beste vriend vergeten ..

Hoi,
Ik begon mijn beste vriend leuk the vinden, wou bij hem zijn in denk de hele dag aan hem…
Zijn zusje vertelde me een paar maanden trug dat hij mij ook leuk zou vinden, ik vond hem toen nog niet leuk en geloofde het ook niet…

Ik ging een paar keer met hem afspreken en soms pakte die me hand vast of pakte die even mn zjj, hij raakte me best vaak aan dus ik kreeg hoop, en begon hem leuk te vinden… op kik (soort whatsapp) zei hij best vaak dat hij van me hield, dan zei ik `je liegt` omdat ik het zeker wou weten…
Ik vertelde het aan een vriend dat ik m leuk vond `sowieso hij wijst je niet af` zei die…
Ik vertelde het me beste vriendin `volgens mij vind hij jou ook leuk hoor…` zei ze.

Hij wist dat ik iemandd leuk vond, en vroeg wie het was, had niks gezegd en zei het tegen mijn beste vriendin… die zei datik het tegen hem moest zeggen als ie het weer vroeg…
Dat deed hij dus gister… `ik krijg er sowieso spijt van, maar jij bent het… maar het is niet heel erg dus maak je geen zorgen… als je even niet tegen me praat gaat he vast wel over…` zei ik, hij zei `je bent leuk, maar ikweetniet.` `dat laatste wist ik al` zei ik. En hij zei dat ie tegen me bleef praten… en vanmorgen zei hij dat ik me geen zorgen moest make en geen spijt moest hebbe…

Ik voel me echt belabberd m het netjes te zeggen… ik zit al vanaf gisteravond met traanogen en weet niet wa ik moet doen.

Ik wil hem absoluut niet kwijt als beste vriend, maar ik MOET hem wel vergeten, maar ik weet niet hoe? …
Een andere jonge is geen optie; dat zie ik als gebruiken, en ik vind echt niet snel iemand leuk en ken verder geen leuke jongens…

Kan iemand me alsjeblieft helpen?
x

Ga gewoon afspreken met andere vrienden/vriendinnen en daar leuke dingen mee doen. Spreek gewoon een tijdje wat minder af met je beste vriend dan met je andere vrienden.

Ach lieve meid. Ik weet precies waar je doorheen gaat… ruim een maand geleden heb ik hetzelfde mogen voelen. “Je bent echt een hele leuk meid, maar ik denk niet dat ik je op die manier leuk vind”. Zelfs nu nog, een maand later, denk ik er bijna dagelijks aan en schaam ik me rot. Eerst was de afwijzing gewoon heel onwerkelijk en negeerde ik hem op een dodelijke wijze, maar gelukkig realiseerde ik me vrij snel dat dit geen reden mag zijn om een vriendschap kapot te laten gaan. Puur en alleen omdat hij niet méér wil zijn dan vrienden, betekent niet dat je hem moet vergeten! Je moet op de één of andere manier over je sterke gevoelens voor hem heenkomen. Ik kan mijn vriend nu sowieso twee maanden niet zien en ik moet zeggen, iemand gewoon een tijdje niet zien en nauwelijks spreken killt die gevoelens wel!

Het ergste van alles was voor mij dat ik zo’n enorm minderwaardigheidsgevoel kreeg. Ga alsjeblieft niet denken dat je een lelijke, stomme trut bent die zichzelf voor heeft gezet! Je moet juist heel trots op jezelf zijn! Heel veel mensen hadden dit van hun leven niet gedurfd. Waarom hij jou niet op die manier ziet zoals jij hem ziet, dat weet ik niet, maar misschien heb je je wel een beetje te veel gefocust op het feit dat hij jou waarschijnlijk leuk vond, waardoor je gevoelens weliswaar niet 100% oprecht waren… Dat was bij mij iig zo.

En ter afsluiting, wat je waarschijnlijk wel fijn zal vinden om te horen: de vriendschap die ik met mijn ‘ex-crush’ heb, is sinds ik het hem verteld heb véééél sterker geworden. Jongens houden van dat stukje moed en vinden het fijn als iemand zichzelf open durft te stellen. Zie dit hele gebeuren dus als het sterker worden van jullie relatie ipv destructie :slightly_smiling_face:

Ja je beschrijft het precies… Wil hem ook echt niet kwijt als beste veiend, en ik schaam me rot… Maar het komt vast wel goed.
Bedankt ^