Berkenblad.

Hee,

ik heb een kort verhaal geschreven met de intentie om er eigenlijk een ‘dubbel’ verhaal van te maken, dus uit 2 verschillende kijkpunten met dezelfde visie.
Laat je mening horen, ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden :slightly_smiling_face:

Kuskus,

------------------------------------

Berkenblad.

“Oké mannen, zijn jullie klaar voor de reis? Het zal gevaarlijk worden, je zult bang zijn en je grootste angsten moeten trotseren. Maar het zal het waard zijn. Je zult het overhebben voor zelfrespect, trots en nog het meest belangrijke; voor je afkomst. Voor jou natie.”

Terwijl de sergeant brult, flitst mijn leven voorbij. Ik ben doodsbang. Ja inderdaad; zo bang als de dood. En de dood is behoorlijk angstig kan ik je vertellen. Sergeant geeft het teken, en dan laten we ons meevoeren door de wind van loyaliteit en discipline. Want dat is wat je doet; hier ben je voor gemaakt… Je luistert naar instructies, en uiteindelijk zul je je thuisnest moeten verlaten om te vechten voor territorium en veiligheid. Je bent dan misschien niet veel, maar elk individu telt. En zo zit het systeem in elkaar: jij, als klein nutteloos individu, maakt dan deel uit van een gigantisch groot complot. En zo, met duizenden nuttelozen, word je iets belangrijks. Grappig, is het niet?

Ik bedoel; je bent klein, nietig, en maar een miniscuul grassprietje in een weiland van orde en terreur. Zou die heide nog wel merken dat jij er ook deel van uitmaakt, denk je dan? Wat heb jij nou voor verschil gemaakt in die grote groene vlakte? Maar, aan de andere kant, als iedereen zo denkt zou zo’n groen landschap niks meer zijn dan een dorre en uitgestorven leegte. Je bent één team, en dat team representeert jou individuele status. Jouw mening is die van je team, en de mening van je team is jou mening. Niet anders.

“Mannen vrees niet, dit is waar je voor geboren bent. Nog enkele seconden en deze tak, deze branche, zaait zijn wijsheden en kennis uit. Vergeet niet dat door jullie nieuw leven mogelijk wordt gemaakt.”

En de volgende oostenwind was ons teken. Vaarwel mijn land, ik zal je missen. Mijn veilige haven, ik zal uitvaren. Maar vrees niet; ik zal overal met trotse glorie je woord en ziel verspreiden, en terugdenken aan mijn stamboom.