Bergerweg 26 (verhaal)

[b]Bergerweg 26, hier is het. Mijn nieuwe huis.
Voordat ik aanbel wordt de deur al opengemaakt. Er staat een vrouw met bruin, kort haar in de deuropening. Ze stelt zichzelf voor als José.
‘Kom maar gauw binnen, het is zo koud buiten. Wil je een lekker kopje thee?’
‘Ja, graag!’.
‘Ik zal je kamer even laten zien, dan kun jij alvast wat spulletjes uitpakken en dan ga ik ondertussen een pot water opzetten.’
‘Hier is het! Dit is jouw bed en hier is het bed van Rosa, je kamergenote.’
‘Ik ga nu naar beneden, als je me nodig hebt kun je me daar vinden. Ik roep je als de thee klaar is.’

Pfoe, wat een klein kamertje en dan moet ik het nog delen ook! Al gaat dat kind maar niet de hele tijd aan mijn kop zeuren! Anders wordt ik gillend gek.
Nou, eerst maar even thee gaan drinken met José. Volgens mij is ze wel aardig.

‘José? Ah, daar ben je! Ik vroeg me af eh, hoe laat komen de anderen terug?’
‘Alsjeblieft, de thee is net klaar!. Ze gaan vandaag na school bowlen met zijn allen dus ik denk dat ze rond etenstijd terug zijn.’

Fijn, ook dat nog! Zij zijn gezellig met zijn allen wat aan het doen en ik zit hier met een begeleider thee te drinken, yes!

‘vanavond komt Bianca van jeugdzorg langs en we willen graag samen met je praten over hoe het hier allemaal werkt en wat je plannen zijn voor de tijd dat je hier woont. Ik weet dat het moeilijk is aangezien je de laatste tijd geen makkelijke keuzes hebt moeten maken, maar we zullen er toch over moeten praten.’
‘Oke, ik heb vast geen keus.’
‘Robin, als je wilt dat je een leefbare tijd hier krijgt zul je, je moeten aanpassen en rekening houden met de anderen. Wij moeten op de hoogte zijn van je plannen en van hoe het met je gaat. Je woont niet op jezelf dus je kunt niet doen en laten wat je wilt. Wij zijn er voor je en we gaan er samen voor zorgen dat je jouw leven weer op de rails krijgt.’
‘Ja, ja, maar je moet er niet vanuit gaan dat ik opeens een heel ander persoon wordt, ik ben wie ik ben en dat blijft ook zo!’
‘Ja, maar bedenk wel, de persoon die je was heeft je wel in deze situatie gebracht. Ga nu maar even naar je kamer toe, ik roep je voor het eten.’’[/b]

Doorgaan of niet? kritiek is welkom!

ik vind het wel iets hebben dit onderwerp komt niet zo heel veel voor bij schrijfsels, ben benieuwd

[b]Fijn, ik ben hier net en maak nu al ruzie. Waarom kan ik toch nooit eens normaal doen. Ze bedoelen het allemaal goed. Zonder hun zou ik nu nog bij Hinne zitten.
Ik ga voortaan beter mijn best doen en ervoor zorgen dat ik aardig gevonden wordt.
Nu eerst maar even mijn spullen uitpakken.
Zoveel spullen heb ik niet meer, alles staat nog bij mijn ouders en met hun heb ik geen contact meer nadat ik bij Hinne ben gaan wonen.
Ik zet de spullen die in mijn toilettas zitten bij de wasbak en hang mijn kleren op in de kast.
De foto van mij en Meike zet ik naast mijn bed en de posters van ‘The Kooks’ en ‘Paramore’ hang ik boven mijn bed.

Het is nu vijf uur dus de anderen zullen ongeveer met een half uurtje terug zijn. Ik kijk in mijn kledingkast en trek mijn baggy jeans met een zwart shirtje aan. Ik doe een beetje mascara op en dan roept José me voor het eten.

Als we klaar zijn met eten ruimen Tom en Mark de tafel af en gaan de anderen tv kijken. Ik ga een sigaretje roken. Tijdens het eten is er bijna niet tegen me gepraat. Ze hadden het alleen maar over het bowlen. Als ze me willen leren kennen moeten ze er wel moeite voor doen, anders heb ik er ook geen zin in.
Net als ik aan mijn tweede sigaretje wil beginnen, komt José me halen. Ik wordt naar het Hok gebracht, dit is het kantoor van de begeleiders. Daar zit Bianca. Ze begroet me vriendelijk en José wijst me een zitplek aan.

‘Zo, Hoe beviel je eerste dag?’
‘Mwah, wel oké.’
‘Het is natuurlijk allemaal nieuw voor je en je zult langzamerhand moeten wennen aan de mensen met wie je nu samenleeft. José heeft me verteld van jullie gesprek van vanmiddag ik denk dat het slim is dat je iedere week een evaluatiegesprek hebt met één van je begeleiders zodat ze weten hoe het met je gaat. Hoe sta je hier tegenover?’
‘Ik heb daar eigenlijk niet zoveel zin in. Ik woon hier net en wordt al overspoelt met dingen waar ik geen zin in heb. Ik kijk eerst wel hoe het hier gaat, maar als iedereen zo blijft doen ben ik hier binnen de kortste keren weg.’
‘Robin, rustig maar. We willen je echt alleen maar helpen. Ik denk dat vandaag niet zo’n goede dag is om dit verder te bespreken. Ik kom over twee weken terug en dan zullen we zien hoe het gaat, oké?’
‘Prima! Kan ik dan nu weer naar mijn kamer?’[/b]

Ik ga gewoon verder en ik zie wel wat de reacties zijn

hmm… eerste stuk tekst eindigt met gesprek met José, en volgend stukje ruim je al af van avondmaal? ik mis wat meer invulling in je verhaal. Het zijn bijna steeds gesprekken, wat logisch is, maar misschien kun je ook iets meer over haar vertellen, de ruimtes waar ze is, de personen waarmee ze praat? Verder vind ik het wel een goed onderwerp, en leuk dat je personage niet één van de braafste is :slightly_smiling_face:

Ik zal het aanpassen, dankje voor de tip!

Ik heb het 2e stuk aangepast… zal zo nog een stukje schrijven

[b]Hou toch eens op met dit gedrag. Zij kunnen er ook niks aan doen. Ik heb zelf de keuzes gemaakt om bij Hinne te gaan wonen en te doen wat hij zei.
Eigenlijk moet ik even langsgaan bij José om mijn excuses aan te bieden, maar daar ben ik nu veels te moe voor. Ik ga op mijn bed liggen en val in slaap.
Plotseling wordt ik wakker door Rosa die de kamer binnenstormt samen met een jongen. Hoe heet hij ook alweer? Ohja, Tom!
Moeten zij niet allang in bed liggen? Of doen ze daar niet aan?
Ze schrikken van me.

‘Wat moet jij hier?’
‘Waar lijkt het op, slapen? Ga lekker naar je eigen kamer en laat mij met rust.’
‘Kindje, jij bent hier net dus leer je maar even aanpassen aan ons anders kunnen we je leven tot een hel maken.’
‘Ach man, ga toch fietsen.’

Ik moet opeens heel nodig plassen en ren naar de badkamer. Als ik op de wc zit zie ik eigenlijk pas hoe smerig de badkamer is. Alles staat door elkaar heen en overal liggen losse haren en de vloer is gewoon zwart. Snel trek ik de wc door en ga terug naar mijn kamer. Als ik terug kom is Tom weg en ligt Rosa al in bed. Ze vraagt waarom ik zo deed. Ik geef geen antwoord en ga weer slapen.

De volgende dag als ik wakker wordt is het al 2 uur ’s middags. Iedereen is dus al naar school en José is vrij. Nu is er waarschijnlijk een andere begeleider.
Als ik de woonkamer binnenkom, die opeens blinkend schoon is binnenkom, zie ik daar een man zitten van een jaar of 26, hij stelt zichzelf voor als Peter. Hij verteld dat hij hier elke woensdag en zaterdag is en dat hij hoopt dat we samen een leuke tijd krijgen.
Dan smeer ik een boterham en ga voor de televisie zitten. Nadat ik 3 keer alle zenders ben afgegaan zet ik de tv uit en ga mezelf douchen en aankleden. Als ik de douche uitzet, vraagt peter of ik even beneden wil komen. [/b]

[b]Wanneer ik de woonkamer binnenkom zie ik de directeur van mijn oude school staan.

‘Ehh, hoi Robin. Hoe gaat het nu met je?’
‘Goed hoor.’
Hij hoeft niet te weten hoe ik me werkelijk voel.
‘Je bent nu bijna een half jaar niet naar school geweest. Denk je niet dat het weer eens tijd wordt om je leven op te pakken? Ik weet dat het niet makkelijk zal zijn, maar je kunt je ook niet voor altijd verschuilen voor Hinne en de rest. Hinne zit trouwens op een andere school omdat de leraren vonden dat hij niet paste in ons onderwijssysteem. Denk er maar even over na. Ik hoor het in de loop van de week van je, oké? Je hebt mijn e-mailadres nog?’
‘Oké, is goed.’

Peter laat de directeur uit en ik pak een kopje thee. Ik zal toch ooit eens weer naar school moeten, maar waarom dezelfde school? Ik ga liever naar een school waar niemand me kent en ik gewoon opnieuw kan beginnen. Niet meer aan de tijd terugdenken dat Hinne me heeft ingepakt en al die vreselijke dingen met mij heeft gedaan.

‘Ik denk dat het wel goed voor je zal zijn als je binnenkort weer naar school gaat, Robin.’
Ik schrik op uit mijn gedachten als ik merk dat Peter de woonkamer binnen is gekomen.
‘Misschien wel ja.’
‘Het hoeft natuurlijk niet meteen. Je kunt langzaam beginnen met een paar daagjes en dan bouw je het langzamerhand op totdat je je veilig voelt en weer hele dagen mee kunt draaien. Misschien is het een idee dat je na de kersvakantie begint?’
‘Dat is denk ik wel een goed idee ja! Maar ik weet niet of ik wel op deze school verder wil. Bijna iedereen weet wat er met mij is gebeurd en ik wil geen medelijden.’
‘Ik denk ook niet dat het makkelijk zal worden, maar zo kan je wel laten zien aan al die mensen dat je sterk bent en niet wegloopt voor je problemen.’
‘Ik zal erover nadenken. Ik ga me nu aankleden en dan ga ik even een rondje fietsen, goed?’
‘Prima, meis!’

Ik ga het doen! Ik kan het! Na alles wat ik heb meegemaakt kan ik dit aan!
Ik pak mijn trainingsbroek uit de kast en een lekkere warme trui en dan stap ik op de fiets.
Ik fiets langs mijn basisschool en dan door het bos naar het huis van mijn ouders. Als ik daar ben stop ik. Zal ik…? Nee, daar zitten ze vast niet op de wachten.
Als ik een auto achter me hoor, stap ik op en fiets ik verder. Ik hoor nog zachtjes Robin? Robin! Maar ik fiets door! Ze hebben me laten stikken en als ze hun excuses willen aanbieden moeten zij zelf maar de eerste stap zetten.

Als ik terug door het bospaadje fiets hoor ik ineens geritsel. Wat is dat? Robin, dat beeld je jezelf maar in, hou op! Daar hoor ik het weer! Hallo? Het zal wel een diertje zijn. Maar dan…[/b]

Verdergaan?

oeeh jaa verder(A)
Vind het tot nu toe wel een leuk verhaal enzo, maar je gaat verder in het verhaal toch wel uitleggen wat er met haar is gebeurd zegmaar?

verder, maar je kunt het misschien wat uitgebreider vertellen. Want nu race je er een beetje doorheen:P (opbouwende kritiek)

ja, het gaat inderdaad snel, maar het verbeterd al, en goed dat je al meer schrijft van waar ze is enzo =)
wel spannend stukje het laatste :grinning:

haha ja tuurlijk ga ik dat vertellen! weet alleen nog niet zo goed hoe:P
maar… ik dacht ook al dat ik erdoorheen racete maar ik weet niet echt hoe ik het uitgebreider kan doen wat anders ben ik bang dat het weer te langdradig wordt:P
Ik zal ernaar kijken

Leuuuk verhaal.
Verder!

[b]‘Aha, kijk eens wie we daar hebben, die goede ouwe Robin. Hoe is het met je? Ik mis je wel hoor. Ik heb nog wel eens hele spannende dromen over jou.’
‘Laat me met rust! Ik heb jou niks te zeggen, ga weg!’
‘Robin, Robin, Robin toch. Rustig maar hoor meisje ik zal je heus niks aandoen, Maar als ik jou was zou ik voortaan niet meer alleen fietsen en zeker niet door het bos. Wie weet wat je kan overkomen.’
‘Laat me los, Ricardo.’
‘Als je die begeleidertjes maar niks laat weten over onze ontmoeting want ik weet je te vinden.’

Ik kan elk moment ik tranen uitbarsten, dus ik fiets snel door. Waarom laten ze me toch niet met rust? Ik heb hier niet voor gekozen.
Elke bocht die ik maak kijk ik eerst goed rond of ik niet nog meer van Hinnes’ vriendjes zie rondlopen.
Als ik thuis ben ren ik snel naar boven en duik mijn bed in.
Ik kan niet slapen. Elke droom gaat over de kelder van Hinne en alles wat daar is gebeurd.
Ik moet het aan mijn begeleiders vertellen, maar wie weet wat Ricardo van plan is.
Ik hou het voor mezelf en stuur directeur Bartens morgen een mail om te zeggen dat ik niet naar het Willemscollege terugga, dan weet Ricardo me helemaal makkelijk te vinden. [/b]

even een klein stukje voordat ik naar bed ga :wink:

in januari ga ik ook begeleid, en steeds als ik eraan denk ben ik blij maar ook weer bang. Ik ga je verhaal nu ff lezen haha

verder?

dooor!

Meeeeeeer!

[b]‘Robin? Robin?! Wordt eens wakker het is al half 3. Je moet echt meer ritme in je slaap krijgen hoor. Als je straks naar school moet zul je ook om zeven uur op moeten staan.’
Dat is José, gelukkig werkt zij vandaag weer. Misschien….
‘Ik heb hoofdpijn, mag ik alsjeblieft vandaag in bed blijven?’
‘vooruit, ik kom je wel even een boterham brengen, want je moet wel iets eten.’

Pfoe, ik lieg niet graag, maar alles beter dan vandaag op te moeten staan. Ik heb bijna de hele nacht niet geslapen en heb ook niet zo’n behoefte om vandaag met iemand te praten.
Ik moet morgen maar wel even een babbeltje maken met de andere jongeren hier. Ik zal toch met ze samen moeten werken en misschien zit één van hun wel op een leuke school waar ik ook heen kan gaan.
Eerst Directeur Bartens even mailen.

[i]Beste Meneer Bartens,

Ik heb eens goed nagedacht over uw voorstel en bij nader inzien lijkt het mij geen goed idee als ik op het Willemscollege terugkeer.
Ik ben bang voor de vele herinneringen van Hinne die zullen terugkeren. [/i]

‘Kijk, een lekkere boterham met jam en versgeperste sinaasappelsap. Hopelijk knap je gauw weer een beetje op meis.’
Shit! Hopelijk heeft ze niet op het scherm meegelezen.

[i]…Die zullen terugkeren.
Ik hoop dat u hier begrip voor heeft en ik zal het laten weten als ik een andere school heb gevonden.

Met vriendelijke groet,
Robin de Bruin.[/i]

Als ik de helft van mijn boterham en het glas sinaasappelsap op heb, stop ik met eten. Ik merk dat mijn eetlust de laatste tijd ver te zoeken is. Dit zal wel komen door alle veranderingen.
Ik ga nog maar even verder slapen voordat de anderen terugkomen en het alweer tijd is voor het avondeten.
[/b]

Sorry dat ik gister niet heb gepost… maar ik was naar de stad:P

verder?