Bella was hier - Verhaal.

Oké, dit verhaal gaat over Bella. Bella heeft een vermoeiende ziekte en ondertussen is ze ook nog eens model. Hier zie je, hoe het echte modellen leven eraan toe gaat en hoe Bella ondertussen ook nog vecht tegen haar ziekte. Bron: Beroemd, Bij Tiny Fisscher.

Hoofdstuk 1: Ziek kind.
Ik wrijf mijn bezweette handen af aan mijn skinnyjeans. Voorzichtig kom ik overeind. Meteen heeft mijn lichaam zin om weer terug te zakken in bed. Ik sta op en strompel naar de deur, die op een kiertje openstaat. Ik loop de trap af. Ik hoor mijn tweelingzus zeuren over mijn ziekte. Als ik beter luister, hoor ik dat ze aan de telefoon zit. Een beetje verward druk ik mezelf tegen de muur aan. Ik luisterde het telefoongesprek af. Binnen een paar seconden had ik door dat ze tegen haar beste vriendin, Laila aan het zeuren was. Ik luisterde het gesprek af. Ik werd moe van het staan, dus ging ik zitten.

“En vorige week, op mijn verjaardag… Waren mijn ouders er niet. Omdat Bella niet meer wakker werd”.
“Je hebt volkomen gelijk, Bella is oud genoeg om alleen in het ziekenhuis te blijven, toch?”, hoorde ik door de speakers. Het was Laila. Wát een bitches.

Vervolg Hoofdstuk 1:
Ik zuchtte diep. Hoe kon ze? Ik stond langzaam op en liep naar binnen. Mara keek op en klapte haar telefoon dicht. “Ik had je niet horen aankomen”, zei ze glimlachend. Ik knipperde met mijn ogen en staarde haar aan. En dan ook nog zo doen, dacht ik. Mara keek me verbaasd aan. Mijn moeder, die nu ook thuis kwam keek niet begrijpend van mij naar Mara. Ik keek Mara strak aan. Ze wist wat ik bedoelde. “Wat is er toch tussen jullie”, zei ze. ‘Meer dan je denken zult’, antwoordde ik vaag. Mara kreeg tranen. “Ziek kind”, riep Mara. ‘Ja, ik ben ziek ja!’, riep ik. Ik zuchtte. Wat was dit gesprek toch vermoeiend. Ik was doodop, en ik was nog geen kwartier wakker. Ik draaide me om en liep naar de keuken, waar ik een glas melk inschonk. “Wat is er toch met jou?!”, zei mijn moeder. Die zin was aan Mara gericht. Mara werd kwaad en liep naar haar kamer. Ik grijnsde. Mijn moeder kwam naar me toe gelopen en wreef over mijn rug. ‘Ik weet het, ik moet haar negeren’, ik keek naar haar blik die genoeg zegte. Ik liep naar de bank, waar ik op ging liggen. Ik hoorde Mara de trap af stommelen. Blijkbaar dachten ze dat ik sliep, want mijn moeder en Mara begonnen een discussie.

“Mara, je zus kan er niks aan doen dat ze die ziekte heeft”, begon mijn moeder.
“Maar mam, ik mag ook mijn vrijheid hebben. Jullie waren niet eens op mijn verjaardag!”, sputterde Mara tegen. Ik maakte spleetjes in mijn ogen, zodat ik het kon zien.
“Ik ga deze discussie niet voeren, je kunt je totaal niet verplaatsen in anderen. In tegenstelling tot je zus”, zei mijn moeder resoluut. Ik wist precies wat Mara dacht. ‘Mara is geen slecht mens. En ik ben niet alleen maar een goed mens en hulpeloos’, zei ik zacht. Ik ging overeind zitten. ‘Ik doe ook gemeen tegen haar, op de weinige momenten dat ik niet moe ben’, zei ik. ‘Mara heeft genoeg respect voor mij’, vervolgde ik mijn preek. ‘En als jullie me nu willen excuseren ga ik naar bed’. Ik stond op en strompelde de trap op, naar mijn kamer.

De volgende dag:
Ik opende mijn ogen. Ik pakte moeizaam mijn mobieltje en keek naar de datum. Ik schoot overeind. Over een uur had ik een casting. Ik was veel te moe, en ik kon het ook afzeggen… Maar ook mensen met ziektes moesten groot worden. Ik wou mijn exvriend geen gelijk geven. Ik kon heus wel werken. Ik stond op. Kleedde me aan en pakte mijn kruk. Ik zou daar op steunen als ik moe was. Ik liep naar beneden. Mara en mijn moeder zaten aan tafel. Ik negeerde ze en liep de deur uit, waar mijn taxi al klaar stond. Ik stapte de taxi in. Mijn hoofd werd ondersteund door mijn hand, die omhoog werd gehouden door mijn elleboog, de rustte op mijn knie. Vermoeid staarde ik voor me uit.

Ik was gearriveerd bij het gebouw waar de “casting” voor MaxFactor plaats vond. Ik stapte uit en liep het gebouw binnen. Honderden mooi opgemaakte vrouwen zaten op kleine stoelen te wachten. Een van hen keek me arrogant aan. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Daar stond ik dan, in de modellenwereld werd je gezien als een invallide persoon als je een casting ging doen met de ziekte die ik had. Het meisje keek weg. Ik grijnsde. De personal assistent van het meisje maakte plaats voor mij. Ik bedankte de vrouw. Ik streek mijn rokje glad en ging zitten. Mijn kruk zette ik naast me neer. Ik keek het meisje even aan. ‘Heb je iets van me aan?’, vroeg ik maar. Ze keek de hele tijd naar me. “Nee hoez…”, het meisje werd onderbroken door de fotografe, die mijn naam riep. Ik stond op, keek haar grijnsend aan en liep toen naar binnen. Ik werd meteen meegesleurd naar de make-up ruimte, waar ik zo wat bijna opgetild werd. Fel licht scheen in mijn gezicht. Ik moest hoesten van de hoeveelheid poeder op mijn gezicht.

http://www.style.com/slideshows/fashionshows/S2007RTW/BVENETA/DETAILS/00480m.jpg

Ik begon heel moe te worden. Ik voelde hoe ik werd opgetild door mijn personal assistent. Ik leunde tegen hem aan. Hij zette me in een stoel neer, waar ik mijn best deed een beetje mee te werken. Ik voelde me net een pop die aangekleed moest worden. Ik opende mijn ogen en hielp de vrouw die mijn legging voor mijn neus hing. Ik trok de legging uit haar handen en trok hem aan. Toen ik de kleding aan had werd ik geleid naar een soort balustrade, waar ik op moest gaan staan. Mijn personal assistent keek me wat bezorgd aan. Ik wankelde naar de ballustrade. Ik ging op de soort van lift staan, die me omhoog bracht. Eenmaal boven nam ik een pose aan. Alle felle lichten maakte me duizelig. Toen ik pauze kreeg hing ik over de ballustrade heen. Danny, mijn personal assistent kwam naar me toe. ‘Are you okay?’, vroeg hij. Ik knikte en glimlachte moeizaam. Hij had zo’n grappig Engels accent. Hij was ook Engels. Ik kon zowat wegzwijmelen in zijn gezicht. Danny liep weg. Ik wankelde achter hem aan. Ik ging in de stoel voor een grote spiegel met lichtjes er om heen zitten. Ik voelde hoe er watjes op mijn gezicht gedept werden, met iets bijtends. Waarschijnlijk de zogenaamde “goede” make-up reiniger.

Een aantal uren later:
‘Ja, rot nu maar op’, hoorde ik mijn moeder zeggen. Stilletjes stak ik de sleutel in de voordeur en liep met mijn tas al slepend naar binnen Ik hing mijn jas op en liep de woonkamer binnen. Net op dat moment werd mijn moeder geslagen. Ik zei niks. ‘Flikker op met die kutdrugs van je, mijn moeder heeft gelijk!’, riep ik zo hard ik kon. Ik was kapot moe, maar voor je moeder op komen pastte nog wel in mijn schema. Mijn moeder drukte het nog zacht uit, maar ik daar in tegen kon erg bot zijn. Ik trok de voordeur open en gebaarde dat hij weg moest gaan. Leo staarde me aan. ‘We wachten’, zei ik. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Leo liep het huis uit, maar ging voor de deur staan. Mijn moeder barstte in huilen uit. ‘Waarom neem je dan ook zo’n vent in huis’, zei ik droog. Ik ging op de bank zitten en negeerde haar gejank. Ik deed mijn ogen dicht en meteen doezelde ik weg.

Hoofdstuk 2: Opgepakt.
Toen ik wakker werd lag mijn moeder op de grond. Ik bleef een moment staan. Ik werd duizelig bij het beeld dat ik in mijn hoofd gehaald had. Voorzichtig legde ik mijn moeder op de bank, met een fleesedeken over haar heen. Tevreden staarde ik naar haar. Ik draaide me om. De keukendeur stond nog open, dus Mara was gister thuis gekomen. Ik liep de trap op, waar ik Mara hoorde praten. Ik liep richtng de kamerdeur. Toen ik door het kiertje heen keek, zag ik dat Robin, Mara’s vriendje er ook was.
“Ziekte van Pheiffer(ofso…)”, zei Mara kort.
“Is je leven daar door veranderd?”, hoorde ik Robin vragen.
“Wat denk jij dan!”, beet Mara hem toe.
“Ik ga nog even slapen”, mompelde Robin.
“Ja, hier nog iemand met die ziekte”, zei Mara.

‘Spot niet met ziektes’, zei ik. Ik had het beter niet kunnen zeggen. Mara kwam naar de deur toe gelopen en trok hem open. ‘Wat?!’, viel ik uit. ‘Jij hea, hebt ook totaal geen begrip voor anderen. Enkel voor jezelf. Ik misschien wel, maar ik kan dat niet opbrengen voor jou. En zeker niet voor iemand met capsones!’, vervolgde ik. Ik draaide me met een ruk om, en deed mijn best overeind te blijven staan. Ik was kapot moe, maar dat liet ik niet merken. Zeker nu niet. Mara liep achter me aan en pakte mijn schouder. Ik sloeg haar hand van mijn schouder af. ‘Wat? Wou je nog wat zeggen? Nou?’, zei ik bot. “Jij kunt je niet verplaatsen in mij Bella. Je weet niet hoe mijn leven is”, zei Mara kort. Mara liep de kamer weer in. Ik keek haar zuur na. Volgens mij was ze gekwetst, maar dat wist je nooit zeker bij haar. Net goed. Ik liep mijn slaapkamer in en poederde mijn gezicht vol. Ik pakte het potje met Vitamine Pillen. Ik nam er een stuk of tien. Even had ik maling aan het ziekenhuis, ik moest gewoon zo fit mogelijk zijn. Ik smeerde nog wat mascara op mijn wimpers en zo onstonden er smokey eyes. Glimlachend bekeek ik mezelf.

verder! upje!

-
Alle berichten op deze pagina worden aangepast in de beginpost.

Er zitten wel wat foutjes in grammatica en interpunctie. Maar verder goed geschreven!
Gauw verder gaan!

-
Alle berichten op deze pagina worden aangepast in de beginpost.

-
Alle stukjes worden aangepast aan de beginpost. Das makkelijker lezen.

*Riep ipv roepte. Maar tot nu toe vind ik het wel een leuk verhaal.

Bedankt x)

-
Alle stukjes worden aangepast aan de beginpost. Das makkelijker lezen.

-
Alle stukjes worden aangepast aan de beginpost. Das makkelijker lezen.

Verderrrrr!!!

Jeehjj ik zal straks meer posten ^^

nvm

-
Alle stukjes worden aangepast aan de beginpost. Das makkelijker lezen.