Belangrijke keuze.

Ik moet volgend jaar (nadat ik mijn havo heb afgerond) kiezen tussen mijn vader en moeder… bij wie ik wil wonen en dus mijn vervolg-opleiding ga doen.
Mijn ouders wonen 140 km bij elkaar vandaan, dus dit is echt levensbepalend kan je wel zeggen.

Ik ben in het verleden tot nu 8 keer verhuisd en woon nu bij mijn vader, waar ik het ontzettend naar mijn zin heb… ondanks dat ik mijn moeder heel erg mis. Ik zie haar om de 2 weken in het weekend. Ze is er helemaal gebroken van dat ik 2 jaar geleden bij mijn vader ben gaan wonen, omdat mijn moeder mij alleen heeft opgevoed, zonder mijn vader dus. Op zich wel logisch!
Ik hou zielsveel van mijn moeder, misschien wel meer dan van mijn vader, omdat hij er nooit was vroeger…

Nu heb ik al gezegd tegen haar dat ik volgend jaar naar haar toe kom, maar ik begin met de dag te twijfelen, want ik heb het hier zo naar mijn zin! Mijn vriend heeft het onlangs uitgemaakt, omdat ik hem vertelde dat ik naar mijn moeder zou verhuizen en hij wilde mij zo weinig mogelijk pijn doen en besloot dus om het nu alvast uit te maken, in plaats van over een jaar. We hadden dus een bepaald limiet. Ik ben hier erg verdrietig over natuurlijk…
Ik heb een geweldige vriendin en alleen voor hun 2 zou ik hier al ontzettend graag blijven. Bij mijn moeder heb ik geen echte vrienden, op 1 meisje na. Maar, we zijn uit elkaar gegroeid, omdat het leven tussen de stad en dorp gewoon et groot is. Ik ben veranderd, hou niet meer van dezelfde humor en mijn gedrag is gewoon anders ten opzichte van vroeger, het dorpsleven.
Daarnaast wil ik gewoon niet weer van omgeving ruilen, ben immers al 8x verhuisd! Heb nooit een vaste plek gehad en daardoor nooit vaste vrienden. Dus, ik wil graag verder met opbouwen van mijn leven en niet weer laten afbreken en leven met een ‘limiet’ van een jaar. Heb het idee dat ik niet te close mag worden met mensen, omdat ik toch wegga.

Ik ben hier dagelijks mee bezig en wil zo graag hier blijven, maar ik wil mijn moeder uiteraard ook niet kwetsen! Zij gaat er immers al vanuit dat ik terugkom! Als ik daarheen zou verhuizen, zou het puur zijn voor mijn broer en mijn moeder. En dat is niet goed, er moet meer zijn dan dat. Ik zou me erg ongelukkig gaan voelen als ik daar weer ga wonen, denk ik.

Mijn vader zegt dat ik moet kiezen wat ik wil en dat hij achter mijn keuze staat. Maar, ik weet juist niet wat ik wil! Dat is het probleem. Hij vond het niet leuk als ik terug zou gaan naar mijn moeder met het idee dat ik erheen ga, omdat ik het zo zielig voor m’n moeder vind.

Wat zouden jullie doen? Iemand misschien advies…?

Ik denk dat je moeder het op den duur zal begrijpen als je ervoor kiest om bij je vader te gaan wonen. Zij wil waarschijnlijk ook gewoon dat jij gelukkig bent!
En natuurlijk, eerst zal verdrietig zijn dat je niet bij haar komt wonen. Maar als je haar vaak genoeg opzoekt is dat na een tijdje geen groot probleem meer, lijkt me…
Praat er eens voorzichtig over met haar, en leg haar net zoals je dat hier gedaan hebt uit waarom je erover twijfelt.

In ieder geval zou ik, wat jij nu net hebt getypt, laten lezen aan je moeder. Misschien meer in brief-vorm aan haar, en dat je er daarna over gaat praten met d’r. Verder weet ik niet echt advies, sorry. Heel veel succes met deze moeilijke keuze, volg in ieder geval je hart.
(:

Ik denk dat je het beste, hoe moeilijk het ook is, met haar erover moet praten en dan je keuze maken… of zoals hierboven gezegt in een brief of iets dergelijks…
maakt het voor je vervolgstudie niet uit waar je woont? want dat zou misschien ook doorslaggevend kunnen zijn…

je kan ook op kamers gaan, en gewoon helemaal opnieuw beginnen, want je gaat toch studeren?
en dan om het weekend naar 1 van je ouders?

Nee, op kamers gaan is geen optie. Ten eerste, omdat ik dan nog maar 17 ben en omdat ik juist mijn omgeving hier zo fijn vind!

Als je niet op kamers gaat omdat je je omgeving zo fijn vindt, waarom zou je dan uberhaupt verhuizen?

Ik zou op kamers gaan tussen je ouders in XD als dat kan dan he. En het ene weekend bij de een, het andere weekend bij de ander. Want je bent nu nog wel 17, maar met een studie van 4 of 5 jaar ben je al meteen een stuk ouder. Wat als je na het eerste jaar wel op kamers wil? Dan heb je al die rotzooi voor niks doorstaan.

En van je vriend/ex vind ik laf. Ik vind het heel laf om het om die reden uit te maken. Er zijn genoeg mensen met een langeafstandsrelatie, ook vanwege hun studie.

Ik was ook zeventien dat ik op kamers ging :slight_smile:

Kies hetgene wat JIJ het fijnst vindt, en dat is bij je vader wonen. Daar heb je al een eigen plekje denk ik, en 2 mensen die je fijn vindt, je houdt van de stad. Je hebt ZELF geen reden om terug te gaan, dus je zou het enkel en alleen voor je moeder en broer doen. Echtwaar, luister naar jezelf, leef je leven voor jezelf, en niet voor anderen :slightly_smiling_face: Want eens je weer bij je moeder bent, en je vindt t daar niet leuk, kan je niet meer terug…

^ daar ben ik het mee eens :slightly_smiling_face:

Ik vraag me af waarom je uberhaupt bij je vader bent gaan wonen, aangezien je moeder je helemaal in haar eentje heeft opgevoed? (Ik zit in een dergelijke situatie) Verder zou ik als advies geven: wees eerlijk, wees duidelijk en wees vooral begripvol naar je moeder toe. Zij zal het sowieso begrijpen (een moeder wilt altijd het beste voor haar kind), maar zij zal wel protesteren (moeder zal altijd kind bij zich willen houden). Deze twee tegenstrijdige aspecten, in dit geval dan, zullen moeilijk zijn maar moederliefde en de band tussen moeder en dochter is sterker dan dat en zal het wel overleven.

Is het ook niet belangrijk dat de school waar je naartoe gaat ook echt leuk is? =] En als het een school in de buurt van je moeder is, dan maak je daar vast en zeker nieuwe vrienden bijvoorbeeld. Maar je moet gewoon doen wat je gevoel je zegt, dat is het beste!

Ik weet dat er altijd wordt gezegd: ‘kies voor jezelf’, maar mijn moeder gaat er kapot aan… zonder enige twijfel, durf ik dit al te zeggen. Dus, zij speelt wel degelijk een enorme rol in deze keuze. Het is eigenlijk: of mijn moeder ongelukkig of ik ongelukkig.

Echt vervelend dat je toendertijd hebt gezegd dat je naar haar terug ging.
Ik zou niet weten wat je zou moeten doen, echt niet. Ik zou niet kunnen kiezen.

Nee, heb ik dus ook. Het irritante is dat ik er om de minuut aan denk. Aan hoe ik het moet vertellen aan mijn moeder óf ik het uüberhaupt wel moet vertellen en hoe ze gaat reageren en wat er kan gebeuren… Mijn moeder slikt al jaren anti-depressiva en ze kan zomaar een soort depressieve aanval krijgen zeg maar. Daar voel ik me ook niet fijn bij… vertrouw haar niet alleen als ze zoiets te horen krijgt. Je zou zeggen: ‘Het valt toch wel mee’, maar de tijd dringt en mocht ik hier wel blijven, dan wil ik mijn vriend gewoon terug… zo snel mogelijk natuurlijk!

Mmm… lastig joh.
Als ik het goed begrijp is de enige rede dat je bij je moeder zou willen wonen om haar niet te kwetsen (En omdat je het al beloofd had)
Maak voor jezelf twee rijtjes, een met de negatieve en positieve kanten van bij je moeder wonen, en een andere met hetzelfde bij je vader.
Vergelijk de rijtjes en beslis wat het slimste, handigste, en beste voor je is.
Denk ook alvast na hoe je het eventueel aan je moeder zou willen brengen, kun je haar niet vaker opzoeken?
Veel suc6, ik hoop dat je er uit komt :slightly_smiling_face: