bereid je voor; lang verhaal.

Hoi meiden,

zoals sommige van jullie weten gaat het niet erg goed tussen mij en mijn vriend. Integendeel, het gaat voor mijn gevoel helemaal kut. Vorige week zaterdag heb ik bij hem thuis mijn eerste woede uitbarsting gehad. Wij kennen elkaar nu een half jaar. Voor de mensen die het niet weten zal ik even een korte samenvatting maken over hoe onze relatie is begonnen: Ik leerde hem kennen via tinder, hij was net uit een huwelijk van een aantal jaren. Ik zocht er in eerste instantie ook verder niks achter, maar uiteindelijk werden we verliefd op elkaar. Er was nog een duidelijke aanwezigheid van haar in zijn huis de eerste paar maanden, en veel problemen eromheen (scheiding, bedrijf, geld) etc. Je begrijpt dat ondanks we verliefd waren, mij dit best wel onzeker maakte en ik toch wel bebenieuwd was of ik nou echt een rebound was. Hij verzekerde me dat hij zich over zijn andere relatie heen had gezet en met mij door wilde. Dit liet hij ook duidelijk zien en hij stelde mij voor aan heel zijn kennissen/vrienden/familie kring. Het voelde goed. Ik wilde het officieel maken en wachtte (soms niet zo) geduldig af tot hij het officieel wilde maken.

Tot een paar weken geleden, toen de sfeer helemaal om is geslagen. De 14e vroeg hij het dan eindelijk, tijdens carnaval. Of wij dit als onze officiëledatum zouden houden. Ik was natuurlijk hardstikke blij. De dagen daarop wachtte ik tot hij zijn favebpok status zou veranderen van vrijgezel in “een relatie”, omdat ik hem niet wilde pushen verder. Dus ik liet dat aan hem over. Al die maanden stond er vrijgezel op zijn facebook en ik heb daar nooit erg moeilijk over gedaan, tot hij mij gevraagd had en ik mij afvroeg waarom er nou niks veranderde. Ik vroeg het aan hem of hij het wilde veranderen en zijn antwoord hierop was: facebook? Je moet me vertrouwen in het echte leven. Waarop ik zei dat ik constant vragen kreeg van mensen of het al “officieel” was. Hij zei dat ik teveel op de meningen van anderen teerde en dat het hem geen bal interesseerde wat er op facebook stond maar dat hij het “vrijgezel” wel weg zou halen. Een week later vroeg ik het nog eens, weer zei hij dat hij het eraf zou halen maar weer niks. De derde keer dat ik het vroeg heeft hij het er eindelijk afgehaald, ook al staat er niet dat we een relatie hebben.

Sommige meiden klinkt het misschien belachelijk in de oren, maar ik ben hier erg onzeker door geworden. Hij wist dat het mij erg gelukkig zou maken als hij dit zou veranderen en deed dat niet. Hij zei tegen me dat het hem niks interesseerde, waarop ik zei: als het mij gelukkig maakt, dan kan je het toch gewoon veranderen in naar een relatie? Waarop ik dan als antwoord kreeg dat ik me inprincipe niet zo aan moest stellen omdat hij me aan iedereen en alles heeft voorgesteld en dat genoeg bevestiging zou moeten zijn.

maar dat is nou juist mijn probleem. Ik ben heel erg (net als iedereen) gekwetst in het verleden, waardoor ik mensen zowiezo al moeilijk vertrouw. Omdat wij een lange afstandsrelatie hebben en ik hem niet altijd even vaak zie, neem ik het hem best wel kwalijk dat hij zo tegen mij doet. Elk weekend ga ik naar hem, heb het afgelopen jaar onwijs mijn best gedaan om de gehele situatie ronddom hem te accepteren, de mensen te leren kennen en mijn eigen plekje proberen te vinden in die o zo vreemde stad van hem. Ik heb alles gedaan wat hij vroeg en hem gesteund toen hij het moeilijk had. En dan wil hij niet eens openbaar maken dat wij een relatie hebben. En ho, daar gaat het in principe niet om. Het gaat niet om FACEBOOK het gaat om het onzekere kutgevoel wat ik er van krijg.

Zaterdag ontplofte ik dus na een discussie. En zaterdagavond hebben we dan erg goed gepraat over alles. Hij zei tegen mij dat hij het gevoel had de afgelopen weken niks goed te kunnen doen voor mij, en dat als hij mij echt zo ongelukkig maakte dat we er dan maar een punt achter moeten zetten. Het kwam op mij over als een soort van dreigen, dat ik nu normaal moest gaan doen want anders zou hij weg gaan. Nu heb ik er ook wel een paar keer de afgelopen weken uit gegooit dat het misschien beter is als we stoppen, dus ik neem het hem niet kwalijk. Maar hij gaat zo in de slachtofferrol zitten, dat ik gewoon echt niet weet hoe ik erop moet reageren en ik mijn gevoelens niet durf te uiten omdat ik dan bang ben dat hij me echt verlaat, als ik om wat meer liefde vraag…

de zondag erna ging heel goed. Het voelde alsof alles was uitgepraat en we hadden weer de grootste lol met elkaar. Maar nu we weer drie dagen gescheiden zijn voel ik me weer zo onzeker. Hij laat amper wat van zich horen, is heel druk en dat weet ik ook… maar ik mis mijn lieve vriend hoe hij in het begin was. Misschien komt het nog terug als het weer langer wat beter gaat, i hope so. Vanavond ga ik naar hem toe en ik moest dit even kwijt als een uitlaatklep. Ik hou van hem en wil zeker bij hem blijven, ik hoop daarom ook heel erg dat die negatieve gedachtes een plekje krijgen binnenkort en ik me minder druk maak. Als je overigens advies of tips hebt mag je deze uiteraard plaatsen. Graag zelfs!

Liefs demi

Mijn vriend en ik hebben ook een lange afstandsrelatie, bijna vier jaar. Maar de laatste tijd loopt het ook niet echt lekker. Vanwege privéomstandigheden is mijn vriend er niet altijd voor mij, wat ik erg vervelend vind. Vooral als ik (na vijf uur reizen) eindelijk daar op de stoep sta. Ik snap het wel en het begrip voor zijn situatie, maar het maakt mij erg onzeker. Ook als ik dan weer thuis zit en erover na denk en weinig van hem hoor, omdat hij het druk heeft.
Ik denk dat jij het belangrijkste al hebt gedaan, een goed gesprek met je vriend hebben. Ik merk dat ik daar zelf altijd het meeste mee op schiet. Ik denk dat je het gewoon wat tijd moet geven en veel met hem moet blijven praten, over jouw gevoel en over zijn gevoel!

Ja ik wil ook graag praten, en dit doen we ook… alleen zijn we nu op een punt gekomen dat omze relatie er meer beladen door wordt omdat er minder ruimte is voor plezier. Ik hoop dat het goed komt, ook voor jouw trouwens. 5 uur reizen is wel heel lang zeg!

Een lastige situatie inderdaad! Ik heb verder niet zoveel tips/advies.
Wat ik zelf altijd nog wel fijn vind als het niet zo goed gaat, om samen even een dagje weg te gaan of even een avondje wat leuks doen.

Hmmm, lastig verhaal dit!
Als ik jou was zou ik bij jezelf nog maar even goed nadenken of je hem nog wel zo leuk vond als wanneer je hem ontmoette…
Ik zelf zou er misschien wel een punt achter zetten, aangezien hij toch wel een groot deel van je onzekerheid/kwetsbaarheid is geworden. Maar ik weet natuurlijk niets over de gesprekken en andere fijne momenten die jullie samen hebben doorgebracht. Succes ermee! :hugs:

Hey chick,

het maakt me verdrietig om te lezen hoe je je voelt op dit moment. Je raakt me. Ik ken je natuurlijk niet, maar ik had het zelf een jaar geleden wel geschreven kunnen hebben.
Net als jij ben ik in het verleden erg veel gekwetst door de mensen waar ik van hield. In relaties, vriendschappen, familie, noem het maar op. Hierdoor heb ik stoornissen ontwikkeld en heb ik ook lang bij psychologen gelopen. Sinds een tijd gaat het veel beter met me, natuurlijk heb ik nog altijd mijn ups en downs, maar ik sta er niet meer alleen voor en weet dat na regen zonneschijn komt.
Wat je zelf al zegt in je verhaal zeg je goed: het gaat niet om facebook ,maar het onzekere gevoel dat je ervan kwijt. En dat is precies wat het probleem is. Het is dat onzekere gevoel in jou dat aan je knaagt, vooral wanneer je vriend even niet in de buurt is. Het gevoel wanneer je wacht op zijn berichtje, op zijn bevestiging. Realiseer je dat dat gevoel van jou is, en dat je het je vriend of wie dan ook niet kwalijk kan nemen dat het er is… Want er is helemaal niemand in de wereld die jou onzeker kan maken, behalve jij zelf.
Het gevoel onzekerheid ben jij na verloop gaan tijd gaan associeren met liefde, omdat je waarschijnlijk al vaak genoeg onzeker bent gemaakt door mensen in het verleden. En dat is wat je niet moet doen, je moet meer in het moment gaan leven, in het hier en nu, en realiseren dat jij zelf de enige bent die iets aan je onzekerheid kan doen. Heel cliché, maar leer eerst van jezelf houden voor je van een ander gaat houden. Natuurlijk doet jouw vriend misschien dingen op een andere manier of vind hij bepaalde dingen minder belangrijk dan jij, zoals het op facebook zetten dat je een relatie hebt, maar hij is ook maar een mens en je kan niet van hem verwachten dat hij altijd alles doet om jou een beter gevoel te geven. Hij heeft gelijk, je zou hem moeten vertrouwen, je kent heel zijn familie, je weet dat het goed zit tussen jullie. Geniet dan ook lekker van de tijd samen. Het is toch doodzonde dat je je nu druk gaat zitten maken om fucking facebook? Het is inderdaad helemaal niet belangrijk wat de buitenwereld over jullie weet, als jij maar weet dat het goed zit tussen jullie.
Gewoon lekker werken aan jezelf, doelen stellen, en de tijd dat je niet bij hem bent extra werken aan jezelf en doe vooral de dingen die je leuk vindt. Stappen met vriendinnen en noem maar op. Wees eens een beetje lief voor jezelf :slightly_smiling_face: dan gaat het helemaal goed komen.

Als je nog iets kwijt wil mag je me altijd pm’en

Kus
TJ

Bedankt! ^

Heb er verder niet veel aan toe te voegen :slightly_smiling_face:

Ik heb ook niet echt advies of tips…
Ik vind het heel erg naar voor je en ik weet precies hoe je je voelt.

Je kunt me ten alle tijde een note sturen. Dat helpt soms :slightly_smiling_face:

Klinkt erg herkenbaar… Mijn ex deed ook vaak zo.
Ik begrijp niet waarom hij niet gewoon zijn status wil veranderen als het hem toch niks uitmaakt. Om een soort van punt te bewijzen? Of mogen bepaalde mensen het stiekem toch niet zien? Ik vind het eerlijk gezegd wel een slecht teken dat hij het dan ook niet voor jou wil doen, als hij weet dat het jou erg gelukkig zou maken. Natuurlijk vertrouw je hem, maar hij kan toch wel een beetje rekening houden met je verleden? Klinkt alsof hij een beetje de macht over je neemt door die slachtofferrol aan te nemen.

Heel vervelend voor je, maar ik snap echt niet dat die facebookstatus zo belangrijk voor je is. Hij heeft dat vrijgezel al weggehaald. Ik weet niet of hij er vaak op zit, maar als hij er eigenlijk niks mee doet, snap ik dat hij geen zin heeft om het aan te passen hoewel het wel lief zou zijn als hij dat zou doen als je het vraagt. Hij heeft je aan iedereen voorgesteld, iedereen die belangrijk genoeg is om het te weten kent je. Wat boeien die vage kennissen dan verder die hij heeft op facebook. Ik zou je niet zo druk maken om dat social media als het verder wel goed gaat wanneer jullie samen zijn

Ben het zowel eens met Nicky als met Falathiel.

Als je vriend in het echt ontzettend lief is en er geen dingen zijn waardoor je hem wantrouwt, is er niks aan de hand toch? En als je een foto van jullie twee op fb zou plaatsen en je zou hem daarin taggen, zou hij daar dan een probleem van maken?

Zo nee, niks aan de hand. Maar als hij zoiets ook niet goed zou vinden zou ik toch wel een beetje beginnen te twijfelen.

Hij heeft zelfs al een keer zijn eigen profielfoto veranderd in een foto van ons twee, dus er is verder niks aan de hand. Ook heeft hij regelmatig andere foto’s erop gezet enz. Door mijn verhaal zo neer te zetten en naar jullie meningen te hebben geluisterd, ben ik er nu achter dat het echt vooral mijn eigen onzekerheid is die de overhand neemt. Als er iets niet gaat zoals ik eigenlijk zou willen, ga ik heel erg doemdenken en gaat een klein puntje een heel eigen verhaal leiden in mijn hoofd. Ik ben hier overigens ook mee bezig sinds vorige week en ik merk wel dat ik in stapjes vooruit ga. Over die facebookstatus… ja, ik dacht in eerste instantie ook gelijk van “waarom wil hij het niet veranderen, heeft hij wat te verbergen?” Zijn statement was vooral dat ik me niet druk moest maken over wat andere mensen dachten en dat hij dat zowiezo al nooit heeft gedaan. Ik kon daar moeilijk mijn vinger op leggen, want waarom had hij dat dan wel met zijn ex? Allemaal dat soort gedachtes.

Hij zei tegen me dat hij dat niet eens zelf had gedaan maar zij omdat het hem dus werkelijk niks interesseerde. Nou oke dan… Hij zit redelijk veel op facebook. Ik ben me er op dit moment overheen aan het zetten. Het is inderdaad jammer dat hij het niet heeft gedaan voor mij, dat valt me wel echt tegen van hem omdat ik het zelf wel zou doen als hij met iets soortgelijks zat. Je wilt toch het beste voor je partner? Waarom zo moeilijk doen als het jou verder toch niks interesseerd, des te makkelijker zou het zijn geweest voor hem om het wel even hup te veranderen, dan was er ook niks aan de hand geweest. Ergens denk ik ook dat hij inderdaad een standpunt wil maken, zo van; nu ik dit heb gezegd blijf ik hierbij en valt er verder niks meer over te praten. Dominant. Ik weet ook dat hij best wel zo is, en hij is dit zowiezo gewend want zijn ex was heel erg een volger, laat ik dat nu net wat minder zijn en wel mijn mond open trekken als dit moet. Daarom hoop ik soms stiekem dat ik binnenkort een berichtje krijg van een andere man, en dat als hij dat dan ziet ik kan zeggen: Ja, ik vind het niet zo gek dat ik berichten krijg als buitenstaanders niks van onze relatie kunnen zien… :cold_sweat: Dat kan hij wel hebben, haha. Laten we er dan maar grapjes over maken, toch?

Gisteravond heb ik hem dus gezien en blijf bij hem tot het weekend, hij is nu werken. Ik merk wel nu ik niet steeds beladen onderwerpen naar boven haal dat de spanning tussen ons begint te zakken en hij ook langzaam weer wat liever wordt. Het is nog lang niet zoals ik het graag zou willen, maar ik doe nu wel mijn best om hem ook beter te laten voelen over ons omdat ik hem de afgelopen weken best wel minderwaardig heb laten voelen met gedrag etc. Ik hoop dat het langzaam bij beetje weer liefdevoller tussen ons wordt al heb ik daar wel goede hoop in. Ik denk ook dat deze relatie de eerste relatie is voor mij die je echt als volwassen kan beschouwen, het is ook een soort gevoel… dat een relatie inhoudt dat je echt aan dingen moet werken inplaats van weg te lopen als het even moeilijk wordt zoals veel mensen doen. Al met al, blijf je twee individuen en op elkaar leren inspelen is en blijft een kunst die je niet zomaar hebt, maar moet leren naarmate de tijd vorderd :slightly_smiling_face:

Ik snap je wel over dat facebook gedeelte. Iedereen hecht ergens anders waarde aan en jij en ik ook overigens vindt het leuk dat hij zijn liefde toont op bijvoorbeeld social media. En als je het dan zo vaak vraagt en hij doet het nog niet dan heb je waarschijnlijk het gevoel dat hij je wilt verbergen. Dit is idd zoals hierboven gezegd meer de onzekerheid wat ik heel goed kan begrijpen in jouw situatie en meestal het voorbehoeden op situaties in het verleden. Ik denk dat door een goed gesprek en compensatie van beide kanten het weer goed zal komen!
Veel succes! x

Wauw, lastig. Ik snap je frustraties, maar facebook official is nou niet bepaald de basis van de relatie. Misschien moet je het proberen los te laten en je echt te focussen op je relatie in plaats van dat facebook. Mijn ex gaf ook niets om zijn status op facebook.

Dit ja… Heb zelf ook geen relatie status (meer) op mijn Facebook. Snap het nut er niet van. De meeste mensen die ik op facebook heb zijn vage kenissen en mensen die ik goed ken zoals vrienden familie enz. weten allemaal van mn vriend af.

Het ging ook niet zo zeer om die relatie status, meer dat mn onzekerheid op komt zetten om zulke kleine dingetjes. Dat ik het moeilijk kon verkroppen dat hij niet uit zichzelf “single” weghaalde, waardoor ik weer aan hem ging twijfelen. Het gaat inmiddels alweer een stuk beter gelukkig :slightly_smiling_face: gisteren heb ik hem verrast door lekker uit eten te gaan samen, was heel gezellig. Ik moet aan mezelf werken en daar ben ik mee bezig, merk ook wel dat ik met stapjes vooruit ga! Al vind ik wel dat mijn vriend ook nog wat meer moeite mag doen door te laten zien dat hij me waardeert. Aan de andere kant, mannen zeggen niet vaak emotionele dingen zoals “ik waardeer je… ik wil je nooit meer kwijt…” tenminste, niet mijn man. Hij laat zijn waardering bijv. zien door de donderdagavond vrij te houden terwijl hij eigenlijk had kunnen werken. Dat is iets wat ik ook maar sinds net heb ontdekt, omdat wij best wel wat jaren schelen en in mijn “leeftijdscategorie” jongens al gauw zeggen “ik hou van je, je bent mijn alles” etc. En hij al wat ouder is. Mannen zijn nou eenmaal niet zo emotioneel ingesteld als vrouwen in bepaalde opzichten al verwachten vrouwen (zoals ik) dit onbewust vaak wel. Ik ben ergens ook wel blij dat hij het laat zien ipv zegt, want mijn ex, die even oud was als ik zei 5 keer op een dag dat ie van me hield en ik zijn ware was, maar ook uiteindelijk na 4 maanden al een nieuwe had. Dan denk ik ook bij mezelf; nou, is zei nu ineens je nieuwe ware? Gaat dat zo makkelijk… best wel kinderachtig eigenlijk als ik er over nadenk. Ik bedoel er overigens niks mee hoor! Iedere relatie is anders, maar ik denk dat sommige meiden zich wel kunnen vinden in mijn theorie.