopelijk brengt tijd raad…

Zo moet je echt niet over jezelf denken! Als zij jou dat gevoel geeft dan is het gewoon een stomme koe. Misschien zwelgt ze gewoon in zelfmedelijden of vind ze zichzelf nu heel erg interessant door wat ze meemaakt etc. Het zijn maar theorieen hoor, maar het zou me eigenlijk niet veel verbazen. Maar het is toch te zot voor woorden dat zij jou zo’n rotgevoel geeft. Weet de rest van de vriendengroep hoe je je voelt hierover of weten ze uberhaupt dat dit speelt? Misschien moet je eens praten met een van je vrienden uit die groep die je echt vertrouwd en misschien kan hij/zij iets voor je betekenen. Maar als ik dit allemaal zo hoor lijkt het me echt een stom wijf sorry dat ik het zeg haha =p en dan is ze jou vriendschap niet eens waard!

Ik heb dan niet precies hetzelfde mee gemaakt, maar ik ben na 3 jaar ook mijn beste vriendin kwijt geraakt. Ze was als een vreemde voor me, en ik voor haar. Ik heb haar de afgelopen 5 maanden niet meer gesproken, sinds kort geleden dan weer wel. Soms moet je het gewoon laten hoe het is, ookal is dat heel erg lastig! Alsnog vind ik totaal niet dat ze je zo mag behandelen, je hebt (dat denk ik, vanwege je verhaal) veel voor haar klaar gestaan als ze je nodig had… en nu behandeld ze je als vuil. Ik zou er nog een keer goed over praten met haar, maar als dat niet helpt… Jammer maar helaas : (

( duidelijk verhaal, en gelukkig iets normaler dan veel andere topics hier)
maar even to the point.

Anorexia is ook iets psychisch he! Het ligt dus niet aan jou. van 9 maanden anorexia verander je echt. Misschien moet je een keer gewoon met haar praten, en haar duidelijk maken dat jij echt je best wilt doen voor jullie vriendschap, en dat je haar echt wil begrijpen, maar dat dat alleen kan als zij het ook wil.
Succes ermee!

Wat vervelend voor je =[
Ik vind niet dat je de vier jaren moet zien als weggegooid als je de vriendschap beëindigt. Het waren toch ook leuke tijden? Waarom is het dan zonde?
Vriendschap is niet voor eeuwig. Mensen veranderen. Soms bloedt een vriendschap gewoon dood, hoe hecht de band ook was geweest. Af en toe irriteer ik me aan mensen zonder duidelijke reden, misschien heeft je vriendin dat ook.
Het klinkt niet echt alsof je vriendin haar best doet om jullie vriendschap te redden… en vriendschap van één kant werkt toch niet eigenlijk?Het kan zijn dat jullie gewoon een pauze nodig hebben. Wacht totdat zij toenadering zoekt. Praten helpt natuurlijk ook, maar als zij niet wilt praten gaat dat nogal moeilijk.
Zit er niet te lang mee, want kniezen is eigenlijk alleen maar zonde van je tijd.

Ok, misschien zijn mijn zinnen een beetje vaag. Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel.

Hey dankje voor jullie reacties.
Vandaag ging het niet zo denderend weeral, we gingen naar een toneel gaan kijken en ze deed een beetje alsof ik ‘weer’ (?) aandacht wou. Ik denk eigenlijk dat bananashake hier boven me ook wel beetje gelijk heeft, vriendschappen kunnen misschien wel doodbloeden, ookal leek het zó oneindig…

God dit is echt klote meid. Ze klinkt precies als mijn vroegere ‘beste vriendin’ (ook vier jaar lang halve zusjes geweest) . Als je wilt, mag je me altijd noten als je ergens mee zit, oké? Ik zal je niet doodgooien met eigen verhalen, maar misschien heb je er wat aan om te horen dat je niet de enige bent? Of als je wilt weten hoe het bij mij is afgelopen ofzo… ? :slightly_smiling_face: Ik heb er een hoop van geleerd, dat kan ik je zeggen.
In mijn geval lag het in ieder geval niet aan mij. Herinner jezelf eraan dat jij je uiterste best doet, dat jij toenadering zoekt - en dat de liefste bent van jullie twee (: Jij bent een goed vriendin, meid, vergeet dat niet. Waag het niet om je zelfvertrouwen eronder te laten lijden :slightly_smiling_face:

xxxx

Hey Daliah, bedankt voor je reactie, heb je even genote :wink:

weetje, na een tijdje groei je gewoon uit elkaar. het klinkt misschien heel lullig, maar dat gebeurt wel vaker bij mensen. je moet ook echt niet denken dat het aan jou ligt, want ze zit zelf zo dom te doen! soms kun je beter eens wat meer met andere mensen omgaan. ik snap je gevoel wel, want ik heb dat ook wel eens.

Ja precies. Ik had beste vriend we kenden elkaar 12 jaar en opeens dit jaar ging het slecht. Ik belde haar op het begin altijd elke dag, maar als ik dan aan het praten was reageerde ze niet echt enz. Ze belde zelf noooooooooit meer ! Ze kreeg nieuwe nummer niet eens aan mij doorgeven ofzo :S en aan jongens dan wel voor mij geen tijd en voor andere wel dusja. Eerst vond ik het heel erg, maari k heb me er gewoon bij neergelegd en ben verder gegaan met me leven heb nieuwe mensen in me leven en hun zijn goed genoeg voor me. Er zal altijd moment zijn dat je mensen moet loslaten en er komt altijd ooke en tijd waar ieder zijn eigen kant in gaat slaan…

Zo te horen ben je helemaal geen slechte vriendin, dus daarover hoef je je al geen zorgen te maken :wink:

Ik heb eigenlijk ook precies zoiets meegemaakt. Ik had een vriendin waar ik echt álles mee kon delen, we waren ook altijd samen. We zagen onze toekomst samen. Maar op een gegeven moment konden we gewoon niet meer met elkaar. Elk ding aan haar begon me te irriteren, terwijl ik haar aanwezigheid nog steeds geweldig vond. Toen zijn we dus uit elkaar gegaan.

Als ik er nu aan denk, weet ik zeker dat het me beste vriendin tot nu toe was. Maar ik heb er geen spijt van, we konden gewoon niet meer MET elkaar.

Hoop dat je hier wat aan hebt :flushed:

@ Lovefighter ja inderdaad ik denk dat het dat ook is bij ons. Ik heb nu het gevoel dat ik niet met of zonder haar kan. Klinkt stom, maar het functioneerd anders niet.

Even een vraagje. Het klinkt misschien heel raar, maar heb je misschien iets ‘geleerd’ in de periode dat jullie beste vriendinnen waren? Bijvoorbeeld iets over vertrouwen of iets anders? Want ik geloof dat sommige mensen in je leven komen om je een ‘les’ te leren en daarna weer ‘verdwijnen’, omdat hun ‘taak’ er dan op zit. (Sorry voor alle citeertekens.)

Ik had ook een ‘beste’ vriendin. Vanaf onze kleutertijd gingen we regelmatig bij elkaar spelen en we konden het heel erg goed met elkaar vinden. Tot groep acht. Ze ging daarna om met andere mensen, het beïnvloedde haar gedrag helemaal. Vroeger, als we het ergens niet met elkaar eens waren, zouden we gewoon rustig (gezellig) zitten praten. Maar daarna gaf ze me als ze het ergens niet mee eens was zonder reden een trap. Toen ik echt genoeg van haar had, ging ik om met iemand die nu nog steeds mijn beste vriendin is. Maar C. kan haar niet uitstaan en af en toe stuurt ze mails naar me waarin ze me schuldgevoelens probeert te laten krijgen. Dat ik een slechte vriendin was, dat we snel nog wat moeten gaan doen omdat onze vriendschap anders kapot gaat en dat mijn schuld is, enzovoorts. Op het begin miste ik haar enorm, maar nu niet meer. Liever kwijt dan rijk!

Kort samengevat: Ik snap dat het moeilijk is. Het was immers toch iemand waar je veel om gaf. Maar het komt echt allemaal goed. Je laat haar over een tijdje, als je andere mensen ontmoet, vast (onbewust) vanzelf los.

Hee, ik heb nog even niet je hele verhaal gelezen, maar al bij het eerste deel lees ik wat. En ik ben bang dat ik het zo vergeet dus ik zeg het gelijk, haha :wink:
Je zegt dat ze met iedereen wil ‘praten’ behalve haar beste vriendin, jij dus.
Het lijkt er sterk op dat ze vindt dat ze aandachttekort heeft. Ik wil niet zeggen dat ze dat anorexia-gebeuren overdrijft of dat ze faket ofzo, maar het lijkt wel of ze het ‘gebruikt’ om aandacht van anderen te krijgen.
Ik had ook zo’n vriendin en die deed precies hetzelfde.
Van mij hád ze al de aandacht, dus met mij wilde ze niet over haar probleem praten (was een gezinprobleem) en ze probeerde meer vrienden te maken en hun vertrouwen te winnen door over haar probleem te beginnen.

Maar ik kan natuurlijk nog geen advies geven als ik het niet helemaal heb gelezen, dus dat ga ik eerst even doen :wink: