Benjamin (Verhaal)

Dit verhaal heb ik een hele tijd geleden ooit eens ergens op een blog van me gezet. Ik wil graag jullie mening horen en of ik ermee verder zou moeten gaan. Het kan zijn dat er veel spellingsfouten instaan, dat is namelijk niet mn beste vak.
Ik heb meerdere stukjes, hier het eerste:

Vrijdag

Ik heb nooit in liefde geloofd, ja liefde voor je familie en vrienden, maar nooit op een andere manier gevoeld. Maar toen kwam jij, en jij veranderde alles.

Dit was een normale schooldag, gewoon zo’n dag als altijd. Maar vandaag was er éen verschil. Ik liep zoals altijd op vrijdagochtend mijn biologielokaal binnen. Normaal zit ik daar altijd alleen aan een tafel. Stomme klassenindeling dacht ik altijd. Maar vandaag zat er iemand, en niet zomaar iemand, op de plek naast mij zat een lange donkere jongen. Toen mijn leraar binnenkwam liep ik snel naar mijn plaats en plofte op mijn stoel. Hij keek me even aan maar draaide toen snel zijn hoofd toen de leraar begon te praten. Hij had een mooi gezicht viel me op, een apart gezicht, met een litteken op zijn rechterwang, een snee leek het wel…

Het hele lesuur zat hij steeds stiekem naar me te kijken. Nouja, stiekem… ik had het heel goed door. Als ik dan terugkeek keerde hij snel zijn hoofd terug naar het bord. Een paar keer hadden we oogcontact, maar nooit voor langer dan een seconde. Iets aan hem sprak me aan. Ik draaide mijn hoofd weer naar hem en schrok hij keek mij recht in m’n ogen aan. ‘Hoi’ zei hij kalm en zacht, met zijn mooie lage stem. ‘oh, hoi!’ piepte ik schor terug. De leraar kreeg ons in de smiezen, ‘Destiny en Ben, hier heb ik geen tijd voor, ik sta jullie hier les te geven, opletten dus!’. Ben dus…

De rest van de dag had ik geen les meer van hem, jammer… dacht ik. Bij elke les hebben we op onze school namelijk een andere klas. Na school fietste ik snel terug naar huis. Eenmaal thuis aangekomen ging ik snel naar boven, mijn huiswerk stond op me te wachten.

superleuk verhaal! absoluut doorgaan :slightly_smiling_face:

Twee werkwoordsfouten in de twee eerste opeenvolgende zinnen…

Misschien ook handig om te vertellen welke ? (:

De eerste twee zinnen? XD

oh pardon, de eerste zin. Dr staan er 2, en je kan er niet naast kijken omdat er ook maar 2 werkwoorden staan

Ehm, ja wat is dar fout aan ?

paar kleine foutjes, maar boeie joh.
leuk verhaal, je moet zeker doorschrijven ik ben benieuwd naar de rest!

Stukje 2 :

Zondag

You were in my mind, all this time, but… why ?

Het hele weekend was hij geen seconde uit mijn gedachten gebleven, ik kon aan niets anders denken. Waar kwam hij vandaan? Waarom was hij verhuist? Wat moest hij bij biologie? Al die vragen, ik wilde alles over hem weten. Maar waarom?

Om maar aan iets anders te denken ging ik mijn broertje ophalen. Ik stapte naar buiten toe, de kouw tegemoet. Het is veel te koud voor deze tijd van het jaar, in de zomer! Echt oneerlijk. Ik stap op mijn moeders fiets, met het kinderzitje achterop. Ik fiets snel de straat uit. Mijn broertje Jurre gaat wel eens vaker naar mijn Oma toe op zondag, hij is pas 11 maanden en kan dus nog niet zoveel, dus het is een beetje saai bij ons thuis voor hem als mijn ouders er niet zijn. Ze zijn bijna nooit thuis. En bij mijn oma kan hij leuk met mijn neefje spelen, die 2 samen is de grootste lol, zo schattig!

Ik fiets langs het speeltuintje en zie daar een jongen staan met een legergroen vest aan en een baggy spijkerbroek. Hij draait zich om en begint naar me te zwaaien. Wie is die engerd? denk ik bij mezelf. Ik fiets snel langs hem heen. Hij roept nog iets onverstaanbaars naar me, maar ik ben hem allang voorbij.

Als ik bij mijn oma aankom hoor ik binnen mijn broertje huilen. Ik bel aan en mijn neefje doet open, hij staart me aan met zijn schattige koppie. Ik heb het altijd goed met hem kunnen vinden, ookal is hij pas 4. Hij houd altijd allemaal praatjes tegen me, maar dit keer is hij stil. Ik loop door naar de woonkamer waar mijn huilende broertje zit. Als hij mij ziet stopt hij meteen met huilen en verschijnt er een brede glimlach op zijn gezicht, hij steekt meteen zijn mollige armpjes in de lucht. Ik pak hem op en loop met hem naar oma toe. ‘Ha meissie! Dat jochie is echt de hele dag al chagerijnig, pas op met hem hoor!’ zegt ze met een grote glimlach op haar gezicht. ‘Dag Oma, jahoor zal ik doen. Bedankt voor het oppassen, maar ik moet snel terug naar huis. Mama zal zo wel thuis komen.’

Met mijn broertje geketent in het zitje achterop zodat hij niet kan bewegen fiets ik terug naar huis. Weer langs het speeltuintje. De jongen zit er weer. ‘Hé Destiny!’. Huh hoe weet die engerd mijn naam? Hij komt op me af, dus ik fiets zo snel door als ik kan. Hij roept nog iets naar me maar ik hoor het niet meer.

Ik heb nooit in liefde gelooft, ja liefde voor je familie en vrienden, maar nooit op een andere manier gevoelt.

(Volgens mij moeten dat d’s zijn.) Ik denk dat ze die bedoeld? Sorry als ik het zelf fout heb, spelling is ook niet mijn beste kant.

haha ik zou het ook niet weten. xd
maar ik zal ze veranderen. (;

Maandag

Oh no, vandaag weer biologie… what’ll he do?

Ik wordt wakker van het gehuil van Jurre, natuurlijk veel te vroeg. Mijn wekker is nog nieteens af gegaan. ‘Rustig maar Mannetje, ik kom eraan!’ gil ik door het huis. Mijn ouders zijn vast alweer weg, ik verzorg Jurre altijd ’s ochtends en breng hem naar de crèche toe. Ik prop mezelf in een spijkerbroek en een shirt en loop naar de kamer naast die van mij. Jurre ligt huilend in zijn bedje. Als ik de kamer binnenloop wil ik het liefst zo snel mogelijk wegrennen, mán wat stinkt het daar. ‘Heb je poepie gedaan jochie?’ eigenlijk snap ik niet waarom mensen altijd zo raar gaan praten tegen kleine kinderen maar je doet het gewoon automatisch omdat ze zo schattig zijn, denk ik. Jurre kijkt me met een moeilijk gezicht aan als ik hem optil en op de commode leg. Ik verschoon snel zijn luier en neem hem mee naar beneden toe. Zet hem daar in zijn stoel voor de tv. Ik maak snel mijn haar fatsoenlijk en doe wat mascara op. Het papje van Jurre dat ik in de magnetron had gezet is ondertussen ook klaar. Met moeite krijg ik het hele potje bij hem naar binnen, dat is me nog nooit gelukt! ‘Goedzo Jurrie’. Ik maak voor mezelf snel iets te eten en eet het op voor de tv. Dan zie ik dat op de klok boven de tv dat ik te laat ga komen. Ik doe snel mijn jas aan en pak m’n tas. Pak dan snel Jurre uit zijn stoeltje, doe de tv uit en ren naar buiten toe.

Als Jurre eenmaal afgezet is zet ik het op een racen naar school toe, ik kom 10 minuten te laat aan bij Biologie. Ben zit al op zijn vaste plaats, ik ga snel naast hem zitten. ‘Waar was je?’ vraagt hij zachtjes. ‘Dat gaat jou niets aan.’ zeg ik kortaf. Hij kijkt geschokt en keert zijn hoofd weg. Shit! Waarom zei ik dat? ‘Sorry, ik moest mijn broertje naar de crèche brengen, en was een beetje te laat…’ ‘Het is al goed.’ Zegt hij meteen, alsof hij mijn gedachten kan lezen. Wat is er dat ik zo speciaal vind aan hem…

De hele les hebben we het gezellig samen, het valt me op dat ik het goed met hem kan vinden. ‘Wat heb je hierna?’ vraagt hij. Ik werp een blik op mijn rooster dat in mijn open agenda ligt. ‘Tussenuur.’ ‘Ik ook! Zullen we samen naar het dorp gaan om iets te eten?’ Vraagt hij me nu uit? Of is dit gewoon een vriendschappelijk verzoek? ‘Eh… ik weet niet. Ik denk dat ik even naar huis ga.’ Teleurgesteld slaat hij zijn ogen neer. Dan gaat de bel. We lopen richting het fietsenhok. Stommerd! Ga gewoon met hem mee! Wat ga je anders thuis doen? Ja niets dus! ‘Eh… Ben! Vind je het goed als ik toch mee ga?’ ‘Tuurlijk!’

Maandag, Tussenuur

Who’s he?

We fietsen richting het dorp, we hebben tussenuur dus we dachten dat we wel even iets konden gaan eten. ‘Waar wil je heengaan?’ vraagt Ben. ‘Ehm, ik weet niet, waar heb jij zin in?’ vraag ik afwezig. Ik kan alleen maar naar hem kijken. ‘Wat dacht je van een Turkse Pizza?’ zegt hij enthousiast. ‘Uhm, ja lijkt me lekker.’ ‘Ga me niet vertellen dat je nog nooit een Turkse Pizza op hebt!’ ‘Eh…’ ‘Kom mee jij! Ik trakteer!’

Als we eenmaal weer onderweg zijn naar school voel ik mijn mobiel trillen in mijn zak. ‘Hallo?’ Ben kijkt me vragend aan. ‘Hoi schat, hoelaat ben je uit vandaag? Zou je Jurre op kunnen halen van de crèche, het is druk hier.’ ‘Mam, ik heb school tot…’ ‘Oké bedankt lieverd, doei!’ Zonder dat ze me uit laat praten heeft ze al opgehangen. ‘Wat wilde ze?’ vraagt Ben met een lieve glimlach. ‘Ze wil dat ik Jurre ophaal –mijnbroertje- maar dat gaat niet… dan zit ik nog op school. ‘Dan doe je het niet?’ ‘En mijn broertje dan?!’ ik kijk hem geschokt aan, verwacht hij nou dat ik mijn kleine broertje daar laat zitten? ‘Ik spijbel wel een uurtje, ik móet Jurre ophalen. Ik kan dat jochie niet alleen laten omdat hij slechte ouders heeft.’ ‘O… zal ik anders met je mee gaan? Ik heb toch geen zin in Geschiedenis.’ ‘Als jij dat wilt.’

In de pauze voor geschiedenis gaan Ben en ik stiekem naar buiten toe, ‘Weetje zeker dat je dit wilt?’ vraag ik hem bedachtzaam. ‘Ja, ik ben liever bij jou dan op school.’ Ik voel dat ik ga blozen, dus zeg ik maar niets meer voordat mijn stem overslaat. Als we net het schoolplein afrijden zie ik een verdacht bordeauxrood busje aan de overkant van de weg staan. Ben kijkt geschokt als er een donkere man uitstapt en begint te zwaaien naar hem. ‘Snel!’ Ben zet het op een fietsen en ik ga hem achterna. Ik kan hem amper bijhouden. Ik kijk achterom, de man is ingestapt en start het busje…

Zeker verderr;d

hihi, ik zit helemaal in het verhaal.
zeker verder! :wink:

verduuuur