beoordeel mijn gedicht(en)!!

heeej,
ik ben al een tijdje aan t dichten…dus het lijkt me leuk om mijn gedichten hieer neer tezetten en jullie mening erover te horen!
Dit is niet mijn allerbeste gedicht…die zijn een beetje te persoonlijk…

Als jullie t leuk vinden,kan ik er wel nog meer plaatsen

Dood dat denken ze
Dood dat geloven ze.
Dood dat willen ze.
Dood,
Ben je niet.
Want je leeft nog.
In mijn hart
Waar niemand je kan zien.
Waar niemand je kan horen.
Behalve ik…
En vul je mijn hart met jouw adem.
Geef je mij de sterkte om verder te leven.
In mij…
Leef jij…

Ik vind hem een beetje, gaar, maar ik heb wel eens vaker dat ik gedichten niet helemaal begrijp.
Dus kan ook aan mij liggen (:

misschien is iie ook een beetje vaag…maar dat komt doordat ik m zeg maar ‘‘als gevolg’’ avn een andere gedicht heb geshreven…die heb ik helaas niet op mn pc opgeslagen.

Ik zei niets ik zei geen woord.
Alleen omdat jij alles in mij hebt vermoord.
Lang geleden is het gebeurt maar ik zal het nooit vergeten.
De dagen die ik naast jouw heb gezeten.
De tranen in mijn ogen die jij accepteerden.
De dagen dat jij mij bezeerde.

De pijn die jij mij hebt aangedaan.
Toen je mij sloeg.

De traan die jij zag,die van jouw mag.
Je zag de pijn die ik had en de vragen waarmee ik zat.
Eindeloze vragen blijven door mijn hoofd spoken.
Je hebt mijn hart gebroken.
Je hebt mij stuk gemaakt van buiten en van binnen.

Wat deed ik nou fout?
Was ik zo stout?

Een ding weet ik zeker.
Ik durf jouw nooit meer aan te kijken.
Ik zal nooit mijn doel bereiken.

Je hebt mij in een muur gevangen.
Daar blijf ik voor altijd hangen

Je hebt mijn leven verpest.
Je hebt onzekerheid in mijn bloed laten lopen.
Angst is in mij gegroeid.

Ik zal nooit in mijn leven slagen.
Ik zal me nooit meer als een normaal mens kunnen gedragen.
Ik zal te klappen voor altijd voelen.
Ik zal ze nooit kunnen afspoelen.

De keer dat jij mij duwde…
Toen je ogen vuur spuwde!
De keer dat mijn hoofd tegen de punt van de tafel kwam.
Toen het bloed over mijn gezicht stroomde.
Toen ik mijn ogen sloot om jouw niet aan te kijken.
Ik voelde alleen de pijn,de pijn van al die jaren.

Het bloed dat over mijn gezicht stroomde. Toen ik van de dood droomde,’’als ik doodga zit hij mij nooit meer achterna’’…….

Het pakt me niet zo, maar dat is meer omdat ikzelf gewoon moe wordt van al die depressieve gedichten over tranen,dood etc. Ik weet dat mensen zo hun ‘dingen’ van hun afschrijven, maar ik vind het niks :stuck_out_tongue:

ten eerste ik heb deze egdicht zo een 2 jaar geleden opgeschrven voor een OPDRACHT niet voor de lol en ten tweede ik wil graag iedereen mening horen maar dan iets zeggen waar ik iets aan heb of t nou negatief of positief is boeit me niet…maar als je me komt vertellen dat je een hekel hebt aan depressieve egdichten of wat dan ook dan hoef je neit te reageren want daar kom ik niet ver mee

Op zich vind ik de ideeen achter de gedichten goed, tenminste, zoals ik ze opvat. Maar ik vind de rijm nogal voor de hand liggend, te gemaakt over komen. Net als: ‘Wat deed ik nou zo fout – Was ik zo fout?’ Het klopt net niet. Ik zou mezelf wat minder op de rijm richten en wat meer op het grote geheel. Gewoon oefenen, want je bent wel op de goede weg volgens mij!