Ben ik een lichaam, of heb ik een lichaam.

Beste meiden en (misschien) jongens,

Er is een vraag die mij heel mijn bezighoudt. Een antwoord op die vraag heb ik nog niet gevonden en het is een vraag die talloze mensen zich in het verleden hebben gesteld: Wat ben ik?

Een levend wezen is voornamelijk opgebouwd uit de elementen koolstof, waterstof en zuurstof. Onder bepaalde ‘gunstige’ omstandigheden is het uiteindelijk gaan leven. Na miljarden jaren is die eencellige geëvolueerd tot de moderne mens. Maar waardoor zijn die moleculen tot leven gekomen?

Oftewel: Ben ik slechts dat aantal bij elkaar geraapte moleculen, of ben ik iets wat levenskracht bevat (zoals een ziel of een geest) en gebruik ik dat lichaam een aantal jaren?

Bedankt voor het lezen!
Ik hoor graag jullie mening over dit onderwerp.

Moeilijk, ik heb hier geen antwoord (of mening) op/over maar ga er zeker over nadenken

Ik voel het alsof ik een lichaam heb, niet een lichaam ben. Dit omdat ik geestelijk vaak los sta van mijn lichaam, ik heb vaak niet het idee dat mijn lichaam en geest één zijn. Maar dit komt ook omdat ik het gewoon een naar idee vind dat ik enkel dit lichaam ben, want ik wil meer zijn dan een stom hoopje ledematen.

Ik heb een lichaam, dat tijdelijk wordt bewoond door mijn ziel.

You are a soul IN a body :slightly_smiling_face:

Dit.

Ik vind dit werkelijk zo’n enge vraag, we hebben het er op school bij filosofie ook over gehad. Zelf denk ik dualistisch, dus dat de mens bestaat uit een lichaam en een ziel dus wij zíjn niet ons lichaam, wij hébben een tijdelijk lichaam.

Ik geloof dat ik een lichaam ben, omdat ik niet geloof in een ziel, maar dat alle energie die je bent, aka je persoonlijkheid, gecreëerd wordt door de hersenen.

Maar zie je het dan ook als echt energie? Waar gaat de energie volgens jou dan naartoe als je dood bent (gezien energie niet zomaar kan verdwijnen)?

Je bent een lichaam.

Als je je hersenen zou kunnen transplanteren in een robotlichaam zou je een heel ander persoon zijn. Je lichaam en hoe anderen het behandelen maken jou tot wie je bent.

Daarnaast vind ik iedere vorm van bovennatuurlijkheid je reinste nonsens, dus doe ik niet aan het zweverige zielengedoe.

Ik denk er vaak over na, maar ik heb nog steeds geen goed antwoord op.
Ik vind het eigenlijk allebei een raar idee.

Ik geloof niet zo in een ziel hebben als je dood gaat ben dood punt. ( Omdat mensen altijd hebben over dat je ziel uit je lichaam gaat als je dood bent)

Je bent een lichaam, want al je gedachten en gevoelens komen voort uit je hersenen, wat dus een deel van je lichaam is. Ik geloof dus niet dat mensen een ziel hebben of iets dergelijks. Al zou je voor de stelling ‘je hebt een lichaam’ wel kunnen argumenteren dat je gedachten en gevoelens jouzelf zijn, en dat je dus een lichaam hebt wat daar los van staat.

Edit: Maar dat laatste is eerder een filosofische benadering. Puur wetenschappelijk zou ik voor ‘je bent een lichaam’ gaan.

Daar komen we pas achter als we sterven. Of juist niet.

ik vind dit soort vragen altijd moeilijk, maar toch denk ik dat ik een lichaam heb en dat mijn persoonlijkheid (ziel) daar in woont zegmaar. ik denk niet dat ik een lichaam ben, ik ben toch geen hoopje cellen met vet en spieren ofzo? mijn organen zeggen toch niets over wie ik ben? want dan zou je ook iemand anders worden na een orgaantransplantatie of een bloedtransfusie en dat is niet zo, dus ik denk dat je niet een lichaam bent, maar een lichaam hebt.

Je organen en spieren zeggen niks over wie je bent nee, maar je hersenen wel.

Hm, moeilijke vraag.
Het hangt er een beetje van af hoe ik het bekijk.
Op zich heb ik wel het gevoel dat ik meer ben dan een lichaam alleen, dus ik ‘heb’ een lichaam. Maar als je het dan weer puur op materieel vlak bekijkt, ‘ben’ ik een lichaam.

Ik weet het niet zo goed

Edit: Ik heb trouwens wel niet het gevoel dat als ik sterf, mijn ‘ziel’ uit mijn lichaam gaat of zo. Maar ik heb wel het gevoel dat we meer zijn dan puur atomen, maar dat is dan misschien wel deel van mijn lichaam, want ik heb niet het gevoel dat het los kan komen of zo.
Ik neig dus meer naar de ‘ik ben een lichaam’ kant